ตอนที่ 1 เงาในความทรงจำ

แสงแดดยามบ่ายทอดตัวลงบนรั้วเหล็กดัดสีดำมะเมื่อมของคฤหาสน์ตระกูล "อัครเดชโภคิน" อิงฟ้า ในชุดเดรสสุภาพสีอ่อนยืนมองประตูบานยักษ์ที่เธอเคยวิ่งเล่นเมื่อครั้งยังเป็นเด็กด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก

สิบกว่าปีแล้วที่เธอจากที่นี่ไปเรียนต่อและใช้ชีวิตข้างนอก แต่วันนี้เธอกลับมาตามคำขอร้องของ คุณท่านเมธา พ่อของคิริน ซึ่งเป็นผู้มีพระคุณสูงสุดของครอบครัวเธอ

"หนูฟ้ามาถึงแล้วหรือลูก" ป้าอุ่น ผู้เป็นแม่รีบเดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มดีใจพลางดึงมือลูกสาวเข้าไปข้างใน "คุณท่านรออยู่ที่ห้องรับแขกแน่ะ ส่วน... คุณคิริน เขาก็เพิ่งกลับมาเหมือนกัน"

ชื่อนั้นทำให้หัวใจของอิงฟ้ากระตุกวูบ ภาพเด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนนานาชาติที่เคยปรายตามองเธอด้วยความรำคาญใจเมื่อสมัยสิบปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว รุ่นพี่ใจร้ายที่เธอแอบรักข้างเดียวมาตลอด... ป่านนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้างนะ

ภายในห้องรับแขกโอ่อ่า

"มาแล้วเหรออิงฟ้า" คุณเมธาเอ่ยทักด้วยเมตตา "ขอบใจมากนะที่ยอมทิ้งงานที่โรงเรียนอนุบาลมาช่วยอาที่นี่ เจ้าแฝด พายุ กับ เรน ซนจนพี่เลี้ยงคนเก่าๆ ลาออกไปหมดแล้ว อาไม่ไว้ใจใครเท่าหนูอีกแล้วล่ะ"

"ฟ้ายินดีค่ะคุณอา ฟ้าจะตั้งใจดูแลคุณหนูทั้งสองอย่างดีที่สุดค่ะ"

ในขณะที่อิงฟ้ากำลังรับคำ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางบันไดวน บรรยากาศในห้องคล้ายจะเย็นเยียบลงฉับพลัน ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท ไร้เนคไท เผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักลางๆ ที่โผล่พ้นปกเสื้อเดินลงมา ใบหน้าคมสันดูเคร่งขรึมและเย็นชาจนน่ากลัว

คิริน หยุดยืนนิ่ง สายตาคมปลาบดุจเหยี่ยวตวัดมองมาที่หญิงสาวแปลกหน้า (สำหรับเขา) ที่นั่งอยู่บนโซฟา

"นี่น่ะเหรอพี่เลี้ยงคนใหม่?" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบถามขึ้น

"ใช่ นี่อิงฟ้า ลูกสาวแม่พวงไง คิรินจำน้องได้ไหม? สมัยเด็กๆ น้องยังเคยวิ่งตามเราอยู่เลย" คุณเมธาแนะนำ

คิรินหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "จำได้สิ... ลูกสาวแม่บ้านที่ชอบทำตัวน่ารำคาญคนนั้นน่ะเหรอ"

คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มลงบนใจของอิงฟ้า เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะลุกขึ้นไหว้เขาตามมารยาท "สวัสดีค่ะ... คุณคิริน"

คิรินไม่รับไหว้ เขาเพียงแต่เดินเข้ามาใกล้จนอิงฟ้าได้กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ เขาโน้มตัวลงมาจนระดับสายตาเท่ากัน แล้วเอ่ยด้วยเสียงกระซิบที่ได้ยินกันเพียงสองคน

"ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และผมก็ไม่ใช่พี่ชายใจดีเหมือนเมื่อก่อน... ถ้าทนแรงกดดันไม่ได้ก็รีบไสหัวออกไปตั้งแต่วันนี้ เพราะผมไม่ต้องการ 'จุดอ่อน' ไว้ในบ้านหลังนี้ แม้แต่คนเดียว"

พูดจบเขาก็เดินสะบัดหน้าออกไป ทิ้งให้อิงฟ้ายืนนิ่งค้างท่ามกลางความเงียบสงัด เธอรู้ดีว่าการกลับมาครั้งนี้จะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบททดสอบที่เธอต้องเผชิญในฐานะพี่เลี้ยงของลูกเจ้าพ่อมาเฟียผู้ไร้หัวใจ