Chapter 3

“ช่อม่วง ยืนบื้ออะไรมาช่วยฉันเร็ว” โรสเริ่มหาพรรคพวกเพราะไคโรไม่ได้เข้ามาห้ามหรือแสดงจุดยืนว่าจะช่วยฝ่ายไหนเลย

“อ่ะ..เอ่อ..” ช่อม่วงหันรีหันขวางไม่รู้จะเข้าไปช่วยยังไงให้เจ็บตัวน้อยที่สุด เนื่องจากทั้งสองฝ่ายกำลังซัดกันนัวเนีย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำและที่มุมปากก็มีรอยห้อเลือด แต่ท้ายสุดเธอก็ตัดสินใจที่จะเข้าไปเพื่อช่วยญาติผู้พี่อยู่ดี ทว่ากลับโดนลูกหลงจนล้มเข่ากระแทกลงที่พื้นซีเมนต์ขรุขระ

“โอ้ย!!” หญิงสาวคลำบาดแผลตรงเข่าที่มีเลือดซิบและรอยถลอกเป็นทางยาว สะโพกน่าจะช้ำเพราะมันปวดร้าวไปหมด ทว่าจู่ๆกลับมีมือของใครบางคนฉุดให้เธอลุกขึ้น เขาพาเธอมายังที่รถเปิดประตูฝั่งข้างคนขับดันร่างเธอนั่งตรงนั้นและขับออกไปอย่างรวดเร็ว ช่อม่วงตกใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เธอจึงหันไปมองคนขับอย่างเต็มตา ชายหนุ่มมีใบหน้าเรียวได้รูปผิวขาวจัด ดวงตาคู่คมรับกับจมูกที่โด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยัก เธอไม่ได้ปฏิเสธว่าเขาหน้าตาดีแต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ..เพราะว่าเขาหน้าเหมือนคนรักเก่าของเธอ เหมือนจนนึกว่าเป็นคนๆเดียวกัน

“คะ..คาเอล” ช่อม่วงพึมพำออกไปอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

“............” ไคโรอึ้งไปสักพัก ไม่น่าจะเป็นคนๆเดียวกันหรอก คนชื่อคาเอลมีตั้งหลายร้อยหลายพันคนบนโลก เธอคงคิดมุกจีบเขาเหมือนผู้หญิงทั่วไป

“จะบอกว่าฉันหน้าเหมือนแฟนเก่าเหรอ? มุกจีบหนุ่มล่ะสิ” ไคโรหันมายิ้มที่มุมปาก เจอรอยยิ้มนี้ผู้หญิงคนไหนก็ไปไม่รอดหรอก เขาคิดอย่างมั่นใจ

“ไม่ใช่จริงๆด้วย” ช่อม่วงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แค่คนหน้าเหมือนที่เหมือนถอดแบบมาจากคนๆเดียวกัน ทว่าพอฟังคำพูดพร้อมกับสายตาที่มองมาอย่างก้อร่อก้อติกแล้ว ไม่ใช่คาเอลที่เธอรู้จักอย่างแน่นอน ดวงตาสีเข้มที่เยือกเย็นเหมือนสายน้ำและรอยยิ้มของเขามันออกมาจากใจจริงๆ

“ฉันชื่อไคโร เธออยู่ปีสามใช่ไหม ต้องเรียกว่าพี่ไคนะ” หนุ่มหล่อยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆในช่วงที่รถจอดติดไฟแดง มือหนาแตะไปที่ไปไหล่บอบบางของหญิงสาว ช่อม่วงปัดมือเขาออกและถอยร่นไปจนติดกระจกอีกฝั่งอย่างไม่ไว้ใจคนข้างๆ

‘ไม่ง่ายสินะ’ ไคโรกดยิ้มมุมปาก รู้สึกท้าทายขึ้นไปอีก ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่เล่นตัวแบบนี้ แต่เชื่อมือเขาได้เลย ไม่กี่วันก็คร้านจะอ่อนเป็นขี้ผึ้งลนไฟ

“ช่วยไปส่งฉันที่คอนโด xxx ที ฉันไม่ได้เอามือถือกับกระเป๋าสตางค์มา” หญิงสาวทิ้งมันไว้ในรถของโรส ช่วงชุลมุนเธอก็รีบร้อนตามญาติผู้พี่ออกมา จนไม่ได้หยิบอะไรติดตัวมาเลย

“ทำไมฉันต้องไปส่งเธอล่ะ บอกเหตุผลมาหน่อยสิ” ดวงตาคู่คมฉายแววเจ้าเล่ห์ เขาเหมือนหมาป่าที่กำลังหาทางขย้ำลูกแกะ

“งั้นช่วยจอดข้างหน้าค่ะ” ช่อม่วงหาทางหนีจากผู้ชายอันตรายคนนี้ให้เร็วที่สุด อย่างน้อยลงจากรถเธอก็ถามทางและอาจจะขอยืมมือถือใครสักคนโทรให้เพลงเพลินหรือมิ้นท์มารับ

“มันจอดยาก เดี๋ยวฉันจอดให้เธอลงแน่นอน..แต่เป็นคอนโดของฉันนะ” ไคโรเริ่มสนุกในการรุกหญิงสาวที่ไม่ได้มีท่าทีชอบเขา ยิ่งเธอมีทีท่าหวาดระแวงราวกับเขาเป็นตัวอันตรายเขายิ่งชอบใจ ไม่ได้เจอผู้หญิงแบบนี้นานแค่ไหนแล้วนะ..ชายหนุ่มลอบมองใบหน้าสวยหวานด้านข้าง ยิ่งมองใกล้ๆก็ยิ่งเห็นความสวยแบบชัดเจน ผิวกายขาวนวลเนียนน่าสัมผัสไปทุกส่วน สายตาคู่คมมองไล่ลงมาจนถึงเรียวขาที่อยู่ภายใต้ชุดเดรสสีขาวซึ่งส่วนชายกระโปรงมีรอยสีแดงเป็นจุดๆ คงเป็นแผลจากที่เธอเข้าไปช่วยโรสแล้วโดนลูกหลงจนล้มนั่นเอง

“แวะทำแผลที่ห้องฉันก่อนละกัน” ถ้าได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองบรรยากาศก็แสนจะเป็นใจ ยังไงซะผู้หญิงคนนี้ก็คงไม่รอดพ้นเงื้อมือเขาอย่างแน่นอน

“ไม่เป็นไร ฉันอยากกลับห้อง ขอร้องเถอะนะ” ช่อม่วงหันมาสบตาชายหนุ่มอย่างเว้าวอนหวังว่าเขาจะปล่อยเธอไป เธอสาบานกับตัวเองว่าถ้ารอดจากผู้ชายคนนี้ในวันนี้ได้ เธอจะไม่มาข้องแวะหรือให้เขาได้เห็นหน้าอีกเลย ยิ่งได้ยินกิตติศัพท์ความเจ้าชู้ของรุ่นพี่หนุ่มหล่อ ยิ่งทำให้หญิงสาวต้องการออกห่างให้เร็วที่สุด ไคโรไม่ตอบเขาขับรถไปเรื่อยๆพร้อมกับฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์โดยไม่สนใจความกระวนกระวายใจของช่อม่วงเลย..

“คนเรามักตกเป็นผู้ร้ายในเรื่องเล่าของคนอื่นเสมอ แต่รู้ไว้อย่างนะ ฉันไม่เคยบังคับขืนใจผู้หญิงคนไหนเลย ไม่ว่าเธอจะได้ยินเรื่องอะไรที่ไม่ดีเกี่ยวกับฉันแต่นั่นเป็นการฟังความเพียงข้างเดียว ฉันแค่อยากทำแผลให้เธอจริงๆ" ไคโรหันมาส่งยิ้มให้คนข้างๆ ใบหน้าของเขาซ้อนทับกับใบหน้าของอดีตคนรัก หัวใจของช่อม่วงเต้นรัว..

‘ฉันรักเธอนะ ช่อม่วง’

เธอจะลองเชื่อใจเขาสักครั้ง....