Chapter 4

“ลงมาสิ ทำแผลเสร็จแล้วฉันไปส่งเธอแน่นอน” ไคโรบอก ใบหน้าหล่อเหลากดยิ้มมุมปากเมื่อเห็นช่อม่วงไม่ยอมลงจากรถหญิงสาวนั่งเกร็งบีบมือตัวเองไปมา ไม่ไว้ใจเขาสินะ..

“อืม..” ช่อม่วงตัดสินใจเดินตามร่างสูงลงจากรถ เขาพาเธอขึ้นลิฟท์มายังห้องชุดสุดหรูซึ่งตั้งอยู่ชั้นบนสุดของคอนโด นับว่านอกจากหน้าตาดีแล้วฐานะของเขาย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เพราะไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้านาฬิการาคาแพงที่เขาสวมใส่แล้ว รถคันหรูที่ขับยังเป็นรถสปอร์ตนำเข้าราคาแพงลิบที่ช่อม่วงเห็นจนชินตาที่อเมริกาแถมห้องพักยังอยู่ในทำเลทองเสียจนคนธรรมดาเอื้อมไม่ถึง แบบนี้สินะผู้หญิงถึงต่างพากันแย่งชิงเขา

“เชิญนั่งตามสบายนะ เดี๋ยวฉัน เอ่อ..พี่ไปหากล่องยาก่อน” ชายหนุ่มแทนตัวว่าพี่ทั้งที่เขากับเธออายุเท่ากัน

“ฉันอายุเท่านาย พอดีมีปัญหาเทียบโอนหน่วยกิตเลยลงเรียนซ้ำ จบช้าไปปีนึง” ช่อม่วงอธิบายเพราะไม่อยากเรียกคนตรงหน้าว่าพี่

“ฉันเรียกเธอว่าช่อได้ไหม? เธอเรียกฉันว่าไค” ไคโรส่งยิ้มให้หญิงสาว เขาพยายามทำตัวให้คุ้นเคยกับเธอ ทว่าช่อม่วงกลับเหมือนกำลังก่อกำแพงจนเขาเข้าไปในนั้นไม่ได้เลย

“ช่อม่วง เรียกฉันแบบนี้” ใบหน้าสวยหวานไม่ยิ้มตอบ ดวงตากลมโตสีเข้มนิ่งขรึมซะจนไคโรไม่รู้จะทำยังไงต่อ เสน่ห์ที่คิดว่าตัวเองมีจนล้นเหลือต่อผู้หญิงทุกคนกับสาวสวยตรงหน้ากลับไม่หลงกลสักนิด ชายหนุ่มเริ่มประหลาดใจขึ้นมาหรือว่าเธอไม่ชอบผู้ชาย แต่เธอพลั้งปากเรียกเขาว่าคาเอล ซึ่งน่าจะเป็นชื่อแฟนเก่าที่เป็นผู้ชาย นั่นก็แสดงว่าหญิงสาวชอบผู้ชายและผู้ชายคนนั้นก็ยังหน้าตาคล้ายเขาอีกด้วย ซึ่งก็ทำให้ไคโรเกิดนึกอยากเอาชนะช่อม่วงขึ้นมา เพราะไม่เคยมีใครปฏิเสธเขามาก่อน

“ได้ ฉันจะเรียกเธอว่าช่อม่วง” ร่างสูงเดินหายเข้าไปในห้องนอน ทิ้งช่อม่วงนั่งรอที่โซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น จู่ๆก็มีแมวเปอร์เซียตัวอ้วนกระโดดขึ้นมานั่งตัก เจ้าขนฟูถูใบหน้าไปตามแขนของหญิงสาวอย่างออดอ้อนจนหญิงสาวอดที่จะเอามือลูบไปตามหัวของมันไม่ได้

“อย่าจับมัน มันดุ..” ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึง เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจังจนช่อม่วงงุนงง เขาเอาที่ไหนมาพูด ที่บอกว่าเจ้าแมวอ้วนนี่ดุ มันดูเชื่องจะตายไป

“..........”

“คุณนายลูซ่า ออกมา” ไคโรดุสัตว์เลี้ยง ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายอย่างเขาจะเลี้ยงแมวเพราะท่าทางที่ดูแมนๆน่าเลี้ยงสุนัขอย่างไซบีเรียนหรือรอดไวเลอร์ซะมากกว่า ทว่าเจ้าเปอร์เซียกลับนอนบนตักของช่อม่วงแถมยังไม่ยอมลุกไปไหนเลย ราวกับว่ามันได้พบเจ้าของที่พลัดพรากจากกันหลายปีอะไรอย่างนั้น

“ชื่อคุณนายลูซ่าเหรอ? น่ารักจัง” ดวงตาสีเข้มทอประกายอ่อนโยน ริมฝีปากบางอมชมพูแย้มยิ้ม ดูเอาเถิด..กับเขา เธอแทบไม่เคยยิ้มให้แต่กับเจ้าลูซ่า หญิงสาวกลับปฏิบัติอย่างตรงกันข้าม นี่มันสองมาตรฐานชัดๆ เขาคือไคโรหนุ่มหล่อที่ฮ็อตที่สุดในมหา’ลัยนะเนี่ย

“ปกติ มันไม่ค่อยเป็นมิตรกับใคร โดยเฉพาะกับผู้หญิง” เขาบอกพลางนั่งคุกเข่าลงบนพื้นพรมหน้าช่อม่วง มือหนากำลังจะเลิกชายกระโปรงของหญิงสาวขึ้น

“เฮ้ย!! จะทำอะไร?” เสียงร้องด้วยความตกใจของช่อม่วงทำให้เจ้าลูซ่าที่กำลังนอนหลับอยู่สะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ มันขู่เสียงเสียงฟ่อๆใบหูลู่พับจนแบนติดหัว แต่คนที่มันขู่กลับเป็นไคโรเจ้าของมันเสียเอง เจ้าแมวอ้วนทำราวกับกางปีกปกป้องช่อม่วงผู้ที่มันเพิ่งเจอครั้งแรก ทำให้เจ้าของตัวจริงอดน้อยใจไม่ได้ ปกติคุณนายลูซ่าจะขู่ผู้หญิงทุกคนที่มาห้องนี้ จนเขาเองออกอาการเกรงอกเกรงใจเจ้าแมวแสนรักจนต้องออกไปค้างตามโรงแรมบ้างหรือไปที่ห้องของฝ่ายหญิงบ้าง ดังนั้นเขาจึงไม่เคยพาใครมาค้างที่นี่เลย

“ฉันแค่จะทำแผล ไม่ได้คิดจะทำอะไรไม่ดีเลย” ไคโรอธิบายไปตามความจริง เขาตั้งใจจะบอกทั้งคนและแมวนั่นล่ะ