EP7 แผนซ้อนแผน

หลังจากเหตุการณ์มื้อกลางวันกับคุณหญิงมณฑาผ่านไป บรรยากาศในคฤหาสน์วรโชติเมธีก็ดูจะเปลี่ยนไปอย่างประหลาด คิริน เริ่มลดความเกรี้ยวกราดลงอย่างเห็นได้ชัด เขามักจะซื้อของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ มาฝาก พราวนภา ทั้งเครื่องประดับราคาแพงและดอกไม้ช่อโต รวมถึงอนุญาตให้เธอออกมาเดินเล่นในสวนได้โดยไม่มีคนใช้ตามประกบทุกฝีเก้า

"นี่คืออะไรคะ?" พราวนภาถามพลางมองกล่องกำมะหยี่สีแดงที่เขาวางลงบนโต๊ะอาหารมื้อค่ำ

"สร้อยเพชร... ฉันเห็นมันเหมาะกับเธอดี" คิรินตอบเสียงเรียบ ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนลงกว่าทุกวันที่ผ่านมา "ที่ผ่านมาฉันอาจจะอารมณ์ร้อนไปหน่อย ฉันรู้ว่าเรื่องที่พราวรุ้งทำมันไม่ใช่ความผิดของเธอทั้งหมด"

พราวนภาเงยหน้ามองเขาด้วยความแปลกใจ หัวใจดวงน้อยสั่นไหววูบหนึ่งด้วยความหวัง "คุณคิริน... คุณพูดจริงเหรอคะ?"

"จริงสิ... เราต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน สู้เราทำตัวดีต่อกันไม่ดีกว่าเหรอ?" เขาเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้ ลูบไล้อย่างเบามือ "เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปดูงานการกุศลด้วยกันนะ เตรียมตัวล่ะ"

พราวนภาเริ่มรู้สึกใจชื้น เธอคิดว่าความอ่อนโยนของเธออาจจะเริ่มละลายน้ำแข็งในใจของเขาได้บ้าง แต่เธอหารู้ไม่ว่า ภายใต้รอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรนั้น คิรินกำลังวางหมากเกมใหม่ที่อำมหิตกว่าเดิม

เขารู้ดีว่าพราวนภาไม่มีวันยอมบอกว่าพราวรุ้งอยู่ที่ไหนถ้าเขาใช้แต่กำลัง เขาจึงเลือกใช้ "แผนนารีพิฆาต" ในฉบับของผู้ชาย เพื่อหลอกล่อให้เธอตายใจและเผยร่องรอยการติดต่อกับพี่สาวออกมาเอง

เช้าวันต่อมา คิรินพาพราวนภาไปยังโรงแรมหรูที่เป็นสถานที่จัดงานการกุศล เขาดูแลเธอเป็นอย่างดีต่อหน้าสื่อมวลชนและเพื่อนฝูงในวงสังคม พราวนภาเริ่มรู้สึกผ่อนคลายและเผลอคิดไปว่านี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่แท้จริง

"พราว... ฉันมีธุระคุยกับนักธุรกิจฝั่งโน้นแป๊บนึงนะ" คิรินกระซิบ "เธอไปนั่งพักที่ห้องรับรองส่วนตัวก่อนไหม ฉันฝากกระเป๋าถือของฉันไว้ที่เธอด้วยนะ พอดีข้างในมีเอกสารสำคัญน่ะ"

เขาส่งกระเป๋าเอกสารหนังใบหรูให้เธอ ก่อนจะเดินเลี่ยงไป พราวนภาเดินเข้าไปในห้องรับรองส่วนตัวที่เงียบสงบ เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ แต่แล้วจู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากภายในกระเป๋าก็ดังขึ้นสั้นๆ

ด้วยความสงสัย พราวนภาลอบมองไปที่ประตูเมื่อเห็นว่าไม่มีใคร เธอจึงตัดสินใจแง้มดู เห็นสมาร์ทโฟนอีกเครื่องของคิรินวางอยู่บนสุด และหน้าจอที่สว่างขึ้นแสดงข้อความจากบุคคลปริศนาว่า:

'ฉันรู้ที่อยู่ของพราวรุ้งแล้ว แผนการที่ลอนดอนเรียบร้อยดี'

หัวใจของพราวนภากระตุกวูบ ความตื่นตระหนกแล่นพล่าน เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรายละเอียดด้วยมือที่สั่นเทา เธอต้องรีบเตือนพี่สาว! ถ้าคิรินตามไปถึงลอนดอน พราวรุ้งต้องลำบากแน่ๆ

เธอรีบใช้โทรศัพท์เครื่องนั้นกดส่งข้อความเข้าอีเมลลับที่เธอและพี่สาวเคยใช้ติดต่อกันเพียงสองคน: 'พี่รุ้ง ระวังตัวนะ คิรินกำลังจะไปหาพี่ที่ลอนดอน หนีไป!'

เมื่อกดส่งเสร็จ เธอก็รีบวางโทรศัพท์กลับที่เดิมและปิดกระเป๋าลงทันที หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบคลั่ง โดยไม่รู้เลยว่า... ทั้งหมดนี้คือ "กับดัก"

ทันใดนั้น ประตูห้องรับรองก็เปิดออก คิรินเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสะใจและความผิดหวังในเวลาเดียวกัน

"คุยธุระเสร็จแล้วเหรอคะ?" พราวนภาถาม พยายามทำสีหน้าให้ปกติที่สุด

"เสร็จแล้วล่ะ... และฉันก็ได้คำตอบที่ฉันต้องการแล้วด้วย" คิรินเดินไปที่โต๊ะ หยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาโชว์หน้าจอที่เขาทำการ 'สะท้อน' ข้อความที่เธอเพิ่งส่งไปไว้ในเครื่องหลักของเขา

"คุณคิริน... นี่มัน..."

"แผนซ้อนแผนไงล่ะพราวนภา!" เขาตวาดเสียงดังจนเธอสะดุ้งสุดตัว "ฉันแกล้งทำดีด้วยเพื่อให้เธอตายใจ เพื่อดูว่าเธอจะแอบส่งข่าวให้พี่สาวเธอตอนไหน และเธอก็ทำจริงๆ! เธอมันก็แค่คนลวงโลกเหมือนพี่สาวเธอ ไม่มีผิดเพี้ยน!"

"พราว... พราวแค่ไม่อยากให้เรื่องมันรุนแรงไปกว่านี้" เธอพยายามอธิบายทั้งน้ำตา

"หุบปาก!" คิรินคว้าแขนเธอเหวี่ยงไปที่โซฟา "ความใจดีของฉันมันจบลงที่วินาทีนี้ ต่อไปนี้อย่าหวังว่าฉันจะมองเธอเป็นมนุษย์อีกเลย ในเมื่อเธอเลือกที่จะปกป้องคนที่ทำลายชีวิตฉัน เธอก็เตรียมตัวรับนรกขุมที่ลึกที่สุดได้เลย!"

พราวนภาร้องไห้โฮออกมา ความหวังที่คิดว่าเขาจะเปลี่ยนไปพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี แผนซ้อนแผนของคิรินทำให้เธอรู้ว่า ความอ่อนโยนของซาตาน... มันอันตรายยิ่งกว่าความเย็นชาหลายเท่าตัวนัก