บทที่ 5 ยังไงก็ต้องหย่า

บทที่ 5 ยังไงก็ต้องหย่า

เฟยเมี่ยวมองน่องไก่ที่หล่นอยู่ที่พื้นอย่างนึกเสียดาย มันหอมและน่ากินมากๆ และท่านแม่ก็ดูตั้งใจทำมากๆคงเสียใจมาก

“ทำ อึก ทำแบบนี้ทำไม” อันหนิงทั้งโกรธและเสียใจจนเก็บไว้ไม่อยู่

นางตั้งใจทำมันมากๆแต่ดูสิ่งที่เขาทำสิ มันทำให้ความพยายามของนางไร้ค่าอย่างง่ายดาย อันหนิงเป็นคนประเภทที่ถ้าโกรธจัดและไม่สามารถจัดการกับอารมณ์ได้ก็จะร้องไห้ออกมา

“ท่านแม่ เมี่ยวเมี่ยวขอโทษ” เมี่ยวเมี่ยวเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

เพราะเป็นเด็กจึงอ่อนไหวต่ออารมณ์ของคนรอบข้าง เมื่อเมี่ยวเมี่ยวเห็นว่าท่านแม่กำลังจะร้องไห้ก็รู้สึกว่าตนเป็นสาเหตุ

“ข้าบอกเจ้าแล้วว่าให้เจ้ากินเอง” เขากล่าวเสียงห้วน

ไม่ได้อยากจะทำร้ายจิตใจนางจนทำให้นางร้องไห้ แต่เพราะเขาเป็นห่วงเมี่ยวเมี่ยวมาก กลัวว่าน่องไก่นั่นจะมียาพิษ เขาไม่อาจเสี่ยงให้เมี่ยวเมี่ยวต้องได้รับอันตรายใดๆได้อีก

“ข้าไม่เคยบอกให้เจ้าทำอาหารพวกนี้เสียหน่อย” เขาบอกกับนางด้วยน้ำเสียงและท่าทางไร้เยื่อใย

“ฮึก ใจร้าย” อันหนิงกัดริมฝีปากแน่นพยายามกลั้นก้อนสะอื้น ใบหน้างามเต็มไปด้วยความน้อยใจ

นางพยายามแล้ว พยายามอย่างหนักที่จะปรับตัวให้เข้าสถานที่แห่งนี้ที่ไม่คุ้นเคยกับอะไรเลยสักอย่าง พยายามมองทุกอย่างให้เป็นเรื่องดี แต่ในเสี้ยวเวลาที่เขาปัดน่องไก่ที่นางตั้งใจทำตกพื้นก็เหมือนความเข้มแข็งที่มีพังทลายลงในพริบตา

มันไม่ใช่แค่เรื่องไก่ทอดชิ้นเดียว การต้องมาอยู่ในร่างของคนที่ทุกคนเกลียดชังไม่ใช่เรื่องง่ายเลย อันหนิงก็แค่อยากมีชีวิตรอดและสุขสบายก็เท่านั้น ไม่ได้อยากทำร้ายใครและยิ่งไม่อยากให้ใครมาทำร้าย

“ท่านแม่ แงงงงง ท่านพ่อใจร้าย” เมี่ยวเมี่ยวที่เห็นท่านแม่ร้องไห้ก็ปล่อยโฮเสียงดัง

ท่านแม่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด ทำไมท่านพ่อต้องดุท่านแม่ด้วย จิตใจอ่อนไหวของเด็กน้อยไม่สามารถเข้าใจความคิดที่อยู่ในหัวของผู้ใหญ่ได้ถ่องแท้

“โอ๋ๆๆ พ่อขอโทษนะลูก พ่อไม่ดุแม่แล้วดีหรือไม่”

คนเย็นชา เงียบขรึมตลอดเวลาอย่างเขา กลับทำตัวไม่ถูกเมื่อลูกกำลังร้องไห้โดยบอกว่าเขาคือคนผิด นี่สรุปว่าเขาผิดจริงๆหรือ

แล้วไหนจะอันหนิงที่กลั้นร้องไห้จนหน้าแดงก่ำ ไปๆมาๆคนที่ผิดคือเขาเสียเอง รู้อยู่แก่ใจว่าคำพูดพวกนั้นทำร้ายจิตใจนางแต่เขาไม่อาจฝืนพูดดีกับนางได้

หลังจากการกระทำหลายอย่างที่อันหนิงทำลงไป การเชื่อใจนางคือสิ่งที่เขาจะทำเป็นสิ่งสุดท้าย

“นายท่าน บ่าวขอพูดสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ บ่าวอยู่กับฮูหยินตลอดตั้งแต่เช้า ฮูหยินไม่ได้ใส่สิ่งแปลกปลอมลงไปจริงๆเจ้าค่ะ” รั่วซีที่สงสารเจ้านายจึงได้ทำใจกล้าเอ่ยแทรก

สงสารฮูหยินที่กำลังพยายามเปลี่ยนเป็นคนที่ดีขึ้น แต่ก็โดนคำพูดบั่นทอนจิตใจจนร้องไห้

“ช่างเขาเถิดรั่วซี ใครไม่กินข้ากินเองก็ได้”

อันหนิงเดินไปตักข้าวแล้วนั่งกินเงียบๆคนเดียว ไม่หันไปสนใจสองพ่อลูกอยู่พักใหญ่

เข้าใจที่เขาจะระแวงต่อนาง แต่ก็ทำใจยอมรับไม่ได้ที่โดนกล่าวหาในเรื่องที่ไม่ได้ทำ ความรู้สึกข้างในขัดแย้งไปหมด

ทุกความเสียใจสามารถหยุดยั้งได้ด้วยอาหารตรงหน้า เพียงได้กินไก่ทอดแค่ไม่กี่คำอันหนิงก็ลืมเรื่องเสียใจทั้งหมดไป และดื่มด่ำกับรสชาติที่แผ่ซ่านอยู่ในปาก

“ท่านพ่อ ลูกอยากกินเจ้าค่ะ” พอหยุดร้องไห้ได้ก็ยังสะอึกสะอื้นบอกกับท่านพ่อที่กำลังทำหน้าตึง

“ได้สิลูก” เขาเห็นแล้วว่าอันหนิงคีบอาหารใส่ปากอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่มีความลังเลว่าชิ้นไหนจะมียาพิษ จึงคิดวางใจว่านางคงไม่ได้คิดร้ายจริงๆ แต่แค่ในครั้งนี้เท่านั้น

ชายหนุ่มอุ้มบุตาสาวเข้าไปและให้นางนั่งบนเก้าอี้ข้างภรรยาของเขา หันไปสั่งกับสาวใช้ให้ตักข้าวมาให้สองถ้วย

กลิ่นอาหารหอมชวนหิว ตั้งแต่เช้าเขาเองก็ยังไม่ได้มีอะไรตกถึงท้อง ถึงหน้าตาจะไม่คุ้นชินแต่ก็น่าลองชิมดู

“ท่านแม่ เมี่ยวเมี่ยวขอกินด้วยได้หรือไม่” เมี่ยวเมี่ยวช้อนตามองด้วยแววตาออดอ้อน

“อ่ะนี่ ลองชิมดูสิ” อันหนิงคีบไก่ทอดให้บุตรสาวหนึ่งชิ้น

เจ้าตัวเล็กลังเลยื่นมือออกมาจะรับแต่ก็หดแขนกลับ ทำแบบนี้อยู่หลายครั้ง เมี่ยวเมี่ยวหันไปมองสีหน้าของท่านพ่อพออีกฝ่ายพยักหน้าถึงได้รับมาด้วยความตื่นเต้น

ได้ลองกัดคำหนึ่งเมี่ยวเมี่ยวก็ยิ้มไม่หุบ ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใสราวกับดวงดาวยามค่ำคืน

“อร่อยใช่หรือไม่” อันหนิงมองเมี่ยวเมี่ยวอย่างคนรู้ทัน รู้อยู่แล้วว่าเจ้าตัวเล็กต้องชอบอาหารฝีมือตน

เฉินอันหนิงทำเหมือนไม่เห็นใครอีกคนที่นั่งทำหน้าขรึมอยู่นาน นางไม่เอ่ยคำใดเขาก็ไม่คีบอาหารใส่ถ้วยของตน แถมนางยังจัดแจงแบ่งไก่ทอดให้บุตรสาวและตัวนางเองจนไม่เหลือสักชิ้น นี่หมายความว่าอย่างไร

“อะแฮ่ม! ของข้าล่ะ” เขาถามเสียงเรียบ

ถ้าปกตินางจะต้องรีบมาเอาใจเขาไม่สนเมี่ยวเมี่ยวแม้แต่น้อย แต่นี่นางทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน ชักจะเอาใหญ่แล้วจริงๆ

“ไม่มี ไม่ได้ทำเผื่อ” อันหนิงตัวชาวาบเมื่อเผลอพูดคำเหล่านั้นออกไปโดยไม่ทันคิด ถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นพระเอกของเรื่องที่มีนิสัยเลือดเย็น

นางไม่ได้ทำเผื่อเขาจริงๆ ไม่เคยคิดเผื่อเลยว่าเขาจะมากินด้วย มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ

คนที่เกลียดเจ้าของร่างเดิมเข้าไส้จะอยากมาร่วมโต๊ะอาหารได้อย่างไร แล้วนี่นางควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

แค่อ่านนิยายไม่กี่หน้าก็รับรู้ได้ว่าเขาคือคนที่โหดร้ายและเลือดเย็นได้มากกว่าใครๆ ถ้าเขาโกรธจนสั่งตัดนิ้วนางล่ะ

อันหนิงขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก กลั้นใจตักอาหารใส่ถ้วยของตนและจู่ๆก็ลุกขึ้นยืนกะทันหัน

ครืดดด!

ด้วยความเร่งรีบและร้อนรน อันหนิงเผลอชนกับโต๊ะอาหารจนมันเลื่อนไปด้านหน้า ทำไมยิ่งรีบยิ่งเละเทะไปหมดเสียได้เล่า

นางกลัวเขาจนลนลานไปหมด ก่อนหน้านี้ก็ยังไปพูดจาไม่ดีกับเขาอีก คงทำให้เขาโกรธน่าดู

“เจ้าจะทำอะไร” เขาตะคอกใส่นาง ดวงตาคู่คมฉายแววความเกรี้ยวกราด

“ข้า...ข้าง่วง ขอตัวไปนอนก่อน” อันหนิงรีบกินอาหารในถ้วยจนเกือบสำลัก วางถ้วยกระแทกโต๊ะแล้วรีบหันหลังวิ่งหนีไม่สนใจเสียงเรียกของใคร

นางกลัวเขามากจนนั่งอยู่ต่อไม่ไหว

“ท่านพ่อ” เมี่ยวเมี่ยวมองตามแผ่นหลังของท่านแม่ไม่ละสายตา เมื่อครู่มันเกิดอะไรขึ้นเมี่ยวเมี่ยวงงไปหมดแล้ว

มีเพียงชายหนุ่มที่นั่งเงียบ โทสะปะทุอยู่ข้างในแต่ก็ไม่อาจแสดงความเดือดดาลให้บุตรสาวเห็น เขาไม่อยากสร้างความกลัวให้เมี่ยวเมี่ยวไปมากกว่านี้

“เมี่ยวเมี่ยวกินเถอะลูก” เขาลูบศีรษะบุตรสาวอย่างเบามือ

ทว่าสายตาคมกริบยังคงทอดมองไปทางที่ร่างบางเดินหายลับไป เขาไม่พอใจที่อันหนิงทำเหมือนเขาไร้ตัวตน แม้จะไม่ชอบนางแต่อย่างน้อยเขาก็ให้เกียรตินางในฐานะภรรยาของเขามาตลอด

“ท่านพ่ออย่าดุท่านแม่เยอะสิเจ้าคะ ท่านแม่กลัว” เมี่ยวเมี่ยวพูดไปตามความคิดของเด็กที่ไร้เดียงสา

เวลาเมี่ยวเมี่ยวโดนดุเมี่ยวเมี่ยวก็กลัว ท่านพ่อชอบดุท่านแม่บ่อยครั้ง เมี่ยวเมี่ยวคิดว่าท่านแม่ก็คงกลัวเหมือนกัน

“เมี่ยวเมี่ยวไม่โกรธนางหรือ นางชอบรังแกเจ้าบ่อยๆ”

เด็กน้อยเม้มปากเงียบ คิดถึงเวลาที่โดนท่านแม่ดุหรือตีก็เกิดตัวสั่นขึ้นมา

“กลัวเจ้าค่ะ”

“แม่ของเจ้าดื้อเกินไปถึงได้โดนดุ เมี่ยวเมี่ยวของพ่อเป็นเด็กดีไม่สมควรโดนดุ” เขาปลอบบุตรสาวเสียงทุ้มนุ่ม

นับวันอันหนิงก็ยิ่งทำตัวแปลกขึ้นทุกที เขาเองก็เริ่มตามไม่ทันแล้วว่านางจะดีหรือร้าย

เช่นวันนี้ที่อยู่ดีๆก็ลุกขึ้นมาทำดีกับบุตรสาว และเลือกที่จะเมินเฉยต่อเขา คงจะไม่ใช่วิธีการใหม่ที่นางใช้เรียกร้องความสนใจจากเขาหรอกนะ

หรือว่ายาพิษนั้นจะส่งผลกระทบร้ายแรงจนสมองของนางได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก

ต่อให้นางจะพยายามเสแสร้งทำดีเท่าใด ความคิดที่จะหย่ากับนางก็ยังไม่ถูกล้มเลิกไป