บทที่ 3 ฉีกหน้ากากชายโฉด - 3

คำว่าข้อหาอนาจารในยุค 80 ถือเป็นข้อหาที่ร้ายแรงมาก ร้ายแรงถึงขั้นสามารถส่งคนไปดัดสันดานในค่ายแรงงานหรือถูกตัดสินจำคุกได้เลยทีเดียว!

หลิวจื้อหมิงหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้น สายตาลุกลี้ลุกลนมองไปรอบๆ จนกระทั่งปะทะเข้ากับร่างของลู่จิ้งเฟยที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังเฉิงเจี้ยนกั๋ว ราวกับคนจมน้ำที่เห็นขอนไม้ เขาชี้หน้าไปที่เธอทันที

"ไม่ใช่นะครับ! ผมไม่ได้จะทำอะไรป้าซุน! ผมมารอลู่จิ้งเฟยต่างหาก! เธอ... เธอส่งจดหมายนัดให้ผมมาเจอที่นี่เพื่อจะหนีตามกันไป จิ้งเฟย! อธิบายให้พวกเขาฟังเดี๋ยวนี้สิ!"

ทุกสายตาหันขวับไปมองที่ลู่จิ้งเฟยเป็นตาเดียว

เฉิงเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้วแน่น แววตาของเขาดุดันขึ้นมาทันที เขาก้าวบังร่างบางของภรรยาไว้มิดชิดราวกับกำแพงเหล็ก

ลู่จิ้งเฟยซ่อนแววตาสะใจไว้มิดชิด เธอช้อนสายตาที่สั่นระริกและเต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมองหัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้าน แสร้งทำท่าทางหวาดกลัวและสับสนอย่างถึงที่สุด

"สหายหลิว คุณพูดบ้าอะไรของคุณคะ" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือราวกับถูกใส่ร้ายอย่างรุนแรง

"ฉันเพิ่งกินข้าวเย็นกับสามีเสร็จ ก็เลยชวนพี่เจี้ยนกั๋วมาหาฟืนแห้งที่นี่ เพราะฟืนที่บ้านหมดแล้ว เราสองคนผัวเมียเดินมาด้วยกันตลอด คุณจะมาใส่ร้ายหาว่าฉันนัดคุณมาพบได้ยังไง แล้วจดหมายอะไรกัน ฉันไม่รู้เรื่อง! คุณกระทำเรื่องบัดสีกับป้าซุนจนถูกจับได้ แล้วยังจะมาสาดน้ำโคลนใส่ผู้หญิงที่มีสามีแล้วอย่างฉันอีกหรือ จิตใจคุณมันทำด้วยอะไร!"

คำพูดที่ไหลลื่นและสมเหตุสมผล ประกอบกับการมีเฉิงเจี้ยนกั๋วมายืนยันเป็นพยาน ทำให้ชาวบ้านพยักหน้าเห็นด้วยทันที

"ใช่ๆ ฉันเห็นสามีภรรยาคู่นี้เดินกะหนุงกะหนิงกันมาทางนี้เอง นังจิ้งเฟยมันจะนัดเอ็งได้ยังไง!"

"ไอ้หนุ่มนี่มันหน้าด้านจริงๆ กล้าทำเรื่องอนาจารแล้วยังโยนความผิดให้คนอื่น!"

"พวกปัญญาชนหน้าขาวก็แบบนี้แหละ ดีแต่พูดจาหลอกลวง จับมันส่งสหายตำรวจเลย!"

เสียงประณามสาปแช่งดังระงม หลิวจื้อหมิงทรุดฮวบลงกับพื้น ขาอ่อนแรงจนลุกไม่ขึ้น เขาหมดทางสู้และรู้ตัวว่าถูกตลบหลังเข้าอย่างจัง อนาคตที่เคยวาดฝันไว้พังทลายลงในพริบตาเดียว!

ลู่จิ้งเฟยยืนพิงไหล่กว้างของสามี ริมฝีปากของเธอเม้มแน่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มเยือกเย็น ดวงตากลมโตจ้องมองความพินาศของชายโฉดด้วยความสงบและเรียบเฉย ไร้ซึ่งความสงสารใดๆ

ชาติก่อนแกเหยียบย่ำชีวิตฉันจนพังพินาศ ชาตินี้ฉันก็ขอเหยียบแกให้จมดินลงไปในโคลนตมที่แกสร้างขึ้นมาเองก็แล้วกัน!

เฉิงเจี้ยนกั๋วก้มลงมองภรรยาในอ้อมแขน แม้เธอจะทำท่าทีหวาดกลัว แต่ในเสี้ยววินาทีหนึ่ง เขาแอบเห็นประกายความเฉียบขาดและเย็นเยียบในดวงตาของเธอ ชายหนุ่มไม่ใช่คนโง่ เขาปะติดปะต่อเรื่องราวได้อย่างรวดเร็ว จดหมายนัดพบ... การชวนมาหาฟืนในเวลาค่ำมืด ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นกับดักที่ภรรยาของเขาขุดรอไว้เพื่อฝังกลบชายชู้คนนี้ให้จมดิน!

แทนที่เขาจะรู้สึกหวาดกลัวในความเจ้าเล่ห์ของเธอ หัวใจของเฉิงเจี้ยนกั๋วกลับเต้นแรงด้วยความชื่นชมและโล่งอก ภรรยาของเขาไม่ได้อ่อนแอและโง่เขลาอีกต่อไป เธอจัดการกับปัญหาด้วยความเด็ดขาด ฉลาดเฉลียว และที่สำคัญที่สุดเธอเลือกที่จะทำลายอดีตอันโสมม เพื่อยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขาอย่างแท้จริง

"ไม่ต้องกลัวนะจิ้งเฟย มีฉันอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครกล้ารังแกเธอได้" เฉิงเจี้ยนกั๋วกระซิบเสียงทุ้ม ยกมือหนาขึ้นลูบผมเธออย่างแผ่วเบา เป็นการสื่อสารทางใจว่าเขารับรู้และสนับสนุนในสิ่งที่เธอทำ

ลู่จิ้งเฟยเงยหน้ามองสามี รอยยิ้มที่มอบให้เขาในครั้งนี้ไม่มีความเสแสร้งใดๆ มันคือรอยยิ้มแห่งชัยชนะและความอบอุ่นใจ

"กลับบ้านเรากันเถอะค่ะพี่เจี้ยนกั๋ว ที่นี่มีแต่กลิ่นเหม็นเน่า ฉันทนไม่ไหวแล้ว"

"อืม กลับบ้านเรากัน"

สองสามีภรรยาจับมือกันเดินหันหลังให้กับความวุ่นวาย ทิ้งให้หลิวจื้อหมิงถูกชาวบ้านรุมทึ้งและลากตัวไปดำเนินคดี ชาตินี้ ลู่จิ้งเฟยได้ประกาศกร้าวอย่างสมบูรณ์แล้วว่า เธอจะไม่มีวันหันหลังกลับไปมองเศษขยะเหล่านั้นอีกต่อไป เพราะเบื้องหน้าของเธอ คือชายผู้เป็นดั่งท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่จะโอบอุ้มเธอไปตลอดกาล