ตอนที่ 1: รอยร้าวในภาพโฮโลแกรม - 2

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก กลิ่นแรกที่ปะทะจมูกคือกลิ่นของ "ความชื้น" และ "อาหาร" มันไม่ใช่กลิ่นสังเคราะห์ที่ผ่านการกรองมาอย่างดี แต่มันคือกลิ่นของการเน่าเปื่อย การปรุงแต่ง และการใช้ชีวิต ต้นกล้าก้าวเท้าออกมาบนพื้นปูนที่แตกร้าว มีน้ำขังสีคล้ำเป็นหย่อม ๆ ชุดนาโนของเขารีบปรับตัวให้อุ่นขึ้นทันทีเพื่อป้องกันเชื้อโรคตามโปรแกรมรักษาความปลอดภัย

บรรยากาศรอบตัวเขาดูเหมือนหลุดออกมาจากหนังย้อนยุคศตวรรษที่ 21 ตึกแถวเก่า ๆ ที่สีลอกร่อนถูกประดับประดาด้วยสายไฟที่พันกันยุ่งเหยิงราวกับใยแมงมุมยักษ์ ป้ายไฟนีออนสีสดใสเขียนว่า "บะหมี่เจ้าเก่า 2050" หรือ "รับซื้อขยะอิเล็กทรอนิกส์" แข่งกันกระพริบเรียกร้องความสนใจ ผู้คนในย่านนี้ไม่ได้ใส่ชุดเข้ารูปสีเงินเหมือนเขา แต่ใส่เสื้อผ้าผ้าฝ้ายสีซีด ๆ มีรอยปะ และที่สำคัญ... พวกเขา "พูด" กันจริง ๆ โดยไม่ผ่านเครื่องส่งสัญญาณประสาท

“เฮ้ พ่อหนุ่มจากข้างบน หลงทางหรือไง”

ชายแก่คนหนึ่งที่นั่งกินกาแฟอยู่ตะโกนทัก ต้นกล้าสะดุ้ง เขาไม่ได้ตอบแต่รีบเดินก้มหน้ามองแผนที่ในโฮโลแกรมที่ข้อมือ ซึ่งสัญญาณเริ่มขาด ๆ หาย ๆ เพราะถูกตึกคอนกรีตหนาทึบบดบัง เขาเดินผ่านตรอกแคบ ๆ ที่มีแมวจริง ๆ วิ่งตัดหน้า ต้นกล้าหยุดกึกด้วยความทึ่ง

“นั่น... แมวจริง ๆ เหรอ?”

เขาพึมพำกับตัวเอง แมวตัวนั้นมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ขู่ฟ่อหนึ่งครั้งก่อนจะกระโดดหายไปในกองขยะ มันต่างจากก้อนเมฆที่ถูกโปรแกรมมาให้เป็นมิตรตลอดเวลาอย่างสิ้นเชิง ความ "ไม่เป็นมิตร" ของมันกลับทำให้เขารู้สึกว่านี่คือสิ่งมีชีวิตจริง ๆ

ในที่สุดเขาก็มาถึงพิกัดที่ระบุไว้ มันเป็นตึกแถวไม้สองชั้นที่ดูเหมือนจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ ป้ายหน้าร้านทำจากแผ่นไม้แกะสลักด้วยมือ (ซึ่งเป็นงานฝีมือที่หาได้ยากยิ่งในยุคเครื่องพิมพ์ 3D) เขียนว่า "พาย: ร้านซ่อมความทรงจำและทุกอย่างที่ใจเสีย" ตรงมุมป้ายมีรูปสุนัขตัวเล็ก ๆ ที่วาดด้วยสีน้ำดูอบอุ่น

ต้นกล้าผลักประตูเข้าไป เสียงกระดิ่งที่ทำจากกระป๋องน้ำอัดลมเก่า ๆ ดังขึ้น

“ปิดแล้วจ้า! มาใหม่พรุ่งนี้สิบโมงนะ” เสียงใส ๆ ตะโกนมาจากส่วนลึกของร้านที่มืดสลัว

“เอ่อ... ผมไม่ได้มาซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าครับ ผมมาซ่อม... สุนัขของผม” ต้นกล้าพูดเสียงดังแข่งกับเสียงพัดลมเหล็กที่ส่ายไปมาจนส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงฝีเท้าเดินตึก ๆ ออกมา หญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นภายใต้แสงไฟสลัว เธอใส่เสื้อยืดสีขาวเปื้อนคราบน้ำมัน ยีนส์ขาสั้น และผ้ากันเปื้อนที่เต็มไปด้วยช่องเสียบเครื่องมือ บนหน้าผากของเธอมีคราบเขม่าสีดำติดอยู่เล็กน้อย ผมทรงหางม้ายุ่งเหยิงเหมือนคนไม่ได้หวีมาสามวัน

เธอคือ 'พาย' เจ้าของร้านที่ไม่เหมือนใครในละแวกนี้

“สุนัขเหรอ” พายขมวดคิ้ว มองต้นกล้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน

“ดูจากชุดนายแล้ว... น่าจะเป็นพวกคนรวยชั้นฟ้าที่สัตว์เลี้ยงเป็นโฮโลแกรมล่ะสิ ร้านฉันไม่รับซ่อมซอฟต์แวร์นะ ไปหาศูนย์บริการ MindLink นู่นไป”

“พวกเขาบอกให้ผมลบทิ้ง” ต้นกล้าก้าวไปข้างหน้า วางกล่องเครื่องกำเนิดสนามพลังงานลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยน็อตและไขควง

“แต่ผมลบไม่ได้ ก้อนเมฆ... เขาเป็นเพื่อนคนเดียวของผม คุณต้องช่วยเขานะครับ ผมได้ยินมาว่าคุณซ่อมสิ่งที่ AI ซ่อมไม่ได้”

พายมองเข้าไปในกล่อง เห็นก้อนพิกเซลที่บิดเบี้ยวและเสียงครวญครางที่เป็นรหัส Error เธอไม่ได้มีท่าทีรังเกียจหรือรำคาญใจเหมือนที่ต้นกล้าคาดไว้ ในทางกลับกัน แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างรวดเร็ว เธอเอื้อมมือไปแตะที่ขอบกล่อง

“อาการหนักนะเนี่ย... ไฟล์โครงสร้างพื้นฐานโดนเผาเกลี้ยงเลย” เธอกระซิบ

“นายรู้ไหมว่าการจะดึงข้อมูลพวกนี้กลับมาโดยไม่ใช้ปุ่มรีเซ็ต มันต้องใช้ความพยายามมากกว่าการสร้างหมาใหม่เป็นร้อยเท่า”

“ผมยอมจ่ายเท่าไหร่ก็ได้” ต้นกล้าหยิบกำไลข้อมือเพื่อจะโอนเงินคริปโตชั้นสูงให้เธอ

พายหัวเราะออกมาทันที มันเป็นเสียงหัวเราะที่สดใสและดูจริงใจที่สุดเท่าที่ต้นกล้าเคยได้ยินมา

“เก็บเงินดิจิทัลของนายไว้ซื้อกาแฟข้างบนเถอะพ่อหนุ่ม ที่นี่เราไม่ใช้แต้มบุญพวกนั้นหรอก ร้านฉันรับแลกด้วย ‘แรงงาน’ หรือ ‘ของที่มีค่าทางใจ’ เท่านั้น”

ต้นกล้าชะงัก “แรงงานเหรอ ผมเป็นโปรแกรมเมอร์นะ ผมทำงานหนักไม่เป็นหรอก”

“งั้นก็กลับไปซะ แล้วไปกดปุ่ม Delete ซะให้จบเรื่อง” พายทำท่าจะยกกล่องส่งคืน

“เดี๋ยว” ต้นกล้ารีบคว้ากล่องไว้ “ผมยอม... ผมยอมทำตามเงื่อนไขของคุณ แค่ช่วยก้อนเมฆก็พอ”

พายยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นทำให้ห้องที่มืดมัวดูสว่างขึ้นมาอย่างประหลาด