EP2 คำพิพากษาของคิริน

ความมืดมิดในค่ำคืนแรกของการถูกกักขังช่างยาวนานสำหรับ พราวนภา เธอแทบไม่ได้ขยับตัวไปไหนนอกจากนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงกว้างที่พราวรุ้งเคยใช้เป็นที่พักผ่อนอย่างมีความสุข ทุกมุมห้องย้ำเตือนถึงความแตกต่างระหว่างเธอกับพี่สาว พราวรุ้งชอบของหรูหรา กลิ่นน้ำหอมราคาแพง และชีวิตที่อยู่ท่ามกลางแสงไฟ ส่วนเธอ... พราวนภากลับชอบความเงียบเชียบและชีวิตที่เรียบง่าย แต่ในวันนี้โลกกลับเหวี่ยงเธอมาอยู่ในที่ที่เธอไม่เคยต้องการ

เช้าวันต่อมา ประตูห้องถูกปลดล็อคโดยสาวใช้คนสนิทของบ้านวรโชติเมธีที่ยกถาดอาหารเข้ามาด้วยท่าทางรีกๆ รอนๆ สายตาของสาวใช้ที่มองมาดูเปลี่ยนไป จากที่เคยเคารพนับถือพราวรุ้ง บัดนี้กลับมีร่องรอยของความสมเพชและดูแคลนปนอยู่

"คุณคิรินสั่งให้คุณอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปพบที่ห้องทำงานค่ะ... ภายในสิบนาที" สาวใช้พูดจบก็รีบวางถาดอาหารแล้วเดินออกไปทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ

พราวนภาลุกขึ้นจัดการตัวเองด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอเลือกสวมชุดเดรสเรียบๆ สีสุภาพ พยายามปกปิดรอยช้ำที่ต้นแขนซึ่งเกิดจากแรงบีบของคิรินเมื่อคืน เมื่อเธอเดินลงมาถึงหน้าห้องทำงานไม้แกะสลักบานใหญ่ ความประหม่าก็จู่โจมจนเธอต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ก๊อก ก๊อก...

"เข้ามา" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังลอดออกมา

พราวนภาผลักประตูเข้าไป ภาพที่เห็นคือคิรินในชุดเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอเขนเสื้อพับขึ้นอย่างลวกๆ เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่เต็มไปด้วยเอกสาร แสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องดูสว่างขึ้นเลย แต่มันกลับขับเน้นใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขาให้ดูน่ากลัวยิ่งขึ้น

"นั่งลง" เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มในมือ แต่กลับใช้นิ้วชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

พราวนภานั่งลงอย่างว่าง่าย "คุณคิรินมีอะไรจะคุยกับพราวคะ?"

คิรินปิดแฟ้มดัง ปัง! จนเธอสะดุ้ง เขาจ้องมองเธอด้วยดวงตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความดูถูก "ยังจะมาทำไขสือถามอีกเหรอ? ดูนี่สิ!"

เขาโยนเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ มันคือรายการเดินบัญชีธนาคารของบริษัทในเครือตระกูลของเธอ ซึ่งคิรินเป็นคนค้ำประกันและอัดฉีดเงินให้ "เงินห้าล้านบาทถูกถอนออกไปเมื่อวานซืน บัญชีปลายทางคือบัญชีส่วนตัวที่ต่างประเทศของเธอ... หรือจะบอกว่านั่นไม่ใช่ฝีมือเธอ?"

พราวนภาตัวแข็งทื่อ เธอรู้ทันทีว่านั่นคือเงินที่พราวรุ้งถอนออกไปเพื่อใช้เป็นทุนในการหนี "คือ... เงินนั่น..."

"เงินนั่นมันคือหยาดเหงื่อของฉันที่ตั้งใจเอาไปกอบกู้บริษัทพ่อเธอ!" คิรินลุกขึ้นยืนแล้วโน้มตัวข้ามโต๊ะมาหาเธอ "แต่เธอกับพี่สาวเธอกลับวางแผนร่วมกันสับขาหลอก เอาเงินฉันไปเสวยสุขที่ลอนดอน คนหนึ่งหนีไป อีกคนหนึ่งอยู่เป็นตัวประกันเพื่อคอยสืบข่าวทางนี้ใช่ไหม? ตระกูลวรโชติเมธีดูเป็นโรงทานขนาดนั้นเลยหรือไงพราวนภา!"

"พราวไม่ได้ทำนะคะ! พราวไม่รู้เรื่องเงินนั่นจริงๆ" พราวนภาพยายามปฏิเสธ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "พี่รุ้งทำคนเดียว พราวเพิ่งรู้เรื่องเมื่อคืนนี้เอง"

"โกหก!" คิรินคำรามออกมา "หน้าเหมือนกัน นิสัยก็คงเลวพอกัน อย่าคิดว่าฉันจะหลงกลคำว่า 'ไม่รู้ไม่เห็น' ของเธออีก พราวนภา... ฉันรู้ชื่อจริงของเธอแล้ว และฉันก็รู้ด้วยว่าเธอคือแฝดน้องที่ยอมมุดหัวอยู่ในรูมาตลอด แล้วทำไมจู่ๆ ถึงโผล่หน้าออกมาสวมรอยเป็นเจ้าสาว? ถ้าไม่ใช่เพราะเธออยากได้ตำแหน่ง 'คุณผู้หญิง' ของบ้านนี้จนตัวสั่น หรือไม่ก็โดนพี่สาวเธอจ้างมาด้วยเงินห้าล้านนั่น!"

คำกล่าวหาที่รุนแรงทำให้พราวนภาเจ็บจนพูดไม่ออก เขาไม่เชื่ออะไรเลย ไม่ว่าเธอจะพูดความจริงแค่ไหน ในสายตาเขาเธอคือผู้หญิงหน้าเงินที่รวมหัวกับพี่สาวเพื่อหลอกลวงเขา

"ถ้าคุณคิดแบบนั้น แล้วจะแต่งงานกับพราวไปทำไมคะ? ในเมื่อคุณเกลียดพราวขนาดนี้ ก็แค่ปล่อยพราวไป แล้วไปตามจับพี่รุ้งเอาเองสิ!"

"ปล่อยไปงั้นเหรอ?" คิรินเดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอ เขาคว้าคางเธอขึ้นมาบังคับให้มองตา "มันง่ายไปสำหรับคนอย่างพวกเธอ พราวนภา... ในเมื่อพี่สาวเธอทิ้งหนี้สินไว้ให้ ทิ้งหัวใจฉันให้แหลกสลาย เธอก็ต้องเป็นคนที่รับผิดชอบทุกอย่าง เธออยากสวมรอยเป็นพราวรุ้งนักใช่ไหม? ได้... ฉันจะให้เธอเป็น 'พราวรุ้ง' ในสายตาชาวโลก แต่ในสายตาฉัน... เธอจะเป็นแค่ทาสรับใช้ที่ต้องชดใช้หนี้แค้นนี้ไปจนตาย!"

"คุณมันไม่ใช่คน... คุณมันใจร้ายเย็นชา"

"ฉันร้ายได้มากกว่าที่เธอคิดเยอะ" คิรินกระตุกยิ้มเหี้ยม "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเราแต่งงานกันเพราะความรัก แต่ลับหลัง... เธอจะต้องทำงานทุกอย่างในบ้านนี้เหมือนคนใช้ และที่สำคัญ... อย่าหวังว่าจะมีใครในตระกูลวรโชติเมธีให้อภัยเธอ"

เขาหยิบเช็คขึ้นมาเขียนตัวเลขจำนวนหนึ่งแล้วโยนใส่หน้าเธอ "นี่คือค่าจ้างชุดแรกสำหรับ 'บทบาท' เจ้าสาวตัวตายตัวแทน เอาไปซะ แล้วไปเตรียมตัวสำหรับงานแต่งงานสัปดาห์หน้า ถ้าเธอคิดหนีแม้แต่ก้าวเดียว... ฉันจะสั่งปิดเครื่องช่วยหายใจของพ่อเธอที่โรงพยาบาลทันที!"

พราวนภาสะอื้นฮัก ความเจ็บปวดลามไปทั่วทั้งใจ เขาเอาชีวิตพ่อมาขู่เธอ ผู้ชายที่เธอเคยหลงรักและชื่นชมแอบๆ มาตลอด บัดนี้กลายเป็นเพชฌฆาตที่พร้อมจะพรากทุกอย่างไปจากเธอ

"พราวจะทำตามที่คุณต้องการทุกอย่าง... แต่ขอร้อง อย่าทำอะไรคุณพ่อ" เธอก้มหน้าพูดเสียงแผ่วเบา ยอมจำนนต่อโชคชะตาที่บิดเบี้ยว

"ดี... รู้ความสำคัญของตัวเองก็ดี" คิรินปล่อยมือจากคางเธออย่างรังเกียจ "ออกไปได้แล้ว เห็นหน้าเธอแล้วฉันคลื่นไส้... อ้อ แล้วจำไว้ด้วยว่าต่อหน้าคนอื่น เธอคือ 'พราวรุ้ง' คู่หมั้นที่แสนดีของฉัน อย่าให้ใครสงสัยแม้แต่นิดเดียว ไม่งั้นเธอจะได้รู้ว่านรกที่แท้จริงมันหน้าตาเป็นยังไง!"

พราวนภาเดินออกจากห้องทำงานด้วยสภาพเหมือนคนไร้วิญญาณ เธอไม่ได้หยิบเช็คใบนั้นไปด้วยซ้ำ เพราะเงินพวกนั้นมันมีแต่กลิ่นของความเกลียดชัง

การพิพากษาของคิรินเริ่มต้นขึ้นแล้ว และเธอคือจำเลยที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอุทธรณ์... ในขณะที่พี่สาวเธอกำลังมีความสุขอยู่ที่ฟากฟ้าฝั่งโน้น เธอกลับต้องก้มหน้ายอมรับพายุแห่งความแค้นที่คิรินเตรียมจะซัดกระหน่ำใส่เธออย่างไม่ปรานีในวันวิวาห์ที่กำลังจะมาถึง