บทที่ 1.6

“ข้าสมปรารถนาแล้ว” เขาสอบได้ที่หนึ่ง ได้เป็นจอหงวน ได้กราบทูลต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ ได้แก้ปัญหาให้ชาวบ้านที่บ้านเกิด ดังนั้นก็นับว่าเขาสมปรารถนาแล้ว

“เช่นนั้น...ก็ได้เวลาจ่ายค่าตอบแทนแล้ว” นางกระซิบเสียงเบาจากนั้นกดเขาให้นอนราบไปกับพื้น

แสงจากกองไฟวอมแวมก่อให้เกิดเงาของคนสองคน เสี่ยวย่วนปลดเปลื้องอาภรณ์ต่อหน้าฟู่เซิ่ง นางนั่งคร่อมบนตักแกร่งยกสองมือของเขาขึ้นกอบกุมอกอิ่มของตน “คุณชาย ข้าต้องการท่าน”

ฟู่เซิงไม่ได้สังหรณ์ใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะทุกครั้งที่นางปรากฏตัวเขาก็มักจะถูกครอบงำด้วยราคะและความปรารถนา ดังนั้นเมื่อนางเสนอเขาก็สนองอย่างเร่าร้อน

สองร่างเปลือยเปล่าขยับไหวแนบชิด เสี่ยวย่วนกอดลำคอแกร่งขณะมอบจูบลึกล้ำเกี่ยวกระหวัด เอวคอดบดเบียดเสียดสีโยกคลึงเหนือตักกว้าง แอ่นอกอิ่มเสียดสีอกแกร่ง ตอบสนองการสอดเสยที่กำลังกระทั้นกระทบอย่างเร่งร้อน

มือใหญ่ของบัณฑิตหนุ่มขยุ้มสะโพกนุ่มแน่น กดนางลงกลืนกินแก่นลำเหยียดขยายจนสุดทาง ชำแรกแทรกผ่านเกสรสาวที่บีบรัดจนเขาแทบแตกซ่าน คนงามที่โยกกายขยับไหว นำพาความสุขเสียวเสียดกระสันจนฟู่เซิ่งสะท้านเยือก เขาเอนกายลงนอนหงาย สองมือเลื่อนขึ้นไปกอบกุมขยุ้มขยำอกนุ่ม แอ่นเอวสอบสอดเสยรองรับการกดกลืนอย่างถึงแก่น

ความกระสันพลุ่งพล่าน ความเสียวซ่านปะทุขึ้นสุดหยั่ง เขามองความงดงามตรงหน้าท่ามกลางแสงจากกองไฟวอมแวม ลมหายใจหอบหนักเริ่มพร่าเลือนเมื่อความสุขสมพาดผ่านดวงตา “อ๊า....”

เสี่ยวย่วนวางมือบนอกแกร่ง เอวอ่อนยกหยัดสลับกดกลืนลึกล้ำ นางกดตรึงแก่นลำร้อนรัวเร็วถี่ยิบ เร่งทะยานไปสู่ห้วงหฤหรรษ์ซึ่งกำลัง...ระเบิดพร่าง

“อ๊า!!” สองเสียงดังประสาน เสี่ยวย่วนก้มลงจูบเกี่ยวปลายลิ้นของบัณฑิตหนุ่ม ชั่วขณะที่ปลายลิ้นสอดประสาน นางยกสะโพกขึ้น...กดกลืนหนักหน่วง “อื้อ...”

ฟู่เซิ่งสะท้าน...สองแขนยกขึ้นกกกอดแผ่นหลังเนียน ยกเอวสอบสอดเสยอีกครั้ง...อีกครั้ง และอีกครั้ง มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้นางจนสิ้น “อา...เสี่ยวย่วน”

เสี่ยวย่วนปล่อยจูบ นางลากปลายลิ้นไปยังลำคอแกร่ง เอวอ่อนยังคงโยกคลึง...กระทั่งฟู่เซิ่งสะดุ้งสองมือพยายามดันหญิงสาวออก ลำคอของเขาเจ็บแปลบบางอย่างถูกดูดออกไปจากร่าง

เรี่ยวแรงของนาง...ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เขาไม่อาจผลักนางออกไปให้พ้นเรือนกาย ร่างใหญ่กว่าดิ้นรนอยู่บนพื้นขณะที่หญิงสาวนอนคร่อมบนเรือนกาย คมเขี้ยวแหลมคมกัดลึกลงไปที่ลำคอของบัณฑิตหนุ่ม กลิ่นคาวเลือดกระสาเข้าจมูกเขา...

เสี่ยวย่วนดื่มกินจนพอใจแล้วจึงปล่อยเขา นางเลียริมฝีปากด้วยความอิ่มหนำ เอวคอดขยับโยกแผ่วเบาแม้ว่าฟู่เซิ่งจะอ่อนตัวแล้วก็ตาม

“อา...ข้าชอบท่าน” นางกระซิบบอกเขา ริมฝีปากนุ่มมีเลือดของเขาติดอยู่ มากไปกว่านั้นเขามองเห็นคมเขี้ยวของนางที่โผล่ออกมาชัดเจน!!!

เสี่ยวย่วนถอดหายใจยกสะโพกขึ้น ปลดปล่อยแก่นลำอ่อนยวบของเขาออกจากกาย นางโน้มใบหน้าลงกดจูบเกี่ยวปลายลิ้นของเขาแผ่วเบา ฟู่เซิ่งสัมผัสถึงคมเขี้ยวสองข้างของนางชัดเจน ทว่านางก็ยังจูบเขาอยู่เช่นนั้น จนเขา...เริ่มคลายความหวาดกลัวลง

หญิงสาวลากปลายลิ้นลงไปยังลำคอแกร่ง เขาหลับตารอรับความตาย คิดในใจว่านางคงอยากดื่มเลือดของเขาอีกแล้ว และครั้งนี้เขาคงต้องตายแล้วจริงๆ

ทว่า...นางกลับไล้เลียแผลที่ตนเป็นคนกัด จุดนั้นชาหนึบไม่รู้สึกเจ็บแล้ว

“คุณชาย...ข้าต้องไปแล้ว”

“ไป...ไหน” เสียงของเขาปร่าแปร่งมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เขาควรดีใจที่นางบอกว่าจะจากไป ทว่าในใจกลับโหยหาแปลกๆ

“ข้า...คือปิศาจจิ้งจอก และท่าน...คืออาหาร” “ข้า...คือปิศาจจิ้งจอก และท่าน...คืออาหาร” นางกระซิบบอกเขาจากนั้นถูไถเรือนกายกับเขาอีกครั้ง “แม้ว่าท่านจะน่าเสียดายแต่ว่านี่คือกฎ” พูดจบนางก็ลุกขึ้นยืน