กลิ่นหอมของข้าวขาวและสายตาที่เปลี่ยนไป 2

ทุกคนต่างหน้าตื่นรีบวิ่งกรูเข้าไปในบ้าน แต่เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องครัวภาพที่เห็นทำให้ทุกคนต้องยืนตะลึงงันราวกับถูกสาป

ภายในห้องครัวที่มีแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสลัวๆ แม่เฒ่าหลินผู้ดุร้ายกำลังยืนตักข้าวสวยสีขาวบริสุทธิ์ใส่ถ้วย ควันร้อนๆ ลอยกรุ่นขึ้นมาจากหม้อข้าว ส่งกลิ่นหอมหวานของแป้งที่กระตุ้นน้ำย่อยในกระเพาะให้ร้องคำราม และบนเตาอีกฝั่งในกระทะใบใหญ่มีเนื้อหมูสามชั้นสีแดงระเรื่อเคลือบด้วยซอสข้นคลั่กกำลังเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายจนแทบคลั่ง

"มะ... แม่?" โจวต้าหนิวเรียกภรรยาเสียงสั่น "นี่คุณ... คุณไปเอาของพวกนี้มาจากไหน?"

หลินชิงเหอหันกลับมามองสมาชิกในครอบครัวที่ยืนอออยู่หน้าประตู สภาพของแต่ละคนดูไม่ได้เลย เสื้อผ้าเปื้อนโคลนใบหน้าตอบเซียว และดวงตาที่จ้องมองอาหารราวกับสัตว์ป่าผู้หิวโหย

โดยเฉพาะโจวเสี่ยวเม่ยลูกสาวคนเล็กวัยสิบสี่ปีที่ผอมจนหัวโตกว่าตัว เด็กสาวยืนเกาะขากางเกงพี่ชาย สายตาจับจ้องไปที่ก้อนเนื้อในกระทะน้ำลายไหลย้อยลงมาที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว

หลินชิงเหอรู้สึกจุกในอก นี่คือผลงานของร่างเดิมที่ปล่อยปละละเลยครอบครัวขนาดนี้แต่ไม่เป็นไรวันนี้เธอจะชดเชยให้เอง

"ยืนบื้ออะไรกันอยู่? ไปล้างมือแล้วยกกับข้าวออกไปสิ หรือจะรอให้ฉันป้อน!" หลินชิงเหอตวาดเสียงดังเล็กน้อยตามความเคยชิน ทำเอาทุกคนสะดุ้งโหยง

"คะ... ครับแม่!" โจวเอ้อร์กังได้สติก่อนใครเพื่อน เขารีบวิ่งไปล้างมือที่โอ่งน้ำอย่างรวดเร็ว ตามด้วยคนอื่นๆ ที่กลัวว่าจะโดนด่าหากชักช้า บรรยากาศบนโต๊ะอาหารในค่ำคืนนี้แปลกประหลาดที่สุดในรอบหลายปี

ตะเกียงน้ำมันถูกจุดให้สว่างกว่าปกติ บนโต๊ะไม้เก่าๆ มีจานสังกะสีใบใหญ่ใส่หมูสามชั้นน้ำแดงพูนจาน และถ้วยข้าวสวยร้อนๆ หกใบวางเรียงราย ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งพาเอากลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องโถง

ทุกคนนั่งตัวเกร็งไม่มีใครกล้าขยับตะเกียบ แม้แต่จางลี่สะใภ้ใหญ่ที่ปกติจะตะกละที่สุด ก็ยังนั่งเหงื่อตกหล่อนคิดในใจว่า 'แม่เฒ่าต้องวางยาพิษในอาหารแน่ๆ หรือไม่นี่ก็คงเป็นอาหารมื้อสุดท้ายก่อนที่แม่เฒ่าจะขายพวกเราทิ้ง!'

สะใภ้รองหวังชุนฮวานั่งก้มหน้าตัวสั่นอยู่ที่มุมโต๊ะ เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเนื้อหมู เธอคิดว่าแม่สามีคงจะเรียกมากินแค่น้ำแกงก้นหม้อเหมือนทุกที

"กินสิ"

หลินชิงเหอเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เธอคีบหมูสามชั้นชิ้นที่มันวาวที่สุดวางลงในถ้วยของโจวต้าหนิว "คุณทำงานหนักมาทั้งวัน กินเยอะๆ"

โจวต้าหนิวตาโตเขามองเนื้อหมูในถ้วยสลับกับหน้าภรรยา "เมียจ๋า... คุณกินก่อนสิ"

"ฉันบอกให้กิน!" สิ้นเสียงคำสั่งโจวต้าหนิวรีบคีบหมูเข้าปากทันที ทันทีที่ฟันกัดลงไป รสสัมผัสของมันหมูที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก รสเค็มหวานของซอสพะโล้ซึมซ่านไปทั่วลิ้น ความชุ่มฉ่ำของเนื้อหมูผสมผสานกับความหอมของเครื่องเทศ ทำให้ชายวัยกลางคนถึงกับน้ำตาซึม

"อร่อย... อร่อยมาก!" เขาเคี้ยวตุ้ยๆ พลางรีบพุ้ยข้าวสวยร้อนๆ เข้าปากตาม ข้าวขาวเม็ดสวยที่นุ่มละมุนลิ้นต่างจากแป้งข้าวโพดสากคอลิบลับ

เมื่อเห็นพ่อกินได้ ลูกๆ ก็เริ่มลงมือบ้าง เสียงตะเกียบกระทบถ้วยและเสียงเคี้ยวอาหารดังระงม ความหิวโหยที่สะสมมานานทำให้พวกเขาลืมความกลัวไปชั่วขณะ โจวต้ากังกับโจวเอ้อร์กังแย่งกันคีบเนื้อ ส่วนโจวเสี่ยวเม่ยค่อยๆ เล็มกินทีละนิดด้วยความเสียดายแต่มีคนหนึ่งที่ยังไม่กล้าขยับหวังชุนฮวาสะใภ้รอง

ในชามของเธอมีเพียงข้าวเปล่าๆ เธอกำตะเกียบแน่น พยายามกลั้นน้ำตาและกลั้นเสียงท้องร้อง เธอรู้สถานะตัวเองดีว่าเป็นแค่ที่รองมือรองเท้า ทันใดนั้นตะเกียบคู่หนึ่งก็ยื่นเข้ามาในสายตาคีบหมูสามชั้นชิ้นใหญ่ที่มีเนื้อแดงเยอะเป็นพิเศษ วางลงในถ้วยข้าวของเธอหวังชุนฮวาเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตระหนก พบว่าเป็นแม่สามีนั่นเอง!