กลิ่นหอมของข้าวขาวและสายตาที่เปลี่ยนไป 1

ภายในห้องครัวที่มืดสลัวและเต็มไปด้วยคราบเขม่าควันไฟ หลินชิงเหอยืนมองสภาพรอบกายด้วยความรู้สึกหดหู่ใจ ผนังดินที่เคยเป็นสีเหลืองนวลตอนนี้ดำเมี่ยมไปด้วยคราบน้ำมันและหยากไย่ที่เกาะตัวหนาเตอะ เตาไฟก่อด้วยอิฐเก่าๆ มีรอยแตกร้าวที่มุมด้านซ้าย หม้อเหล็กใบใหญ่ที่วางอยู่บนนั้นมีสนิมเกาะที่ขอบปากหม้อบ่งบอกถึงอายุการใช้งานที่ยาวนานจนเกินคุ้ม

เธอเดินไปเปิดฝาถังไม้ที่ใช้เก็บเสบียง ก้มมองดูสิ่งที่อยู่ภายในมีเพียงแป้งข้าวโพดบดหยาบสีเหลืองซีดๆ ก้นถัง กับมันเทศหัวเล็กๆ ที่เหี่ยวแห้งจนผิวหนังย่นยับไม่กี่หัว

นี่คือกินกันตายหรืออย่างไร?

หลินชิงเหอถอนหายใจแป้งข้าวโพดพวกนี้หยาบเสียจนเวลากลืนคงจะบาดคอจนเลือดซิบ ไม่แปลกใจเลยที่ลูกๆ และสะใภ้ในบ้านถึงได้ผอมโซจนหนังหุ้มกระดูกกันทุกคน ในยุคสมัยที่ผู้คนต้องรัดเข็มขัดจนกิ่ว คูปองอาหารและคูปองเนื้อมีค่าดั่งทองคำการจะได้กินข้าวสวยสีขาวสักมื้อช่างยากเย็นแสนเข็ญ

"แล้วฉันจะเอาอะไรมาทำอาหารให้สำเร็จภารกิจล่ะ?" เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง "ในเมื่อระบบยังไม่ให้รางวัลแล้วฉันจะเสกข้าวมาจากไหน"

ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัว ราวกับรู้ทันความคิดของเธอ

[ติ๊ง! ระบบตรวจพบว่าโฮสต์ไม่มีวัตถุดิบตั้งต้น ระบบขอมอบกล่องของขวัญต้อนรับมือใหม่ให้ท่าน ท่านต้องการเปิดกล่องของขวัญเลยหรือไม่]

หลินชิงเหอตาเป็นประกาย ของฟรีงั้นหรือแน่นอนสิ!

"เปิดเลย!" เธอกำหนดจิตตอบรับในใจ

[ติ๊ง! เปิดกล่องของขวัญสำเร็จ ท่านได้รับข้าวสารชั้นดี 2 จิน เนื้อหมูสามชั้น 1 จิน ชุดเครื่องปรุงรสพื้นฐานและน้ำพุวิเศษเลเวล 1]

สิ้นเสียงระบบวัตถุดิบชั้นเลิศก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะไม้เก่าๆ เบื้องหน้า ข้าวสารเม็ดอ้วนป้อมสีขาวนวลราวกับไข่มุกส่องประกายวาววับ มันสะอาดบริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปน ต่างจากข้าวสารในยุคนี้ที่มักจะมีก้อนกรวดผสมอยู่ และที่ข้างๆ กันนั้นคือเนื้อหมูสามชั้นก้อนใหญ่ที่มีชั้นไขมันและเนื้อแดงสลับกันเป็นลวดลายงดงามราวกับหยกแกะสลัก พร้อมด้วยขวดเครื่องปรุงรสที่วางเรียงราย

หลินชิงเหอไม่รอช้าเธอตักน้ำพุวิเศษจากมิติออกมาใส่กะละมัง เทข้าวสารลงไปซาว น้ำซาวข้าวเปลี่ยนเป็นสีขาวขุ่นข้น เธอซาวอย่างเบามือเพียงสองครั้งเพื่อรักษาวิตามิน ก่อนจะเทใส่หม้อดินเผาใบเล็กแล้วเติมน้ำพุวิเศษลงไปในปริมาณที่พอเหมาะ นำขึ้นตั้งบนเตาไฟอีกเตาหนึ่ง

จากนั้นเธอหยิบมีดปังตอขึ้นมา แม้มีดจะทื่อไปบ้างแต่ด้วยแรงกายที่ได้รับการฟื้นฟูจากน้ำพุวิเศษ ทำให้เธอหั่นหมูสามชั้นออกเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าขนาดพอดีคำได้อย่างคล่องแคล่ว

ฉ่า!

เสียงเนื้อหมูที่สัมผัสกับกระทะร้อนๆ ดังสนั่นไปทั่วห้องครัว กลิ่นหอมของไขมันสัตว์ที่ถูกความร้อนรีดออกมาเริ่มลอยคลุ้ง หลินชิงเหอใส่น้ำตาลกรวดที่แถมมาในชุดเครื่องปรุงลงไปเคี่ยวจนเป็นสีน้ำตาลไหม้เพื่อเพิ่มสีสัน ใส่ขิงแก่และต้นหอมลงไปผัดจนหอมฉุย ก่อนจะเทเนื้อหมูลงไปคลุกเคล้าเติมซีอิ๊วขาวและเหล้าจีน ปิดท้ายด้วยน้ำพุวิเศษจนท่วมเนื้อหมู แล้วปิดฝาตุ๋นด้วยไฟกลาง

ไม่นานนักกลิ่นหอมที่ชาวบ้านในยุค 70 ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนานก็เริ่มทำงานของมัน กลิ่นหอมของข้าวสวยที่หุงสุกใหม่ๆ ผสมผสานกับกลิ่นเนื้อต้มพะโล้รสเข้มข้นลอยลอดผ่านช่องหน้าต่างและรอยแตกของผนังห้องครัว ออกไปปะทะจมูกของคนที่กำลังเดินเข้ามาในลานบ้าน

ที่ลานหน้าบ้านโจวต้าหนิวเดินนำลูกๆ ทั้งสามและสะใภ้ใหญ่กลับมาจากทุ่งนา ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลมหนาวพัดกรูเกรียว แต่สิ่งที่ทำให้ฝีเท้าของทุกคนชะงักกึกไม่ใช่ความหนาวเย็นแต่เป็นกลิ่น

"พ่อ... พ่อได้กลิ่นอะไรไหม?"

โจวเอ้อร์กังลูกชายคนรองที่มีใบหน้าซูบตอบ จมูกของเขาขยับฟุดฟิดราวกับลูกสุนัข ดวงตาที่มักจะหม่นหมองเบิกกว้างขึ้น "หอม... หอมเหมือนเนื้อ!"

"จะบ้าเรอะ! บ้านเราจะมีเนื้อได้ยังไง ฝันกลางวันอยู่หรือแกน่ะ" จางลี่ สะใภ้ใหญ่แค่นเสียงหัวเราะเยาะ แต่ทว่าวินาทีถัดมาหญิงสาวก็ต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เพราะกลิ่นนั้นมันชัดเจนเหลือเกินมันเป็นกลิ่นของไขมันที่หอมหวาน กลิ่นของความร่ำรวยที่พวกหล่อนไม่เคยได้สัมผัส

"หรือว่าแม่..." โจวต้ากังลูกชายคนโตทำท่าตกใจ "แม่เผาครัวหรือเปล่า!?"