กลิ่นหอมของข้าวขาวและสายตาที่เปลี่ยนไป 3

หลินชิงเหอมองสะใภ้รองด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบกินเข้าไป หลานในท้องจะได้โต ไม่ใช่คลอดออกมาแล้วผอมแห้งเหมือนลูกแมว ฉันไม่อยากขายขี้หน้าชาวบ้าน"

คำพูดนั้นแม้จะฟังดูห้วนๆ แต่การกระทำกลับสวนทางอย่างสิ้นเชิง ทั้งโต๊ะเงียบกริบลงทันที จางลี่สะใภ้ใหญ่อ้าปากค้างตะเกียบแทบหลุดจากมือ แม่เฒ่าหลินเนี่ยนะคีบเนื้อให้สะใภ้รองคนที่แม่เกลียดที่สุด?

"แม่..." หวังชุนฮวาน้ำตาไหลพราก เธอยกมือขึ้นปิดปาก สะอื้นฮัก "ขอบคุณจ้ะแม่ขอบคุณจ้ะ"

"ร้องไห้ทำไม! กินเข้าไป เดี๋ยวข้าวก็เย็นหมดหรอก!" หลินชิงเหอดุกลบเกลื่อนความเขิน

หวังชุนฮวารีบคีบหมูชิ้นนั้นเข้าปาก รสชาติของเนื้อที่แสนวิเศษผสมกับรสเค็มปร่าของน้ำตา มันคือรสชาติที่อร่อยที่สุดในชีวิตของเธอ ความอบอุ่นวาบแล่นลงไปในท้อง ลามไปถึงหัวใจที่เคยหนาวเหน็บ

หลินชิงเหอมองดูภาพครอบครัวที่กำลังกินอย่างตะกละตะกลามด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างประหลาด มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

กินให้อิ่มเถอะนี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ต่อไปนี้ฉันจะขุนพวกเธอให้อ้วนพี จนคนทั้งหมู่บ้านต้องอิจฉาตาร้อนกันเป็นแถว!

[ติ๊ง! ภารกิจมื้อเย็นเปลี่ยนโลกสำเร็จ!]

[เงื่อนไขครบถ้วน: สมาชิกในครอบครัว 6 คนมีความสุข 100%]

[มอบรางวัล: ข้าวสารขัดสีเกรดพรีเมียม 5 กิโลกรัม และ คะแนนวาสนา 10 แต้ม]

เสียงระบบดังขึ้นในหัวพร้อมกับความรู้สึกอิ่มเอมที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง หลินชิงเหอคีบหมูสามชั้นชิ้นหนึ่งเข้าปากตนเอง เคี้ยวช้าๆ ลิ้มรสชาติแห่งชัยชนะมื้อแรกในยุค 70 อย่างมีความสุข

เวลากลางคืนที่เงียบสงัดปกคลุมหมู่บ้านตระกูลโจว สายลมหวีดหวิวพัดผ่านรอยแตกของผนังดินเกิดเป็นเสียงคล้ายภูตผีกรดร้อง แต่สำหรับจางลี่สะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลโจว สิ่งที่รบกวนจิตใจของหล่อนจนข่มตาหลับไม่ลงไม่ใช่เสียงลม แต่เป็นความริษยาที่ลุกโชนอยู่ในอกราวกับไฟป่า

กลิ่นหอมของหมูสามชั้นน้ำแดงเมื่อหัวค่ำยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก รสชาติความมันเลื่อมที่เคลือบลิ้นยังไม่จางหาย แต่มันกลับไม่ได้สร้างความสุขให้เธอเหมือนคนอื่นๆ ในทางกลับกัน ภาพที่แม่สามีคีบหมูชิ้นใหญ่ที่สุดใส่ชามของหวังชุนฮวาสะใภ้รองผู้ต่ำต้อยคนนั้น มันตามหลอกหลอนเธอราวกับฝันร้าย

ทำไมกัน? จางลี่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในความมืด ตลอดหลายปีมานี้ ฉันอุตส่าห์ประจบสอพลอแม่สามีสารพัด เหยียบย่ำนังรองเพื่อให้ตัวเองดูดีในสายตาแม่ แต่จู่ๆ แม่กลับเปลี่ยนไปราวกับคนละคน เอาข้าวของดีๆ มาให้มันกิน แถมยังพูดจาดีด้วยจนน่าขนลุก

"พี่... พี่หลับหรือยัง?" จางลี่กระซิบเรียกสามี พลางกระทุ้งศอกเข้าที่สีข้างของโจวต้ากังอย่างแรงจนอีกฝ่ายสะดุ้ง

โจวต้ากังที่กำลังเคลิ้มหลับอย่างมีความสุขเพราะความอิ่มสะดุ้งตื่นด้วยความงัวเงีย "อะไรของเอ็งอีกวะ? ดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอน พรุ่งนี้ต้องตื่นไปนาแต่เช้านะ"

"ฉันนอนไม่หลับ!" จางลี่พลิกตัวตะแคงเข้าหากระซิบข้างหูสามี น้ำเสียงเต็มไปด้วยยุแยงตะแคงรั่ว "พี่ไม่เห็นหรือว่าวันนี้แม่ทำตัวแปลกๆ จู่ๆ ก็เอาของดีๆ มาให้กินแบบไม่อั้น แถมยังดีกับนังชุนฮวาจนออกนอกหน้า ฉันว่านะแม่ต้องป่วยจนเลอะเลือนไปแล้วแน่ๆ"

"แม่ให้กินของดีก็บ่น แม่ด่าก็บ่น เอ็งจะเอายังไงกันแน่" โจวต้ากังบ่นงึมงำ "นานๆ ทีจะได้กินเนื้อเอ็งน่าจะดีใจสิ"

"พี่นี่มันโง่บรมโง่จริงๆ!" จางลี่หยิกต้นแขนสามีจนเขาร้องโอ๊ย "พี่ไม่คิดบ้างเหรอว่าแม่ไปเอาข้าวของพวกนั้นมาจากไหน? ข้าวขาวจินละตั้งเท่าไหร่ เนื้อหมูอีก แม่ต้องเอาเงินเก็บก้นหีบของตระกูลออกมาถลุงแน่ๆ! ขืนปล่อยให้แม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายแบบนี้ต่อไป สมบัติที่ควรจะเป็นของพี่ ของลูกชายคนโตอย่างพี่จะไม่เหลือถึงมือเรานะ!"

คำว่าสมบัติกระตุกต่อมความโลภของโจวต้ากังขึ้นมาทันที เขาเป็นลูกคนโตตามธรรมเนียมชนบทแล้ว บ้านและที่ดินส่วนใหญ่ควรจะตกเป็นของเขาเพื่อสืบทอดตระกูล

"แล้ว... แล้วเอ็งจะให้ทำยังไง?" น้ำเสียงของโจวต้ากังเริ่มลังเล