บทที่ 3 ตอนที่ 4

เมื่อกินข้าวกันเสร็จกุมภาก็ขอตัวกลับที่พักเนื่องจากเห็นว่าค่ำมากแล้วและเกรงใจเวลาส่วนตัวของคนในบ้าน เมขลาจึงขับรถไปส่งเขาที่โรงแรมแล้วนัดแนะกันว่าวันรุ่งขึ้นจะไปเที่ยวที่หัวหินโดยพาจ๊ะจ๋าไปด้วย จากเหตุการณ์บนโต๊ะอาหารเย็นวันนี้หญิงสาวก็คาดเดาได้ว่าทุกคนในบ้านนั้นยอมรับในตัวของกุมภา แต่การที่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขาจะคืบหน้าไปถึงไหนนั้นเมขลาเองก็ตอบไม่ได้ คงต้องคอยแต่เวลาเท่านั้นที่จะเฉลยคำตอบในท้ายที่สุด

“แล้วเถ้าแก่เกียรติเป็นไงบ้างล่ะ” จำเริญถามลูกสาวหลังจากที่เข้าบ้านมาไม่นาน เขาเลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องนี้บนโต๊ะอาหารเพราะเกรงว่าจะทำลายบรรยากาศความชื่นมื่นไปเสียหมด

“ไม่ค่อยดีเลยพ่อ หมอให้อยู่ในไอซียูเพื่อดูอาการไปก่อน”

“แล้วนี่มีใครบอกลูกเขาหรือยัง”

“ยังเลยพ่อ เตี่ยเขาไม่ให้บอก” เมขลาวางกระเป๋าถือตรงโต๊ะด้านหน้าแล้วนั่งลงคุยกับผู้เป็นพ่อ

“อ้าว ไม่บอกตอนนี้แล้วจะให้บอกตอนไหน ตายไปแล้วค่อยบอกรึ”

“แล้วเมจะไปทำอะไรได้คะ...”

เมื่อลูกสาวบอกแบบนั้น แม้จะรู้สึกหงุดหงิดแต่ตาจำเริญก็พูดอะไรมากไม่ได้ ก่อนหน้านี้เขาก็ไม่ชอบขี้หน้าสมเกียรติเท่าไหร่นัก แต่พอทางโน้นรู้ว่ามีจ๊ะจ๋าเป็นหลานและเมขลาคือลูกสะใภ้ เถ้าแก่เกียรติก็เข้ามาดูแลทั้งสองคนเป็นอย่างดีราวกับว่าจะชดใช้ความผิดของลูกชายที่ก่อขึ้น บ่อยไปที่ทั้งปู่และย่าช่วยเอาหลานน้อยไปเลี้ยงดูอย่างเช่นตอนที่บ้านนี้วุ่นวายเพราะกำลังสร้างโรงงานและขยายกิจการ ตอนนั้นเมขลาที่ยุ่งมากอยู่แล้วก็ทำงานหนักมากขึ้นทำให้จำเริญและภรรยารวมถึงทอรุ้งต้องยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ และก็ได้สมเกียรติกับถนอมนี่แหละที่เลี้ยงดูป้อนน้ำป้อนนมให้กับจ๊ะจ๋าไปพลางระหว่างที่ทุกคนกำลังง่วนอยู่กับงาน จนกระทั่งจ๊ะจ๋าติดการฟังนิทานจากปู่งอมแงมเรียกได้ว่าถ้าเธองอแงเมื่อไหร่พอได้ฟังนิทานที่สมเกียรติเล่าก็จะเงียบเป็นปลิดทิ้ง

วันต่อมากุมภารับหน้าที่เป็นสารถีพาสองแม่ลูกไปเที่ยวที่หัวหิน ในความคิดของจ๊ะจ๋านั้นการไปเที่ยวหัวหินคราวนี้เป็นอะไรที่สนุกมาก เพราะแต่ก่อนมาเที่ยวทะเลก็ได้แต่นั่งเล่นทรายกับลงเล่นน้ำได้แต่ที่ตื้นๆ แต่พอคุณลุงมาด้วยเด็กหญิงก็ได้รับอนุญาตให้ลงไปแหวกว่ายในทะเลโดยมีกุมภาคอยดูแลความปลอดภัย พอเล่นน้ำทะเลจนพอใจแล้วคุณลุงก็ยังใจดีพาเธอกับแม่ไปกินข้าวกลางวันที่ร้านดัง แต่พอชิมแล้วจ๊ะจ๋าคิดว่าอาหารฝีมือน้ารุ้งของเธออร่อยกว่าเป็นไหนๆ

“วันนี้สนุกไหมจ๊ะจ๋า” ชายหนุ่มถามเมื่อกลับมาถึงโรงแรงที่พักเพราะดูเหมือนว่าวันหยุดของเขาได้หมดลงแล้ว

“สนุกค่ะ ไว้คุณลุงมาเที่ยวอีกนะคะ”

“ได้สิ ไว้ลุงจะมาหาบ่อยๆ นะคะ”

จากนั้นเจ้าตัวเล็กก็โบกมือบ๊ายบายเพื่อเป็นการบอกลาคุณลุงใจดีของเธอ แต่ดูเหมือนว่ามือของกุมภานั้นโบกมือให้กับจ๊ะจ๋าก็จริงแต่สายตาอันอบอุ่นนั้นจ้องมองมาที่เมขลาราวกับเป็นการให้สัญญาว่าเขาจะจากไปเพียงไม่นานและจะกลับมาหาเธออีกแน่ๆ

“เมื่อไหร่คุณลุงจะมาอีกคะแม่”

“เราเพิ่งส่งคุณลุงเมื่อกี้เองนะ ว่าแต่...ทำไมจ๊ะจ๋าถึงอยากให้คุณลุงมาอีกล่ะคะ”

“อืม...คุณลุงใจดีค่ะ จ๊ะจ๋าชอบ”

“งั้นเหรอ แล้ว...ถ้าให้คุณลุงมาอยู่กับเราด้วยเลย จ๊ะจ๋าเอาไหม”

“จริงเหรอคะ คุณลุงจะมาอยู่กับเราได้จริงเหรอคะแม่” เด็กน้อยดูตื่นเต้นเพราะแค่คุณลุงมาไม่กี่วันเธอก็มีความสุขและสนุกได้ขนาดนี้ นี่ถ้าคุณลุงมาอยู่กับเธอและทุกคนในบ้านเด็กน้อยก็เชื่อว่าเธอจะต้องได้เล่นสนุกทั้งวันเพราะตอนนี้ก็เริ่มเบื่อที่จะเล่นกับน้ารุ้งแล้ว

ผ่านไปอาทิตย์กว่าๆ อาการของสมเกียรติก็คงที่และมีสติรู้ตัว หมอประเมินว่าคนไข้อาการแย่ลงก็จริงซึ่งผิดกับสิ่งที่เมขลาเห็นเพราะดูเหมือนว่าปู่ของจ๊ะจ๋าจะดีขึ้นจนพูดคุยได้เหมือนปกติ ทำให้ถนอมและครอบครัวของเมขลาใจชื้นขึ้นและหวังว่าสมเกียรติจะออกจากโรงพยาบาลได้ในเร็ววัน

ส่วนเมขลานั้นนอกจากมาเยี่ยมสมเกียรติทุกวันแล้วก็ยังแวะไปดูแลถนอมที่บ้านด้วยเนื่องจากเธอรู้มาว่าย่าของจ๊ะจ๋าไม่ค่อยกินข้าว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะห่วงสามีหรือหลงลืมกันแน่ ดังนั้นวันนี้หญิงสาวจึงหิ้วเอาอาหารที่ทอรุ้งเตรียมไว้ให้มาฝากถนอมที่ร้านและเธอตั้งใจจะมาเอานาฬิกาเรือนโปรดไปให้กับสมเกียรติที่โรงพยาบาล แม้นางพยาบาลจะแย้งว่าไม่อยากให้คนไข้เก็บทรัพย์สินมีค่าเอาไว้กับตัว แต่คนไข้ยืนยันว่านาฬิกาเรือนนั้นราคาไม่กี่ร้อยแต่คุณค่าทางจิตใจนั้นมีมากกว่า

เมขลาถือวิสาสะเข้ามาด้านในของร้านทองเพื่อหานาฬิกาเรือนนั้น เธอจำได้ว่าบอกถนอมไว้แล้วให้เตรียมของให้เธอแต่อีกฝ่ายคงลืมและตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าถนอมไปอยู่เสียที่ไหน