บทที่ 1.4

เอวสอบยกหยัดขึ้นสอดเสยซุกแทรก จุมพิตเกี่ยวกระหวัดกับสองมือที่ลูบไล้เคล้นคลึง เสียงครางกระเส่าของคนทั้งสองดังแว่ว ความสุขสมพร่าพรายพาดผ่าน ชั่วขณะที่ความหฤหรรษ์แล่นปราด เขาเลื่อนสองมือลงขยุ้มสะโพกของนาง แอ่นเอวสอบยกหยัดโจนจ้วง “อ๊า!!”

ฟู่เซิ่งกระตุกเร่าปลดปล่อยออกมาจนเปียกชุ่ม เขาถูกหญิงสาวกดสะโพกลงกลืนทุกๆ หยาดหยด ขณะริมฝีปากนุ่มเองก็กวาดต้อนจนเขาครางเสียงพร่า

“อา...”

“คุณชาย...เรียกข้า ข้าคือเสี่ยวย่วนของท่าน”

“เสี่ยว...เสี่ยวย่วน” เขากำลังถูกนางปลุกเร้าขึ้นอีกครั้ง และเขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธ ดังนั้นจากที่นางเป็นฝ่ายควบขับฟู่เซิ่งจึงได้กดนางลงแทน จากนั้น...เขาไม่คิดว่าตนจะหลุดการควบคุมได้ขนาดนั้น

บนเตียงนอนในห้องนอนร่วมกับสหายอีกนับสิบ เขากับสตรีนางหนึ่งกำลังกอดก่าย บทรักที่เร่าร้อน เรือนกายหอมกรุ่นคล้ายดอกม่านถัวหลัว เสี่ยวย่วน...ที่น่าหลงใหล

เช้าวันถัดมาฟู่เซิ่งทำข้อสอบแทบไม่ได้ เขาเอาแต่หวาดระแวงและมองไปรอบๆ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทำให้เขาแทบเสียสติ ถึงบอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงความฝัน เขาคงคิดมากไปเอง แต่ความสุขสมซาบซ่านที่ยังคงหลงเหลือบนร่างกับเสื้อผ้าที่หลุดรุ่ย ทำให้เขาไม่อาจคิดไปในแง่ดีได้เลย

เขาทั้งกังวล หวาดกลัว และกังวลกระทั่งเข้าไปถามกับสหายร่วมห้องพักว่าเมื่อคืนอีกฝ่ายเห็นหรือได้ยินอะไรแปลกๆ หรือไม่

น่าแปลก...ทุกคนบอกเหมือนกันหมดว่าหลับสนิท ไม่ได้ยิน ไม่เห็นอะไรผิดปกติสักนิด

เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเขาทำข้อสอบแทบไม่ได้ เขียนมั่วๆ ไปอย่างนั้น อ่านคำถามไม่เข้าใจสักนิด...

ฟู่เซิงกลับมานั่งซึมอยู่คนเดียวเพื่อรอรับความผิดหวัง กระทั่ง...พบว่าเขาสอบได้ที่หนึ่งในการสอบครั้งแรก!!!

เขามั่นใจว่าเขียนคำตอบไปอย่างนั้น ไม่ตรงกับคำถามโจทย์ที่ให้มาสักนิด แล้วมันเกิดอะไรขึ้นทำไมเขาถึงสอบได้ที่หนึ่ง เขาไม่เข้าใจ!!

ห้องพักสิบคนถูกคัดออกไปถึงหกคน ในห้องพักเหลือเพียงเขาและสหายอีกสามคน ทุกคนแสดงความยินดีกับเขา ฟู่เซิงขยับเปลี่ยนเตียงนอนไปนอนฝั่งตรงกันข้าม ทว่าก็ยังเลือกมุมด้านในที่สุด

คืนนั้น...เขาพยายามไม่หลับ นั่งจิบชาม่านถัวหลัวไปพลางมองรอบๆ หวาดระแวงและตื่นกลัวจนตัวสั่น แต่...เอาเข้าจริงตอนที่เสี่ยวย่วนปรากฏตัวอีกครั้ง นางเขามาอยู่ด้านหลังเขาตอนไหนเขาไม่รู้ รู้แต่เพียงมือน้อยที่ลูบไล้เข้ามาคลายสายคาดเอว ริมฝีปากที่กระซิบอยู่ข้างหู เสียงหวานแว่วที่ทำให้เขา...ตกอยู่ในภวังค์

“คุณชาย...คิดถึงเสี่ยวย่วนถึงเพียงนี้?”

แผ่นหลังรับรู้ถึงความนุ่มหยุ่นเปลือยเปล่า ริมฝีปากที่ขบเม้มติ่งหูของเขา ลากปลายลิ้นอ่อนนุ่มไปกับลำคอแกร่ง กอดไล้ฝ่ามือไปตามอกของเขา บดเบียดอกอิ่มลากไปกับแผ่นหลัง...

ฟู่เซิ่งที่บอกตัวเองว่าจะไม่เผลอไผล จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่อาจควบคุมจิตใจให้สงบ กลิ่นกายหอมเย้ายวน เรือนร่างนุ่มเนียนที่บดเบียดปลุกเร้า ในที่สุดบัณฑิตหนุ่มก็เตลิด เขาคว้าเสียวย่วนกดลงบนเตียง อ้าปากครอบลงดูดดึงถันนุ่มหยุ่น สอลมือป่ายปะลูบไล้ ร่างแกร่งบดเบียดความนุ่มแน่นแนบชิด จากนั้นบทรักอันเร่าร้อนก็ยังคงเริ่มขึ้น

เสี่ยวย่วนตอบสนองอารมณ์พุล่งพล่านของเขา เสียงครวญครางของนางยิ่งปลุกเร้าความปรารถนาของฟู่เซิ่ง เขากดตรึงนางเอาไว้ขณะชำแรกแก่นลำขึงตึงเพราะความต้องการ

“อา...” เขาไม่รั้งรอขยับไหวกดลึกรัวเร็วถี่ยิบ ความเสียดกระสันเพราะการข่มกลั้น ยิ่งสร้างความสุขสมให้ล้นเอ่อท้วมท้น ฟู่เซิ่งขบริมฝีปากนุ่ม สองมือกอบกุมเนินเนื้อนุ่มหยุ่น เอวสอบกระทั้นกระแทกสอดลึกสุดหยั่งเร่งร้อน

ความซาบซ่านแปลบปลาบ ความเสียดเสียวปะทุ บัณฑิตหนุ่มไม่แม้แต่จะหันไปมองรอบๆ ไม่กลัวว่าใครจะตื่นขึ้นมาเห็นหรือได้ยิน เขามองเพียงเสี่ยวย่วนที่เย้ายวนนุ่มแน่น สองมือสอดไขว้ผ่านแผ่นหลังเนียนคว้าไหล่กลมมน ยึดเอาไว้แน่นขณะเอวสอบตอกตรึงกดลึกอัดโถมโหมทะยาน

“อื้อ...” เสี่ยวย่วนครวญครางใต้ร่างแกร่ง