ตอนที่ 6. อย่าคิดจะหอบเงินหนี

เฉียวเป่าหลินใช้สี่สิบคะแนนความสุขแลกหน้ากากอนามัยอย่างดีได้สามกล่อง กล่องละสามสิบชิ้นก็จวนเกือบหมดแล้ว เพราะต้องเตรียมตัวเก็บของออกจากบ้านหวัง เฉียวเป่าหลินจึงไม่มีเวลาศึกษาดูระบบให้ละเอียดนัก ทราบเพียงยารักษาวัณโรคของหวังเฮ่าใช้หนึ่งพันคะแนนถึงจะได้มา ยารักษาวัณโรคตามคำแนะนำจากระบบต้องกินฆ่าเชื้อต่อเนื่องหกเดือน ถ้าไม่สามารถทำให้พวกเขาสามคนพ่อลูกพึงพอใจในตัวเธอได้ ภารกิจล็อกอินสามร้อยหกสิบห้าวันคงล้มเหลว

คิดถึงค่าความรู้สึกที่ไม่กระเตื้องแม้แต่น้อยของผู้เป็นสามี เฉียวเป่าหลินเริ่มหนักใจ หวังเฮ่าเจ้าคนอายุสั้นคนนี้คงแค้นเคืองเธอมากเพราะตนได้ประกาศออกไปต่อหน้าผู้คนว่าเขาเป็นโรคติดต่อร้ายแรงรักษาไม่หาย แถมยังล่วงเกินแม่สามีบังเกิดเกล้าตัวดีจนกลายเป็นที่นินทาของทั้งหมู่บ้าน เฉพาะเรื่องราวต่ำทรามที่เจ้าของร่างเดิมทำไว้ในอดีตก็มากเกินทำให้อีกฝ่ายอยากบีบคอเธอตาย รวมวันนี้เข้าไปด้วย ตอนนอนคงมีสะดุ้งผวาแน่

เฉียวเป่าหลินทำแผลล้างคราบเลือดให้ตัวเองเสร็จก็ไปดูบริเวณที่เรียกว่าห้องครัว ตั้งแต่เช้าวิวาทกันยังไม่มีอาหารตกถึงท้อง จะออกเดินทางก็ต้องมีเรี่ยวแรงเสียก่อน ทว่านอกจากเตาดินเหนียวก่อเองเก่า ๆ กับหม้อดินก็ไม่มีอย่างอื่น จากความทรงจำเก่าของร่างเดิม เฉียวเป่าหลินเป็นแม่คนที่ค่อนข้างเห็นแก่ตัว ยามหาของป่ามาได้ก็มักจะยักยอกซ่อนไว้ค่อยส่งมอบที่เหลือให้กับบ้านใหญ่ ยกเว้นผักที่พวกแม่สามีไม่กิน ไข่เป็ดป่าและปลาจะโดนเอาไปหมด

เธอเดินไปยังมุมหนึ่ง มองสำรวจร่องรอยพื้นดินที่เหมือนถูกขุดไปเมื่อไม่นานมานี้แล้วฉวยเอามีดมากรุย จนกระทั่งเจอใบไม้ใหญ่ปิดทับของบางสิ่ง สีหน้าเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าจึงได้ผุดรอยยิ้มพึงพอใจ

ด้านในหลุมมีไข่เป็ดเปลือกสีขาวใบใหญ่เท่ากำปั้นผู้ชายห้าฟองวางเรียงกัน ยังมีข้าวฟ่างที่แอบฝังไว้อีกด้านหนึ่งจิน ปริมาณมากพอจะทำให้ทั้งสี่คนอิ่มท้องสามสี่วัน เฉียวเป่าหลินจึงจัดการต้มโจ๊กใส่ไข่ทั้งหมด แต่ก็รู้สึกว่ามันขาดบางอย่างไป ไม่มีเกลือ ไม่มีเครื่องปรุง เธอเคาะระบบมาตรวจดูว่าคะแนนความสุขสิบคะแนนที่เหลือซื้ออะไรได้บ้าง ปรากฏว่าสามารถซื้อผงปรุงรสไก่บริษัทของเธอได้ ใช้สิบแต้มพอดี ของชิ้นนี้ยังจำกัดการซื้อเหลือเพียงหนึ่งร้อยชิ้นตลอดการล็อกอิน จากที่ตาลุกวาวคิดฝันจะเอามาขายสร้างความร่ำรวย แผนธุรกิจก็เป็นอันล่มตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

ไม่เป็นไร ไว้หลังจากผ่านพ้นจุดที่เป็นอยู่นี้ไปได้ เธอค่อยขยับขยายเรื่อย ๆ คนขยันไม่มีทางอดตาย

เสี่ยวเป่ากับเสี่ยวจูเข้ามาด้านในครัวตามเสียงเรียกของมารดา พอเห็นหม้อดินซึ่งมักจะเอาไว้ใช้ต้มผักป่ากินส่งกลิ่นหอมฉุยแตกต่างไปจากทุกวัน สองพี่น้องท้องร้องลั่น หิวจนซ่อนความอยากเอาไว้ไม่ไหว เฉียวเป่าหลินจึงตักใส่ชามแบ่งให้พวกเขาคนละชาม โรยด้านบนด้วยผักป่าซอยละเอียดตกแต่งเพิ่มเติม เด็กสองคนนี้ผอมจนหน้าอกจะติดแผ่นหลัง ผิวพรรณเหลืองยิ่งกว่าขนมไข่ ตาโปนลึก กระดูกไหล่นูนเด่น อายุสี่ขวบแคระแกร็นตัวเล็กลีบอย่างกับเด็กเป็นโรคปอลิโอ

มิน่าเล่าจึงได้อายุสั้น ลำพังแค่นี้ก็โดนลมพัดปลิวไปได้ ไม่ต้องพูดถึงตอนที่ไร้บิดาให้พึ่งพิงเลย

เฉียวเป่าหลินเหม่อลอยนึกสงสารไม่หาย พอสองพี่น้องไม่กินสักทีจึงได้ถามขึ้น “ทำไมไม่กินล่ะ รีบกินตอนร้อน ๆ สิ”

ไม่รู้พูดผิดตรงไหน แต่แค่ได้ยินเสียงเธอ สองพี่น้องก็มีอาการหวาดผวาตกใจ ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ทั้งที่อยากลิ้มลองโจ๊กหอมฉุยชามนี้แทบขาดใจ แต่ก็นิ่งไว้ราวกับเป็นลูกแมวที่ไม่ไว้ใจคนแปลกหน้า

“กินเสียเถอะ อีกเดี๋ยวต้องขนของออกเดินไป ไม่มีแรงจะเดินไม่ไหว อย่าให้ป่วยเหมือนพ่อไปอีกคน”

เสี่ยวเป่าพี่ชายถามต่ออย่างละล้าละลัง “แม่ พวกเราจะออกจากบ้านจริงหรือ”

“ใช่แล้ว พวกเราอยู่ไม่ได้ ถ้าอยากให้อาการป่วยของพ่อดีขึ้น พวกเราต้องไปอยู่ที่อื่น กินเถอะ ไม่อิ่มก็เติมได้ เดี๋ยวแม่จะตักไปให้พ่อสักชาม” เฉียวเป่าหลินสวมหน้ากากอนามัยก่อนจะยกชามโจ๊กออกจากครัวไปยังเพิงเก็บฟืนด้านข้าง

“พี่เฮ่า ฉันทำโจ๊กมาให้ กินก่อนจะได้มีแรง”

ชายหนุ่มด้านในนั่งนิ่งขรึมอยู่บนตั่งไม้ตัวเตี้ย ดวงตาคู่แข็งกร้าวดั่งเสือป่ามองเฉียวเป่าหลินราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ครั้นพอเห็นว่าเธอใส่ของปิดปากปิดจมูกสีหน้ายิ่งดุร้ายกว่าเดิม

“กินข้าวเสร็จไปบอกให้ผู้ใหญ่บ้านช่วยทำหนังสือหย่า เธอกลับบ้านแม่ไป ฉันจะแบ่งเงินให้”

“หย่าหรือ ไม่ได้ ห้ามหย่าเด็ดขาด” เจ้าหมอนี่ผีเข้าหรือไร ทำเรื่องแยกบ้านแล้วจะหย่ากับเธอ ตัวเขาเป็นโรคแล้วยังจะอวดดีทะนงตนไปทำไม อุปนิสัยดื้อด้านอย่างที่คิดไว้ไม่ผิด ตั้งแต่เห็นเขาครั้งแรกเธอก็รู้เลยว่าคนคนนี้จัดการไม่ง่าย

“ทำไมจะหย่าไม่ได้ ฉันป่วยเป็นโรคร้ายอาจตายภายในปีนี้ เธออายุยังน้อยไม่ไปหาสามีใหม่ จะเป็นม่ายจนตายให้ถูกผู้คนรังเกียจหรือ ฉันให้เธอห้าร้อยหยวนไปตั้งตัว ที่เหลือเธอต้องมอบให้ลูกทั้งหมด อย่าคิดจะหอบเงินหนีเด็ดขาด”

เฉียวเป่าหลินเป็นคนยังไงเขามีหรือจะไม่รู้ มีเงินในมือมากขนาดนั้น แยกบ้านออกมาแล้วก็คงวางแผนจะหนีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ คนสติดีที่ไหนจะอยากดูแลผู้ป่วยโรคร้าย ทิ้งเขาได้เขาไม่ใส่ใจสักนิด เพราะอย่างไรการแต่งงานของตนก็เกิดจากผู้ใหญ่ช่วยจัดการ หาได้สมัครรักใคร่ผูกพัน ที่เขาต้องการหย่าทันทีเพราะหวั่นว่าหลังจากนี้เฉียวเป่าหลินไม่เพียงหอบเงินหนี หล่อนอาจจะไม่ยอมเลี้ยงลูกแล้วเอาพวกเขาไปขาย เรื่องนี้ให้ตายก็ยอมไม่ได้เด็ดขาด

แม้บิดาจะอายุสั้นก็ต้องจัดการที่ทางให้เหมาะสม เขามีสหายที่ไว้วางใจได้ ยังพอจะหาเงินอีกเล็กน้อยไว้ให้เสี่ยวเป่ากับเสี่ยวจู หลังฝากฝังอีกฝ่ายให้ช่วยเลี้ยงดูจนอายุครบสิบห้าปี ต่อไปก็ให้ลูกทั้งสองทำงานตอบแทนบุญคุณ ยังดีเสียกว่าตกไปอยู่ในรังโจรรังหมาป่าสักแห่ง

เมื่อรู้สึกได้ถึงความแน่วแน่ของหวังเฮ่า เฉียวเป่าหลินลอบถามกับระบบทันที ไม่รู้หย่ากันตอนภารกิจจบแล้วจะตายไหม

[ขอเรียนท่านผู้ใช้งาน ภารกิจสำเร็จสามารถหย่าร้างได้ ไม่มีผลต่อการลบบัญชีถาวร]

คำก็ลบบัญชีถาวร สองคำก็ลบบัญชีถาวร ระบบเฮงซวยขู่ฆ่าได้หน้าตาเฉยจริง ๆ มนุษยธรรมมีบ้างไหม

“หย่าก็ได้ แต่ว่าต้องเป็นหลังจากนี้หนึ่งปี”

“ทำไม มีแผนจะทำอะไรงั้นเหรอ” หวังเฮ่าแผ่ไอเย็นเยียบ แววตาประหนึ่งมีดจ้วงใส่อก ทั้งคมกริบทั้งแฝงพลังสังหาร

เฉียวเป่าหลินสะดุ้งเฮือกกับสายตาของเขารีบโบกมือพัลวัน “ไม่มีแผนการอื่น แค่อยากทำหน้าที่แม่ดูแลลูก ๆ ระหว่างรอพี่เฮ่ารักษาตัว อีกอย่างหย่าแล้วถ้าพ่อแม่ของฉันรู้เข้าคงกลุ้มใจมาก พวกท่านอายุเยอะ ทั้งฉันยังไม่ถูกใจใคร มีสามีใหม่ทันทีหลังแยกบ้านออกมา

คนอื่นคงได้นินทาว่าฉันเป็นเมียที่เห็นแก่ตัว เป็นแม่ที่ใจอำมหิต ฉันไม่เอาเงินของพี่สักหยวน ถ้าพี่ไม่สบายใจก็เอาเงินนี้ให้พี่ไว้ ฉันสาบานจะไม่หนีไปไหน ถ้าพี่เฮ่ายังไม่เชื่อก็ทำหนังสือสัญญาระหว่างกัน หากฉันขโมยเงินไปใช้แม้แต่หยวนเดียว พี่ก็ไปแจ้งตำรวจมาจับฉันขังคุกลงโทษไปทำงานในเหมืองได้เลย”

หวังเฮ่าเบือนสายตาไม่อยากมองหน้าภรรยาขี้ริ้วขี้เหร่คนนี้แม้แต่แวบเดียว “เธอก็รู้ว่าโรคของฉันรักษาไม่ได้”

“ใครว่ารักษาไม่ได้ ใช้เวลาแค่หกเดือนพี่ก็จะหายดี”

“อย่าพูดจาเลื่อนเปื้อน”

“ไม่ได้เลื่อนเปื้อนจริง ๆ นะ ขอแค่พี่กินยาต่อเนื่องฆ่าเชื้อในปอด วัณโรคก็จะหาย ฉันได้ยินคนเขาพูดมา ยานี้เป็นสูตรเฉพาะ ไม่ลองไม่รู้ผล อย่างไรพี่ก็มีทางเลือกไม่มาก ยาของหมอที่โรงพยาบาลแพงขนาดนั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องใช้ระยะเวลานานแค่ไหน แต่ยาสูตรนี้ที่ฉันได้ยินมาหายเป็นปลิดทิ้งในหกเดือน”

“วางของกินไว้แล้วออกไปเถอะ” หวังเฮ่าตัดบทสนทนาไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระจากปากของเฉียวเป่าหลิน

หัวกระแทกจนสมองเลอะเลือน แม้แต่ยารักษาวัณโรคหายขาดในหกเดือนก็ยังกล้าพูด ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ถ้าไม่เห็นเองกับตาก็ยากจะเชื่อ ภรรยาชั่วร้ายราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แม่เขาขึ้นชื่อว่าปากจัดที่สุดผนึกกำลังกับพี่สะใภ้ใหญ่และน้องสามก็ยังสยบหล่อนไม่ได้