ตอนที่ 12 บทลงโทษ

ปั่ง!!!...บานประตูไม้ซุงหนาทึบถูกผลักกระแทกออกอย่างแรงจนชนผนังเสียงดังสนั่น หวันยิหวาที่กำลังนั่งรอแม่โทรกลับอยู่บนเตียงหนานุ่มถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานหันขวับไปมองผู้มาเยือน ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่กำยำของภูดิศยืนตระหง่านค้ำประตูอยู่

นัยน์ตาคู่คมบัดนี้แดงก่ำและคุกรุ่นไปด้วยเพลิงโทสะจากการถูกดวงใจโทรมาคาดคั้นและต่อว่าเมื่อครู่ ชายหนุ่มสาวเท้าทรงพลังเข้าประชิดเรือนร่างอรชรบนเตียงกว้างทันที รังสีคุกคามอันดิบเถื่อนแผ่ซ่านจนหญิงสาวผงะถอยหนี ทว่าเสียงทุ้มกลับตวาดกร้าวลั่นห้อง

“เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้... ถึงกับต้องไปฟ้องแม่เลยงั้นเหรอ!”

“ฉันไม่ได้คิดจะฟ้องแค่แม่หรอกนะ!” หวันยิหวาเชิดหน้าสู้ แสร้งทำใจดีสู้เสือตวัดเสียงกร้าวกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้

“บอกไว้เลย... ถ้าฉันติดต่อพ่อเลี้ยงภูได้เมื่อไหร่ ฉันจะฟ้องเจ้านายของนายให้ไล่นายออกด้วย! คนฉวยโอกาสอย่างนายไม่สมควรอยู่ที่นี่!”

ภูดิศหัวเราะร่าในลำคออย่างสะใจในคำขู่ที่แสนจะซื่อบื้อและไร้เดียงสาของหล่อน ชายหนุ่มเหยียดยิ้มหยัน ทว่าแววตาพราวระยับกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมแฝงประกายดุดันลึกล้ำ อารมณ์ดิบที่ถูกตราหน้าข้ามหัวจากคนเป็นแม่มันพุ่งพล่านจนฟิวส์ขาด และเวลานี้... เขาเลือกที่จะมาลงทัณฑ์มันกับคนตรงหน้า!

“หึ... ไหน ๆ ก็จะโดนไล่ออกแล้ว งั้นขอสมหวังอย่างที่ใจอยากหน่อยละกัน!”

ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้ถอยหนี มือหนาทั้งสองข้างก็เอื้อมไปบีบหมับเข้าที่กรอบหน้าหวานตรึงเอาไว้แน่น บังคับให้ใบหน้างดงามแหงนหงายขึ้นรับริมฝีปากหยักลึกที่ฉกลงมาบดขยี้อย่างรวดเร็วและป่าเถื่อน!

“อื้อ!... อื้มมมม!!!”

ปฏิกิริยาแรกของหวันยิหวาคือการดิ้นรนขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงประท้วงอู้อี้อยู่ในลำคอเพราะถูกริมฝีปากหนาร้อนระอุครอบครองกุมสิทธิ์เอาไว้ทั้งหมด ภูดิศจูบอย่างลงทัณฑ์ บดเบียดกลีบปากนุ่มจนแทบแหลกคามือ สองมือเรียวรวบกำลังทุบตีลงบนแผงไหล่หนาแกร่งอย่างเอาเป็นเอาตาย หวังจะให้มนุษย์ป่าเถื่อนคนนี้หลุดออกไป

เพียงอึดใจเดียว คนตัวโตที่มีพละกำลังมากกว่าก็รวบจับข้อมือบางทั้งสองข้างเอาไว้แน่นด้วยมือเดียว ก่อนจะดันร่างเล็กลงกับที่นอนแล้วกดตรึงข้อมือเธอไว้กับผนังหัวเตียง ร่างระหงแทบทรุดฮวบหมดทางสู้ ไอร้อนผ่าวแผ่ซ่านจากจุดสัมผัสตรงริมฝีปากลากไล้ผ่านไปทั่วทุกโสตประสาท บ่มเพาะความสยิวซ่านปนตระหนกตกใจ

“อื้ออ!!!...ปล่อยนะ” เสียงของหวันยิหวาอู้อี้อยู่ในลำคอ ก่อนจะพยายามดิ้นรนเพื่อหาทางรอด

ความร้อนแรงจากการบดขยี้ทวีความรุนแรงจนผิวปากบางบวมเจ่อแดงช้ำ เรียวปากอิ่มเผยอขึ้นเพื่อหวังจะกอบโกยอากาศหายใจเข้าปอด ทว่ากลับกลายเป็นการเปิดโอกาสให้ปลายลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกลึกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากสาวอย่างช่ำชอง ดุดัน และโหยหา ชายหนุ่มตวัดลิ้นสอดลึกควานหาความหวานละมุนอย่างบ้าคลั่ง จนกายหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปีถึงกับสะท้านเยือกในอก

นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้จูบใครแล้วรู้สึกดีจนสติเตลิดเปิดเปิงขนาดนี้ กลิ่นกายสาวหอมกรุ่นปลุกเร้าอารมณ์ดิบในกายเขาอย่างประหลาด มันเย้ายวน อุ่นละมุน จนเสือร้ายอย่างเขาแทบคลั่ง อยากจะกลืนกินหล่อนลงไปทั้งตัว ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ทอดสายตาเชื่อมปรอยมองคนใต้ร่างที่หอบหายใจจนอกกระเพื่อม

“ชอบหรือเปล่าล่ะ... แบบนี้ อย่าบอกนะว่าไม่เคย หึ ๆ” เขากระซิบเสียงพร่ามัว

“ปล่อยนะ! ฉันจะเอานายเข้าคุกแน่!” เธอเค้นเสียงขู่ทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว

“ผมยอมเข้าคุก... ถ้าได้คุณเป็นเมียสักครั้ง”

“หือ!!!... ปล่อยนะ อร๊ายยย!” หวันยิหวากรี้ดลั่นเมื่อมือหนาเริ่มอยู่ไม่สุข

“ร้องไปเถอะ ไม่มีใครอยู่แถวนี้หรอก”

“อื้อ!... ฮึก ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!!”

หยาดน้ำตาเม็ดโตปริ่มไหลอาบแก้มเนียนด้วยความเสียใจและอัปยศที่ต้องเสียจูบแรกที่เก็บรักษามาตลอดชีวิตให้แก่หัวหน้าคนงานต่ำต้อยคนนี้ รสจูบอันรุนแรงและป่าเถื่อนสูบวิญญาณของเธอไปทีละน้อย ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะเปลี่ยนมาซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอย่างหิวกระหาย มือหนาลูบไล้ต่ำลงไปยังสะโพกผาย หญิงสาวพยายามหนีบขาไว้แน่นเพื่อไม่ให้นิ้วมือร้ายกาจของเขารุกล้ำเข้าสู่ความฉ่ำชื้นกลางกายสาว

แรงน้อยนิดหรือจะสู้แรงคนอารมณ์ดิบเถื่อนได้ มือหนาเลื่อนขยับขึ้นมากอบกุมเต้าทรวงอวบอิ่มล้นมือ มือข้างหนึ่งรวบข้อมือบางติดกันเอาไว้เหนือศีรษะเปิดโอกาสให้วงแขนเรียวระหงชูขึ้น เผยผิวขาวเนียนละเอียดที่ถูกเขาก้มลงสูดดมกลิ่นกายสาวอย่างหื่นกระหาย จากนั้นชายเสื้อของหล่อนก็ถูกถลกรั้งขึ้นไปกองด้านบน ชายหนุ่มซุกไซ้ใบหน้าผ่านบราเซียตัวสวยจุมพิตลงบนเนินเนื้อนุ่มหยุ่นอย่างย่ามใจ หวันยิหวาพยายามบิดกายดิ้นรนหนีด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย

เมื่อชายหนุ่มขยับเรียวปากหยักลึกเพื่อปรับองศาจูบ มอบสัมผัสดูดดื่มดุดันจนเกิดเสียงชื้นแฉะชวนใจสั่น หวันยิหวารวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายที่มีทั้งหมดผลักแผงอกแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามล่ำสันออกห่างได้สำเร็จ ร่างบางสั่นเทา หอบหายใจจนทรวงอกเพื่อมกระเพื่อมอย่างรุนแรงตามจังหวะชีพจรที่เต้นรัวโครมคราม ก่อนจะวาดมือเรียวตบเข้าที่ซีกหน้าคมคายสลวยนั้นอย่างสุดกำลัง!

เพี๊ยะ!!!!

เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อหนาเน้นๆ ดังลั่นห้องกว้าง ใบหน้าหล่อเหลาของภูดิศหันไปตามแรงเหวี่ยง รอยนิ้วมือเรียวขึ้นสีแดงระเรื่อเป็นปื้นเด่นชัดบนแก้มสาก ชายหนุ่มบดกรามแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน ตลาดสายตากลับมาสบตาเธอ แววตากร้าวระยับลุ่มลึกอัดแน่นไปด้วยรังสีแห่งตัณหาและความโกรธจัดที่พวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกัน

“คุณตบผมหนึ่งที... ผมจะจูบคุณคืนเป็นสองเท่า!”

สาวน้อยวัยยี่สิบสองปีที่เพิ่งเรียนจบกลับมาจากเมืองนอกอย่างเธอ แม้จะเคยมีคนมาขายขนมจีบหรือเคยมีแฟนตามประสาวัยรุ่นมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยยอมให้ผู้ชายคนไหนแตะเนื้อต้องตัวเกินกว่าการจับมือควงแขน ทว่าผู้ชายป่าเถื่อนตรงหน้านี้เป็นใคร... จู่ ๆ ถึงมาฉกชิงชิ้นปลามันแถมยังล้วงลึกแทรกซอนเข้ามาควบคุมระบบประสาทของเธอให้คล้อยตามได้อย่างง่ายดาย