ตอนที่ 2 เจ้าพ่อผู้ไร้หัวใจ

หลังจากคำพูดทำร้ายจิตใจของคิรินสิ้นสุดลง อิงฟ้ายืนนิ่งอยู่กลางห้องรับแขกที่ดูจะกว้างขวางเกินไปสำหรับเธอในตอนนี้ คุณเมธาลอบถอนหายใจยาวพลางส่ายหน้าให้กับนิสัยของลูกชายที่แข็งกร้าวขึ้นทุกวัน

"อย่าไปถือสาตาคิรินเลยนะหนูฟ้า ตั้งแต่เสีย... รายนั้นไป คิรินเขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน กลายเป็นคนขี้ระแวงและเย็นชากับทุกคนแบบนี้แหละ"

"ฟ้าเข้าใจค่ะคุณอา ฟ้าจะพยายามไม่เก็บมาคิดค่ะ" อิงฟ้าฝืนยิ้มตอบ แม้ในใจจะรู้สึกสั่นคลอนไม่น้อย คิรินที่เธอเคยแอบมองอยู่ห่างๆ สมัยเรียน ถึงจะดูดื้อรั้นและเย่อหยิ่งตามประสาคุณหนูตระกูลใหญ่ แต่เขาก็ไม่เคยดู "มืดมน" และ "อันตราย" เท่าวันนี้

ชั้นสองของคฤหาสน์

ป้าอุ่นเดินนำลูกสาวขึ้นมายังชั้นบนที่เป็นโซนห้องนอนของสมาชิกในตระกูลอัครเดชโภคิน ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าประตูไม้สลักลายที่เปิดกว้างไว้

"นี่ห้องนอนของคุณหนูพายุกับคุณหนูเรนจ้ะ"

ภายในห้องกว้างขวางที่เต็มไปด้วยของเล่นราคาแพง อิงฟ้าเห็นเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มสองคนนั่งอยู่ที่พื้น พายุ เด็กชายที่มีแววตาถอดแบบมาจากพ่อราวกับพิมพ์เดียว กำลังขมวดคิ้วต่อเลโก้ด้วยความเคร่งเครียด ส่วน เรน เด็กหญิงผมเปียคู่กำลังนั่งกอดตุ๊กตากระต่ายด้วยใบหน้าที่ดูเศร้าสร้อย

"เด็กๆ จ๊ะ นี่พี่อิงฟ้า พี่เลี้ยงคนใหม่ที่จะมาดูแลหนูนะลูก" ป้าอุ่นแนะนำ

พายุวางตัวต่อในมือลงทันที เขาเงยหน้ามองอิงฟ้าด้วยสายตาสำรวจแบบที่เด็กวัยสี่ขวบไม่ควรจะมี "คนเก่าบอกว่าผมซน คนที่ก่อนหน้านั้นก็บอกว่าบ้านนี้น่ากลัว แล้วพี่ล่ะ... จะอยู่ได้กี่วัน?"

อิงฟ้าย่อตัวลงให้อยู่ระดับเดียวกับเด็กๆ เธอส่งยิ้มที่จริงใจที่สุดให้ "พี่อิงฟ้าไม่ได้มาเพื่ออยู่กี่วันค่ะ แต่พี่มาเพื่อดูแลพายุกับเรน จนกว่าหนูทั้งสองคนจะไม่ต้องการพี่"

เรนที่นั่งเงียบอยู่นานค่อยๆ คลานเข้ามาใกล้ "พี่อิงฟ้าใจดีเหมือนย่าอุ่นไหมคะ?"

"ใจดีสิคะ พี่มีนิทานเยอะแยะเลยนะ อยากฟังไหมเอ่ย?"

ตกกลางคืน

อิงฟ้าจัดการส่งเด็กๆ เข้านอนจนหลับปุ๋ยทั้งคู่ เธอเดินออกมาจากห้องนอนฝาแฝดอย่างเบามือ และตั้งใจจะลงไปช่วยป้าอุ่นในครัว แต่ในขณะที่เดินผ่านระเบียงทางเชื่อมไปยังตึกทำงานของคิริน เธอก็เห็นเงาสูงใหญ่นั่งอยู่ตรงม้านั่งหินอ่อนเพียงลำพัง

ในมือนั้นมีแก้วเหล้า และสายตาของเขากำลังจดจ้องไปยังภาพวาดเก่าๆ บนผนังที่มืดสลัว

อิงฟ้าชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหา "คุณคิรินคะ... ดึกแล้ว ทำไมยังไม่พักผ่อนคะ?"

คิรินไม่แม้แต่จะหันมามอง เขาปัดแก้วเหล้าลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง เคร้ง! "ใครอนุญาตให้เธอเดินเพ่นพ่านในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน?"

"ฟ้าแค่เห็นว่าไฟยังเปิดอยู่ และอากาศข้างนอกมันเย็น..."

"เก็บความหวังดีจอมปลอมของเธอไว้ใช้กับเด็กๆ เถอะ" คิรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้าหาอิงฟ้าจนเธอต้องถอยหลังไปติดกับราวระเบียง "ที่เธอรีบเสนอตัวกลับมาที่นี่ เพราะเห็นว่าฉันเมียตาย แล้วคิดจะชุบตัวจากลูกสาวแม่บ้านขึ้นมาเป็นคุณนายแทนหรือไง?"

เพียะ!

ฝ่ามือบางฟาดลงบนใบหน้าคมสันอย่างลืมตัว อิงฟ้าสั่นไปทั้งตัวด้วยความโกรธและเสียใจ "ฟ้าอาจจะเป็นแค่ลูกสาวแม่บ้าน แต่ฟ้ามีเกียรติพอ! ฟ้ามาที่นี่เพราะคุณอาขอร้อง และเพราะฟ้าสงสารเด็กๆ ที่ต้องเติบโตมากับพ่อที่มีหัวใจเป็นน้ำแข็งอย่างคุณ!"

คิรินกรามปูดนัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด เขาคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือเดียว แรงบีบนั้นมหาศาลจนอิงฟ้านิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

"สงสารงั้นเหรอ?" คิรินแค่นหัวเราะ "งั้นก็จำไว้ว่าความสงสารนั่นแหละที่จะทำให้เธอตายใจ... และจำใส่สมองไว้ด้วยว่าคนอย่างอิงฟ้า ไม่มีวันเข้าไปอยู่ในที่ว่างของ 'คนนั้น' ได้หรอก"

เขาเหวี่ยงเธอออกอย่างไม่ใยดี ทำให้อิงฟ้าเกือบเสียหลักล้ม คิรินเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้หญิงสาวยืนร้องไห้ท่ามกลางความมืดมิด

เธอเริ่มตระหนักแล้วว่า ปมเรื่อง "เมียเก่า" ของเขามันฝังรากลึกเกินกว่าที่ใครจะเยียวยาได้ง่ายๆ และความรักที่เธอมีให้เขามาตลอดหลายปี... กำลังถูกเผาผลาญด้วยเพลิงแค้นและความเย็นชาของเขาเอง