365 วัน ฉันจะไม่หย่าสามียุค 80

“แม่ ฮือ ๆ แม่ตื่นเถอะ อย่าทำให้พวกเรากลัวเลย ฮึก ๆ”

“ย่าช่วยแม่ด้วย แม่เลือดไหล หนูขอร้องล่ะ ย่าช่วยแม่ของหนูด้วย ฮือ ๆ”

เด็กหนุ่มหน้าตาเกลี้ยงเกลานั่งยองลงด้านข้างเด็กน้อยทั้งสอง ก่อนจะยื่นนิ้วชี้ออกไปอังปลายจมูกของหญิงที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นดินเหนียวแข็ง แววตาระแวดระวังอย่างคนหวาดผวา พอสัมผัสได้ว่าคนบนพื้นไม่หายใจเขาก็ร้องตะโกนลั่น

“ตายแล้ว! แม่ พี่สะใภ้รองไม่หายใจแล้ว”

คนสามคนในลานบ้านตาเบิกกว้างตื่นตระหนก เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยยิ่งตะเบ็งสนั่นลอยออกไปนอกกำแพง เรียกความสนใจจนเพื่อนบ้านในละแวกนั้นต้องมาเกาะขอบประตูชะโงกดูราวกับชมละคร เมื่อมีพยานเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ซูหมิ่นผู้เป็นแม่สามีเกรงจะเป็นเรื่องใหญ่ ครั้นตั้งสติได้ก่อนใครก็ชิงตวาดขึ้น สีหน้าตอนเอ่ยคับแค้นประหนึ่งได้รับความอดสูจนทนไม่ไหวแล้ว

“มันตายก็เพราะความชั่วที่ทำไว้ นังขี้ขโมยนี่สักวันต้องมีจุดจบไม่ดี ฟ้าดินลงทัณฑ์ ทุกวันจ้องตาเป็นมันคอยแต่จะย่องมาขโมยของที่บ้านใหญ่ โดนจับได้ไม่ยอมรับสารภาพก็ช่างเถอะ ยังพยายามยื้อแย่งซึ่งหน้าจนเกิดอุบัติเหตุเอง เรื่องนี้เพื่อนบ้านทุกคนเป็นพยานให้ฉันด้วย ทุกคนก็รู้ดีว่าสะใภ้รองบ้านเรานิสัยใจคอหยาบช้าแค่ไหน”

เด็กชายตัวอ้วนเหมือนลูกหมีกินขนมจนปากมันแผล็บ ขณะเคี้ยวแจ๊บ ๆ อย่างเอร็ดอร่อยก็ไม่ลืมจะเข้าข้างผู้เป็นย่า

“เสี่ยวเป่า เสี่ยวจู แม่ของพวกแกเป็นคนชั่ว มันตายไปก็จะไม่มีใครตีพวกแกแล้ว”

“ต้าเป่าหลานย่ารู้ความที่สุด ทางที่ดีคือเอามันไปฝังก่อนฟ้ามืด อย่าให้บ้านพวกเราต้องซวยไปมากกว่านี้ ไป! ซิ่วหว่าน ลูกไปบอกคนจัดการศพ ให้เงินสักหน่อยจะได้จบเรื่องสักที”

“แม่คะ ทำไมไม่ให้ลู่อันไปคุยล่ะ” สะใภ้ใหญ่หยวนซิ่วหว่านทำสีหน้ารังเกียจขณะมองไปยังร่างไร้ลมหายใจของสะใภ้รอง เธอเป็นคนจัดการบ้าน มีหน้าที่ดูแลค่าใช้จ่าย ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องพวกนี้ด้วยตนเองสักหน่อย

หวังลู่อันเป็นผู้ชาย ให้เขาไปจัดการถึงจะเหมาะสม ซูหมิ่นเหล่มองเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดมากเพียงหันไปบอกลูกชายคนที่สาม หากแต่ลู่อันก็ไม่อยากไปบ้านสัปเหร่อซึ่งอยู่ปลีกวิเวกท้ายหมู่บ้านเช่นกัน ว่ากันว่าคนที่คลุกคลีอยู่กับคนตายจะติดกลิ่นอายไม่เป็นมงคลกลับมาด้วย เขาไม่อยากซวยใจหนึ่งก็กลัวจึงรีบชี้ไปทางด้านประตูหน้าบ้านทันที

“แม่ น้องสี่กลับมาพอดีเลย ให้น้องสี่ไปบอกสัปเหร่อเถอะ”

ซูหมิ่นย่อมรู้เหตุผลที่บุตรชายอิดออดไม่อยากไปบ้านสัปเหร่อ ตนก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียเพราะเร่งร้อนจะฝังสะใภ้ชั่ว ครั้นบุตรสาวคนสุดท้องกลับจากไปทำงานในไร่ก็รีบบอกให้ไปแทน

หวังซิงอีก่อนหน้ากำลังดายหญ้าให้ต้นข้าวโพด จู่ ๆ เพื่อนบ้านคนหนึ่งผ่านมาบอกว่าเกิดเรื่องขึ้นแล้วเธอจึงกลับมาดู ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินแม่สั่งให้ไปตามคนเก็บศพ ด้านโต๊ะกินข้าวกลางลานบ้านยังมีพี่สะใภ้รองกับหลานน้อยสองคนกองรวมกันอยู่

“ไม่ได้ยินเรอะ ไปตามคนเก็บศพมา” ซูหมิ่นตะคอกทีหนึ่ง หวังซิงอีสะดุ้งโหยงก่อนจะรีบสาวเท้าออกจากบ้านอีกครั้ง

เสียงของซูหมิ่นไม่เพียงกระตุ้นหวังซิงอี ยังส่งผลมาถึงเฉียวเป่าหลิน ความรำคาญขัดใจผุดขึ้นมาในอกด้วยเธอนั้นโหมทำงานหนักจนสายตัวแทบขาด จำนวนการทำงานอย่างหกวันต่อสัปดาห์ทำให้เธอเหนื่อยล้าจนไม่อยากรับรู้สิ่งใด ทว่าพึ่งจะได้นอนในวันหยุดสักทีกลับมีเพื่อนบ้านมาเอะอะรบกวนทำให้เธอทนไม่ไหวลืมตาโพลง

“อ๊ะ! แม่ฟื้นแล้ว เสี่ยวจู แม่ของเราฟื้นแล้ว แม่ไม่ตายแล้ว” เด็กชายร้องขึ้นด้วยความตกใจ

เฉียวเป่าหลินมองเด็กน้อยชายหญิงสองคนข้างกายด้วยความงุนงง ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งแล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

ลานบ้านล้อมด้วยกำแพงดินมีรอยกระดำกระด่างอย่างในชนบทปรากฏให้ได้เห็น ตัวบ้านชั้นเดียวแยกออกเป็นสามห้องสร้างด้วยอิฐแดงมุงหลังคาสังกะสีตั้งอยู่ฝั่งตะวันออก สภาพภายนอกผ่านลมแดดฟ้าฝนมาแล้วประมาณหนึ่งจึงค่อนข้างเก่าตามอายุการใช้งาน ยังมีกลุ่มคนแปลกหน้าเหล่านี้ ที่แต่งตัวล้าหลังเหมือนชาวบ้านยุค 80 อย่างไรอย่างนั้น

ที่นี่คือที่ไหนกัน เธอจำได้ว่าเมื่อวานตนเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก แต่ยังฝืนดูละครยอดฮิตจนภาพตัดไป มาฟื้นอีกทีกลับพบว่าตนไม่ได้อยู่ในห้องนอนที่แสนอบอุ่น ทว่ากลับมาโผล่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยแทน เธอคือซีอีโอของบริษัทผลิตอาหาร ทุกวันทำงานหนักเกินไปจนเห็นภาพหลอนหรือเปล่า

เฉียวเป่าหลินบีบขมับ จมูกพลันได้กลิ่นสนิมคาวขื่น เธอคิดว่าตนเหงื่อไหลทว่าเมื่อเห็นของเหลวสีแดงเปื้อนมือ ยังไม่ทันจะตกใจก็ต้องชะงักวูบเนื่องด้วยความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเธอเองได้ไหลบ่าท่วมท้นเข้ามา

ขโมยของเป็นนิจศีล ตีลูกชายลูกสาวระบายอารมณ์ยามไม่ได้ดั่งใจ ด่าทอสามีอมโรคอย่างเคียดแค้นชิงชัง อิจฉาริษยาครอบครัวสะใภ้ใหญ่จนคลุ้มคลั่ง รูปชั่วตัวดำ จิตใจยังสกปรกยิ่งกว่าอาจม

สิ่งเหล่านี้ก็คือตัวของ เฉียวเป่าหลิน สะใภ้รองบ้านตระกูลหวัง บทบาทตัวร้ายไร้สมองที่เธอพึ่งดูจบก่อนภาพทุกอย่างจะวูบดับไป

สุดยอดสะใภ้ตระกูลหวัง ตอนอวสานได้รับเรตติ้งสูงทะลุชั้นฟ้าไปถึง 50% จากส่วนแบ่งตลาด เพื่อนที่เป็นนักแสดงของเรื่องรบเร้านักหนาให้ตั้งใจดูตั้งแต่ต้นจนจบเพราะหล่อนได้รับบทสะใภ้รองผู้สมควรตายหมื่นครั้งนางนี้ ทีแรกเฉียวเป่าหลินแค่จะดูฆ่าเวลาด้วยเพราะตนรับปากเพื่อนไปแล้ว ทั้งไม่ค่อยชอบใจที่ตัวร้ายชื่อคล้ายกับเธอเพียงแค่เขียนคนละตัวอักษร แต่ละครน้ำเน่าก็มีความสนุกของละครน้ำเน่า

การลุ้นเอาใจช่วยตัวเอกอย่างสองสามีภรรยาพี่ใหญ่กับสะใภ้ใหญ่ของตระกูลหวัง ให้พวกเขาพาครอบครัวพ้นผ่านความยากจนไปสู่ชีวิตที่ดีกว่า และการแก้ทางเอาคืนสะใภ้รองตัวร้ายที่ร้ายแบบไม่เฉลียวใจในความผิดพลาดซ้ำ ๆ ของตน เป็นวัตถุดิบชั้นยอดที่ดึงดูดเวลาพักผ่อนของผู้คนได้เป็นอย่างดี

ท่ามกลางความสับสนกึ่งจริงกึ่งไม่จริงที่เผชิญอยู่ เวลานี้ได้มีเสียงคล้ายกับเสียงของเอไอแปลภาษาแทรกฝ่าเข้ามา

[ยินดีต้อนรับผู้ใช้งาน เฉียวเป่าหลิน ขณะนี้ท่านกำลังอยู่ในละครสร้างจากเรื่องจริงของครอบครัวตระกูลหวัง เพื่อให้ภารกิจสำเร็จลุล่วง ท่านต้องล็อกอินจนครบ 365 วัน ค้นหาตอนจบที่แท้จริงของตัวละคร เฉียวเป่าหลิน เพื่อรับรางวัลใหญ่]

เสียงนี้ดูเหมือนว่านอกจากเธอแล้วคนอื่น ๆ จะไม่ได้ยิน แล้วอะไรคือตอนจบที่แท้จริงของเฉียวเป่าหลินกันแน่ แต่ที่น่าเศร้าที่สุดคือตอนนี้เธอได้รับรู้แล้วว่า ที่เธอโผล่มาในโลกใบนี้พร้อมกับได้ยินเรื่องประหลาด นั่นเป็นเพราะว่า ตัวเธอในโลกนั้นเหนื่อยล้าจนหัวใจวายตาย

หรือเพราะละครไม่ได้เน้นให้ผู้ชมเห็นวาระสุดท้ายของนางร้ายใจดำคนนี้ จึงเกิดปริศนาให้เธอมาช่วยหาคำตอบ

ตลอดทั้งเรื่องตั้งแต่ต้นเฉียวเป่าหลินไม่สนใจตัวเอกสองตัวนั้นเลย ด้วยรู้สึกว่าผู้กำกับอวยนักแสดงแถวหน้าที่มารับบทสองสามีภรรยาอย่างพี่ใหญ่กับสะใภ้ใหญ่ตระกูลหวังจนจะเป็นยอดมนุษย์แจ็คหม่าผู้บุกเบิกอุตสาหกรรมแห่งอีคอมเมิร์ซอยู่แล้ว

ส่วนบทสะใภ้รองตัวร้ายที่เพื่อนเธอได้รับเล่นกลับมีแต่ฉากเหลือกตาใส่กล้อง วัน ๆ ไม่ทำมาหากินจ้องแต่จะขโมยของและใส่ร้ายป้ายโคลนใส่สะใภ้ใหญ่ สุดท้ายก็แพ้ภัยตัวเองโดนเอาคืนจนสะบักสะบอม

เธอคิดว่าหากเธอเป็นสะใภ้รองของบ้านหวัง เธอจะไม่อิจฉาริษยาคนที่ดีแต่แต่งตัวสวยไปเดินรอบหมู่บ้านอย่างหยวนซิ่วหว่านเด็ดขาด

ในละครนอกจากคอยวนเวียนรอบตัวสามีก็ไม่เห็นจะแสดงฝีมือทำอะไร คนแบบนี้ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาด้วย

กลับเป็นเฉียวเป่าหลินต่างหากที่จนทุกวันนี้ก็ยังไม่รู้ชะตากรรม สุดยอดสะใภ้ตระกูลหวังสร้างมาจากเรื่องจริง บันทึกเอาไว้ว่าอีกฝ่ายหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ก็ไม่ทราบเช่นกันว่าสรุปแล้วคนคนนี้มีจุดจบอย่างไร

“ฟื้นขึ้นมาได้ยังไง พี่สะใภ้รองตายไปแล้วจริง ๆ นะแม่” เสียงของลู่อันทำลายภวังค์ความคิดของเฉียวเป่าหลิน

เธอมองไปยังหญิงสูงวัยหน้าขึ้นริ้วรอย บริเวณจอนผมปนสีดอกเลาผู้มีดวงตาดุร้ายกับหญิงสาวสะคราญรูปโฉมเนื้อนวลอิ่มเอิบอย่างคนไม่เคยทำงานตากแดด ก็ผุดความทรงจำขึ้นมาว่าทั้งคู่คือซูหมิ่น แม่สามีของสะใภ้รองตัวร้ายกับหยวนซิ่วหว่าน ตัวเอกหญิงของเรื่องราวในละครยอดฮิตถล่มทลายคนนั้น

“มันไม่ตายก็ถือว่านรกไม่ต้อนรับมัน ทำคนอื่นเขาตกอกตกใจ ยังจะสำออยอยู่ทำไม รีบไปทำงานในไร่ได้แล้ว ยังไม่ตายก็ต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์ บ้านหวังไม่เลี้ยงตัวขี้เกียจ ไม่อย่างนั้นฉันจะให้เจ้ารองหย่าแกทิ้ง ให้แกไม่มีหน้าแม้แต่จะกลับบ้านแม่” ซูหมิ่นไม่สนใจว่าเฉียวเป่าหลินฟื้นขึ้นมาได้ยังไง สำหรับตนขอแค่คนยังหายใจเป็นพอ