“0.5 Mbps ที่รัก

ในโลกปี 2077 วันอาทิตย์ไม่ใช่วันพักผ่อน แต่มันคือวันแห่งการ "ปรับแต่งประสิทธิภาพ" (Optimization Day)

ต้นกล้าลืมตาขึ้นมาในห้องนอนขนาด 150 ตารางเมตรบนชั้นที่ 192 ของ "The Apex" ตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในเขตสุขุมวิทใหม่ กระจกนิรภัยรอบห้องทำหน้าที่เป็นหน้าจออัจฉริยะที่แสดงค่าสถิติต่าง ๆ ของร่างกายเขาลอยเด่นอยู่ในอากาศ อัตราการเต้นของหัวใจ: 62 ครั้งต่อนาที, ระดับความเครียด: 12% (ต่ำกว่าค่าเฉลี่ย), และคะแนนความพึงพอใจในชีวิตที่ประมวลผลจากพฤติกรรมการเล่นโซเชียลเน็ตเวิร์กเมื่อคืน: 8.5/10

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณต้นกล้า”

เสียงของ ‘นวล’ AI ประจำห้องดังขึ้นพร้อมกับม่านไฟฟ้าที่ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก

“วันนี้แสงแดดมีความเข้มข้นของรังสียูวีสูงกว่าปกติ 15% ดิฉันได้ปรับฟิลเตอร์กระจกให้เป็นสีฟ้าน้ำทะเลเพื่อให้คุณรู้สึกผ่อนคลาย และได้จองเซสชัน ‘หัวเราะบำบัด’ ผ่านระบบประสาทจำลองให้คุณตอนสิบโมงเช้าด้วยค่ะ”

ต้นกล้าขยับตัวลุกขึ้น นั่งพิงหัวเตียงที่ปรับองศาให้รองรับกระดูกสันหลังอย่างพอดิบพอดี เขาไม่ได้ตอบรับนวล เพราะความเงียบคือสิ่งเดียวที่เขารู้สึกว่าเขายังครอบครองมันได้โดยไม่ต้องผ่านการอนุมัติจากซอฟต์แวร์

เขาเป็นโปรแกรมเมอร์ระดับหัวกะทิของบริษัท ‘SoulCloud’ หน้าที่ของเขาคือการเขียนคำสั่งให้ระบบ AI เข้าใจความเหงาของมนุษย์และเติมเต็มมันด้วยความสุขปลอม ๆ แต่ยิ่งเขาเขียนโค้ดเหล่านั้นมากเท่าไหร่ เขากลับยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นเพียงตัวเลขชุดหนึ่งในฐานข้อมูลขนาดใหญ่เสียเอง

เขาเดินไปที่ห้องน้ำ พื้นห้องน้ำอุ่นจัดและเปลี่ยนสีตามอารมณ์ที่เซนเซอร์ตรวจจับได้ เช้านี้มันเป็นสีเทาอ่อน ๆ นวลพยายามจะเปิดเพลงจังหวะแจ๊สเบา ๆ เพื่อกระตุ้นให้อารมณ์ของเขาเปลี่ยนเป็นสีเหลืองสดใส แต่ต้นกล้าสั่งปิด

“นวล วันนี้ขอเงียบๆ หน่อย”

“รับทราบค่ะ การพักผ่อนทางเสียงอาจช่วยลดระดับคอร์ติซอลได้ดี ดิฉันจะบันทึกไว้ในไดอารี่สุขภาพของคุณนะคะ”

หลังจากอาบน้ำด้วยระบบสเปรย์ละอองน้ำหมุนเวียนที่ประหยัดน้ำได้ถึง 98% ต้นกล้าสวมชุดลำลองทำจากเส้นใยนาโนที่ปรับอุณหภูมิได้ตามร่างกาย เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นกรุงเทพฯ ในปี 2077 ที่ดูเหมือนป่าเหล็กลอยฟ้า มีทางด่วนแม่เหล็กไฟฟ้าทอดตัวตัดกันไปมาเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยวที่วางซ้อนกันเป็นชั้น ๆ

รถบินได้ขนาดจิ๋ววิ่งกันขวักไขว่ ขณะที่โดรนส่งของขนาดใหญ่พ่นไอพ่นสีขาวทิ้งไว้เป็นทางยาวบนท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยโดมแก้วปรับอากาศขนาดมหึมา

เขารู้สึกเบื่อ... เบื่อความสะดวกสบายที่เดาทางได้ทั้งหมดนี้ สิ่งเดียวที่ทำให้เขายังอยากตื่นมาในแต่ละวันคือ 'ก้อนเมฆ'

ก้อนเมฆไม่ใช่สุนัขจริง ๆ ในยุคที่พื้นที่สีเขียวมีราคาแพงกว่าทองคำ การเลี้ยงสัตว์จริง ๆ เป็นเรื่องของมหาเศรษฐีระดับโลกเท่านั้น ก้อนเมฆคือ "สัตว์เลี้ยงเชิงควอนตัม" รุ่นลิมิเต็ดเอดิชัน มันถูกสร้างขึ้นจากสนามพลังงานที่ทำให้เราสัมผัสถึงขนที่นุ่มนิ่ม ความอบอุ่นของร่างกาย และกลิ่นสาบสุนัขจาง ๆ ได้เหมือนจริง 99.99% ต้นกล้าเดินไปที่หน้าประตูห้องทำงาน ที่นั่นลูกสุนัขโกลเดนรีทรีฟเวอร์ตัวน้อยกำลังรอเขาอยู่

“ไง ก้อนเมฆ ตื่นนานหรือยัง”

ต้นกล้าย่อตัวลง ก้อนเมฆกระโดดใส่เขาพร้อมเห่าเสียงใส มันเลียหน้าเขาด้วยลิ้นที่เปียกชื้น (ความรู้สึกเปียกนั้นเกิดจากไฟฟ้าสถิตขนาดจิ๋วที่กระตุ้นปลายประสาท) ต้นกล้าหัวเราะออกมาจริง ๆ เป็นครั้งแรกของวัน ก้อนเมฆถูกโปรแกรมมาให้รักเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข มันไม่เคยโกรธ ไม่เคยหิวจนสร้างความรำคาญ และที่สำคัญที่สุด มันไม่มีวันตาย

แต่แล้ว ในจังหวะที่ก้อนเมฆกำลังจะคาบลูกบอลยาง (ที่เป็นโฮโลแกรมเช่นกัน) แสงสว่างจ้าสีม่วงก็วาบขึ้นกลางห้อง เสียง ‘เปรี๊ยะ’ ดังสนั่นพร้อมกับกลิ่นไหม้ของวงจรไฟฟ้า ระบบไฟในห้องของต้นกล้ากระพริบถี่ ๆ นวลส่งเสียงเตือนไซเรนระดมพล

“คำเตือน ตรวจพบกระแสไฟย้อนกลับจากสถานีจ่ายไฟนิวเคลียร์เขต 7 ระบบป้องกันล้มเหลวชั่วคราว”

ต้นกล้าล้มลงกับพื้นเพราะแรงกระแทกของอากาศ เมื่อเขาลืมตาขึ้น สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น

ก้อนเมฆ... สุนัขแสนรักของเขากำลังบิดเบี้ยว ตัวของมันกลายเป็นก้อนพิกเซลสีเขียวสลับแดงที่แตกกระจาย ขาหลังของมันหายไป กลายเป็นรหัสคำสั่ง 'Error 404' วิ่งวนอยู่บนพื้น หน้าตาของมันกึ่ง ๆ สุนัขกึ่ง ๆ เป็นก้อนเนื้อสีน้ำเงินที่กระเพื่อมอย่างสยดสยอง เสียงเห่าที่เคยน่ารักกลายเป็นเสียงโหยหวนแหลมสูงเหมือนคลื่นวิทยุรบกวน

“นวล กู้คืนระบบก้อนเมฆเดี๋ยวนี้”

ต้นกล้าตะโกนก้อง พยายามจะคว้าตัวสุนัขไว้ แต่มือของเขากลับทะลุผ่านกลุ่มก้อนพิกเซลที่ร้อนจัดจนลวกผิวหนัง

“เสียใจด้วยค่ะคุณต้นกล้า ไฟล์อัตลักษณ์ (Soul-Core) ของก้อนเมฆถูกกระแสไฟแรงสูงทำลายจนเสียหายอย่างสมบูรณ์ ข้อมูลสำรองบนคลาวด์ถูกลบโดยอัตโนมัติเพื่อป้องกันไวรัสเรียกค่าไถ่ที่มากับกระแสไฟ ระบบแนะนำให้คุณกดปุ่ม ‘ลบทิ้ง’ และสั่งซื้อสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ภายใน 5 นาทีนี้ เพื่อรับส่วนลด 20% สำหรับลูกค้าพรีเมียมค่ะ”

ต้นกล้ามองดูสิ่งมีชีวิตดิจิทัลที่กำลังดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด (หรืออย่างน้อยโปรแกรมของมันก็แสดงผลแบบนั้น) ในสายตาของคนอื่น มันอาจเป็นแค่โปรแกรมที่รวน แต่สำหรับเขา มันคือเพื่อนเพียงคนเดียวในเมืองที่เต็มไปด้วยพลาสติกนี้

“ไม่... ฉันไม่ลบ ฉันจะซ่อมมัน”

“เทคโนโลยีปัจจุบันไม่รองรับการซ่อมแซมไฟล์ที่เสียหายเกิน 90% ค่ะ การพยายามรันโค้ดที่พังอาจส่งผลเสียต่อสุขภาพจิตของผู้ใช้...”

นวลยังคงร่ายยาวตามโปรแกรมที่ถูกตั้งไว้ แต่ต้นกล้าไม่ฟังอีกต่อไป เขาอุ้มเครื่องกำเนิดสนามพลังงานขนาดจิ๋วที่เป็นฐานของก้อนเมฆขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา

เขาจำได้ว่าเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเคยพูดถึง ‘ย่านดินแดงชั้นล่าง’ ที่นั่นคือที่รวมของพวกขยะสังคม พวกนอกคอก และ... ช่างฝีมือที่ทำงานกับสิ่งที่เรียกว่า ‘ของเก่า’ เขาเปิดหน้าต่างค้นหาข้อมูลที่ถูกปิดกั้น (Deep Web) จนเจอพิกัดหนึ่งที่เป็นลายแทงไปยังร้านที่ชื่อว่า "พาย: ร้านซ่อมความทรงจำ"

ต้นกล้าหยิบเสื้อคลุมกันฝนสีเงินมาสวม เขาตัดสินใจทิ้งห้องพักที่ปลอดภัยที่สุดในโลกเพื่อก้าวลงสู่ดินแดนที่เขาถูกสอนมาตลอดว่า "ห้ามเหยียบลงไป"

ลิฟต์ความเร็วสูงนำต้นกล้าลงจากชั้น 192 สู่ชั้น G ภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที แต่นั่นยังไม่ใช่จุดหมาย ความหรูหราหยุดลงที่นั่น เขาต้องต่อลิฟต์ขนของรุ่นเก่าที่ทั้งสั่นและมีกลิ่นน้ำมันเครื่อง ลงไปยังชั้นที่เรียกว่า "The Sub-Level" หรือเขตพื้นดินเดิมของกรุงเทพฯ ที่ปัจจุบันถูกเงาของเมืองลอยฟ้าบดบังจนแสงอาทิตย์ส่องลงมาไม่ถึง