ตอนที่ 2: ตรรกะพังๆ กับตาชั่งที่ไม่ได้มาตรฐาน - 2

"แต่มันไม่สมบูรณ์แบบ (Perfect) ไงครับ" ต้นกล้าเถียง "ในระบบของผม อะไรที่ไม่อยู่ในค่าที่กำหนดคือ 'ขยะ' "

"งั้นนายนั่นแหละคือขยะตัวแรกของร้านฉันเลย"

พายวางหัวแร้งลงแล้วเดินตรงมาหาเขา เธอโน้มตัวลงจนหน้าแทบจะชนกัน ต้นกล้าผงะถอยหลังจนเกือบหงายหลัง

"นายมันพวก 'สมบูรณ์แบบจนบ้า' รู้ไหมว่าความสมบูรณ์แบบน่ะมันน่าเบื่อจะตายไป ก้อนเมฆของนายที่มันน่ารักเพราะมันทำตามโปรแกรมเป๊ะ ๆ น่ะ มันคือความรักจริง ๆ หรือแค่ภาพลวงตาที่นายหลอกตัวเอง"

คำพูดของพายเหมือนลูกธนูที่ปักเข้ากลางใจต้นกล้า เขานิ่งไปครู่หนึ่ง มองดูพิกเซลบิดเบี้ยวของก้อนเมฆที่นอนอยู่ในตู้กระจกใกล้ ๆ

"ผม... ผมแค่อยากให้เขากลับมาเหมือนเดิม"

"เหมือนเดิมน่ะไม่ได้หรอก แต่ทำให้น่ารักกว่าเดิมน่ะได้"

พายเปลี่ยนโทนเสียงเป็นอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความกวนอยู่

"เอาละ เลิกแยกน็อตได้แล้ว ดูเหมือนสมองนายจะล้าเกินกว่าจะทำเรื่องง่าย ๆ มานี่ มาช่วยฉันซ่อมไอ้นี่ดีกว่า"

เธอลากพัดลมเหล็กสีเขียวไข่กาตัวหนึ่งออกมา มันดูเก่ากึกและมีสายไฟขาดวิ่น

"นี่คือพัดลมรุ่น 'ซันโย' ข้ามเวลามาจากศตวรรษก่อน อาการคือใบพัดไม่หมุน แต่มอเตอร์ยังมีเสียงครางหงืด ๆ นายลองใช้ความฉลาดระดับคลาวด์ของนายวิเคราะห์ซิว่ามันเป็นอะไร"

ต้นกล้าลุกขึ้นปัดฝุ่นที่กางเกงราคาแพง เขาเดินไปรอบ ๆ พัดลมเหมือนกำลังตรวจวิเคราะห์มัลแวร์

"อืม... ผมเดาว่าระบบควบคุมกระแสไฟขัดข้อง หรือไม่ก็ชิปประมวลผลความร้อนลัดวงจร"

พายระเบิดหัวเราะออกมาจนตัวงอ

"ชิปประมวลผลความร้อน ฮ่า ๆ ๆ ต้นกล้า พัดลมตัวนี้ไม่มีชิปแม้แต่ตัวเดียว มันมีแค่ขดลวดทองแดง มอเตอร์ และความพยายามของมันที่จะหมุนเท่านั้นแหละ"

"เป็นไปไม่ได้... แล้วมันทำงานได้ยังไงโดยไม่มีคำสั่ง Logic"

"มันทำงานด้วย Logic ของฟิสิกส์พื้นฐานไงล่ะเจ้าเซ่อ" พายส่งคีมปากจระเข้ให้เขา

"ลองแงะฝาครอบมอเตอร์ออกมาดู แล้วนายจะเห็นว่าความจริงที่ไม่มีซอฟต์แวร์น่ะ มันหน้าตาเป็นยังไง"

ต้นกล้ารับคีมมาด้วยมือที่สั่นน้อย ๆ เขาเริ่มลงมือแงะพัดลมตัวนั้นอย่างเงอะงะ โดยมีพายยืนกอดอกคอยดุอยู่ข้าง ๆ

"ไม่ใช่ตรงนั้น นั่นมันน็อตยึดใบพัด แงะตรงฐานสิ โธ่... นี่นายแยกแยะไม่ออกระหว่างสว่านกับคีมตัดหรือไงเนี่ย"

"ก็เครื่องมือที่บ้านผมมันเป็นแสงเลเซอร์หมดเลยนี่ครับ" ต้นกล้าเถียงกลับ หน้าแดงก่ำด้วยความอายและโมโห

"เลเซอร์บ้านนายน่ะสิ ใช้แรงมือเนี่ยแหละ แรงมนุษย์น่ะรู้จักไหม?"

การปะทะคารมดำเนินไปพร้อมกับเสียงโลหะกระทบกัน ต้นกล้าพบว่าการซ่อมพัดลมยากกว่าการกู้คืนฐานข้อมูลที่โดนแฮกเสียอีก เขาโดนสปริงดีดใส่หน้า โดนคราบจาระบีเปื้อนแก้มจนดูเหมือนคนเหมือง แต่ในความวุ่นวายนั้น เขากลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดประหลาด... แรงดึงดูดของการเห็นผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจากมือของเขาเองจริง ๆ

เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงเย็น แสงแดดสีส้มสาดส่องเข้ามาในร้านซ่อม ทำให้กองขยะเทคโนโลยีดูเหมือนขุมทรัพย์สีทอง ต้นกล้านั่งอยู่หน้าพัดลมสีเขียวตัวเดิม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยดำจากจาระบี แต่ดวงตาของเขากลับเป็นประกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"เอาละ... ลองเสียบปลั๊กดู" พายบอก พลางถอยออกไปยืนดูอยู่ห่าง ๆ

ต้นกล้าเอื้อมมือที่สั่นเทาไปเสียบปลั๊กพลาสติกหัวกลม ๆ เข้ากับเต้ารับเก่า ๆ เขาหลับตาลงปี๋

"ถ้ามันระเบิด คุณต้องรับผิดชอบนะ"

"เสียบ ๆ ไปเหอะน่า อย่าป๊อด"

กริ๊ก!

เขากดปุ่มเบอร์ 1 ของพัดลม ทันใดนั้น มอเตอร์ส่งเสียงครางเบา ๆ ใบพัดเหล็กเริ่มหมุนช้า ๆ ก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นจนกลายเป็นวงกลมสีเขียวจาง ๆ ลมเย็นที่ปะทะหน้าของต้นกล้าไม่ใช่ลมจากแอร์คอนดิชันเนอร์ที่ถูกคุมอุณหภูมิเป๊ะ ๆ แต่มันเป็นลมที่มีกลิ่นของเหล็กและน้ำมันเครื่อง... ลมที่เกิดจากการทำงานของกลไกเพียว ๆ

"มัน... มันหมุนแล้วพาย ดูสิ มันหมุนแล้ว" ต้นกล้ากระโดดตัวลอย ลืมมาดโปรแกรมเมอร์ผู้นิ่งขรึมไปเสียสนิท

"เออ เห็นแล้วจ้า เก่งมากเจ้าหุ่นยนต์" พายยิ้มกว้าง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความภูมิใจที่ซ่อนไว้ไม่มิด

"นั่นแหละคือการซ่อมความทรงจำ พัดลมตัวนี้เคยเป็นของยายแก่ที่ตาบอดคนหนึ่ง แกใช้มันมาสามสิบปี ลมจากพัดลมตัวนี้คือสิ่งที่ทำให้แกยังรู้สึกว่าบ้านยังเป็นบ้าน ถ้านายรีเซ็ตมันหรือเปลี่ยนมอเตอร์ใหม่ แกจะจำความรู้สึกของลมตัวเดิมไม่ได้"

ต้นกล้านิ่งฟัง เขามองพัดลมตัวนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

"ผมเข้าใจแล้ว... สิ่งของพวกนี้มันเก็บรักษา 'เวลา' ไว้ข้างในใช่ไหมครับ"

"ใช่ และนั่นคือสิ่งที่ฉันจะทำกับก้อนเมฆ"

พายเดินไปที่ตู้กระจกของสุนัขโกลเดน

"คืนนี้ฉันจะเอา 'แรงบันดาลใจ' จากลมของพัดลมตัวนี้ ไปลองจูนคลื่นความถี่ของสนามพลังงานก้อนเมฆดู บางทีความดิบของเทคโนโลยีเก่า อาจจะช่วยอุดรอยรั่วของข้อมูลควอนตัมที่พังไปก็ได้"

"ขอบคุณนะพาย" ต้นกล้าพูดเสียงเบา "และขอโทษที่ผมว่าร้านคุณเป็นขยะ"

"ไม่ต้องมาซึ้งเลย ไปซักผ้ากันฝนของนายซะ เปื้อนจาระบีหมดแล้วนั่นน่ะ" พายโยนเศษผ้าขี้ริ้วใส่หน้าเขา

"แล้วอย่าลืม กฎข้อที่สาม เรื่องตลกหนึ่งเรื่องก่อนนอน จัดมา"

ต้นกล้าอึกอัก เขาพยายามขุดค้นฐานข้อมูลในสมอง

"เอ่อ... มีโปรแกรมเมอร์สองคนเดินเข้าไปในบาร์... คนแรกสั่ง Beer... คนที่สองบอกว่า I'll have what he's having too..."

พายนิ่งสนิท "แล้วไงต่อ"

"ก็... แค่นั้นครับ มันคือมุกเรื่องการสืบทอดคำสั่ง (Inheritance)..."

พายถอนหายใจยาวพลางกุมขมับ

"ต้นกล้า... ฉันว่าฉันซ่อมหมานายง่ายกว่าซ่อมเซนส์ตลกของนายเยอะเลย ไป ไปซักผ้าไป๊"

ต้นกล้าหัวเราะออกมาเบา ๆ ขณะเดินไปหลังร้าน ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักทั้งวันกลับทำให้เขาหลับสนิทกว่าคืนไหน ๆ โดยไม่รู้เลยว่า ที่ชั้น 192 ของตึก The Apex ระบบของ 'นวล' กำลังเริ่มทำการแจ้งเตือนไปยังฝ่ายรักษาความปลอดภัยของเมือง ว่าตรวจพบพลเมืองระดับสูงหายไปจากพื้นที่ติดตามเกิน 24 ชั่วโมงแล้ว...