บทที่ 3 ตอนที่ 2

และแล้ววันที่จ๊ะจ๋ารอคอยก็มาถึงเมื่อกุมภาได้วันหยุดยาวและตั้งใจว่าจะมาพักร้อนสักสองสามวันที่จังหวัดเพชรบุรี อันที่จริงเจ้าตัวแสบอยากให้คุณลุงมาอยู่ที่บ้านของเธอจะแย่ แต่ไม่รู้ทำไมแม่ถึงได้ร้องเสียงหลงแล้วบอกว่าไม่ได้เด็ดขาด ทั้งที่ห้องนอนของแม่ก็กว้างขวาง รู้อย่างนี้ให้ตาต่อเติมห้องของเธอล่วงหน้าเสียก็ดีคุณลุงจะได้มาอยู่บ้านนี้อย่างสบายใจ

“แล้วเขาจะมาเมื่อไหร่” ยายสำอางค์ถามขณะวางจานกับข้าวบนโต๊ะ

“พรุ่งนี้ค่ะ เมคงต้องเป็นธุระพาคุณกุมภาเขาไปเที่ยวด้วย”

“พี่เมไปเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวทางนี้รุ้งจัดการเอง เชื่อมือได้ จ๊ะจ๋าก็จะช่วยน้ารุ้งด้วยใช่ไหม” ทอรุ้งหันไปถามหลานสาวที่นั่งกินอาหารเช้าด้วยกันบนโต๊ะ แม้จะทำหน้าเหวอไปนิดหน่อยแต่พอทอรุ้งขยิบตาเป็นสัญญาณเจ้าตัวแสบก็ตอบรับทันที

“ใช่ค่ะ น้ารุ้งกับจ๊ะจ๋าจะดูแลทางนี้เอง” เด็กหญิงตอบอย่างฉะฉานจนทุกคนอดยิ้มไม่ได้กับคำพูดคำจา

ที่ตกลงกันง่ายขนาดนี้เพราะทอรุ้งเปิดดีลกับหลานรักว่าให้แม่กับคุณลุงไปเที่ยวกันตามลำพัง แล้วน้ารุ้งจะพาจ๊ะจ๋าไปเที่ยวสวนสนุกแถมด้วยโปรไอติมไม่อั้นในวันเกิดที่กำลังจะมาถึง เพราะทอรุ้งคะเนแล้วว่าถ้าปล่อยให้เด็กหญิงไปด้วยจะไปเป็น ก.ข.ค.ของทั้งคู่เสียมากกว่า เมื่อดีลน่าสนใจขนาดนี้จ๊ะจ๋าก็จับมือเป็นอันว่าตกลงแม้จะเสียดายหน่อยๆ ว่าไม่ได้เป็นไกด์นำเที่ยวให้กับคุณลุงด้วยตัวเอง

“ตอนเย็นก็มากินข้าวที่บ้านเราสิ แม่จะทำกับข้าวไว้คอย”

“เมก็ว่าจะชวนเขามานั่นแหละ แล้ว...เอาปืนลูกซองไปเก็บเสียนะพ่อ ไม่ต้องเอามาขัดโชว์แล้ว” พอเมขลาพูดจบตาจำเจิญก็จำใจหันหลังเดินกลับเอาปืนลูกซองคู่ใจไปเก็บไว้ในตู้ตามเดิม อุตส่าห์จะเอามาขู่ไอ้หนุ่มที่เข้ามาจีบลูกสาวเสียหน่อย จะได้รู้กันว่าถ้าทำลูกพ่อเสียใจจะต้องโดนลูกตะกั่วยิงไล่หลังแน่ๆ เดี๋ยวจะหาว่าคนเพชรไม่แน่จริง

ในวันที่กุมภาเดินทางมาถึงเมขลาก็ไปต้อนรับเขาที่โรงแรมที่พัก จากนั้นก็พาเขาไปเที่ยวที่ต่างๆ ในจังหวัดทำให้ทั้งคู่มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น จนทำให้รู้ว่าครั้งหนึ่งกุมภาก็เคยผิดหวังในความรักมาก่อน

“จริงหรือคะ ไม่น่าเชื่อเลย” หญิงสาวเอ่ยเมื่อกุมภาบอกว่าครั้งหนึ่งได้เลิกรากับแฟนสาวที่คบกันมาหลายปี แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดมากมาย

“ตอนนั้นผมก็ไม่เชื่อตัวเองเหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นจริง ผมคงคิดไปเองว่าเราสองคนรักกัน” กุมภาเล่าด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอยพร้อมกับมือที่จับนิ่งบนแก้วกาแฟ

“คือ...ถ้าคุณไม่อยากเล่า”

“ไม่เป็นไรครับ เรื่องมันผ่านมานานแล้วผมไม่ติดใจอะไรแล้วล่ะเพราะตอนนี้ผมสนใจกับปัจจุบันมากกว่า” ชายหนุ่มทิ้งคำท้ายสื่อถึงความนัยให้กับเมขลาได้รู้ ตัวเขาเองก็ไม่ใช่หนุ่มน้อยที่จะเขินอายเมื่อจะสารภาพรักกับใครสักคน ถ้าคนคนนั้นคือคนที่ใช่เขาก็คิดว่าไม่ควรจะรีรออะไรอีก

หญิงสาวเข้าใจความหมายในคำพูดของกุมภาดี เธอรู้จักเขาได้ไม่นานก็จริงแต่ก็รู้ว่าเขาเป็นคนดีคนหนึ่ง แม้ในแวดวงหนังสือนั้นจะเรียกได้ว่ากุมภาเป็นคนหนุ่มไฟแรง แต่ในทางตรงกันข้ามเขากลับไปผู้ชายสุภาพ ใจเย็นและอ่อนโยนกับทุกสรรพสิ่ง ที่สำคัญหญิงสาวแอบรู้มาว่าเขาออกจะรักสันโดษและความโสดที่มี ดังนั้นถ้าชายหนุ่มออกปากมาขนาดนี้เขาก็คงแน่ใจแล้วว่าจะจริงจังกับความรักครั้งใหม่

แม้ในคาเฟ่สไตล์มินิมอลที่ทั้งสองเลือกเข้ามาหลบอากาศร้อนจะเปิดแอร์เย็นเฉียบ แต่ทำไมเมขลาถึงได้รู้สึกว่าใบหน้าของเธอร้อนผ่าว แม้เธอจะไม่ใช่สาวๆ ที่ตื่นเต้นกับการที่ชายหนุ่มมาสารภาพรักตรงหน้า แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหัวใจของเธอเต้นแรงขั้นสุดเมื่อกำลังจะก้าวออกจากความสัมพันธ์ครั้งเก่าที่เกาะกินหัวใจของหญิงสาวมาตลอดหลายปี

“แต่ถ้าคุณเมรังเกียจ...”

“เปล่าค่ะ เม...ไม่ได้รังเกียจ เพียงแต่เมคิดว่าคุณน่าจะเจอคนที่เหมาะกับคุณมากกว่าเม”

“มันไม่มีใครที่เหมาะสมกับใครได้อย่างเฟอร์เฟคหรอกครับ แต่ถ้าเราเลือกแล้วว่าเป็นคนที่ใช่ ความเหมาะสมมันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ขอแค่คุณเมไม่รังเกียจผมก็พอแล้ว”

เมขลายิ้มแทนคำตอบเพราะเหมือนมีอะไรบางอย่างมาจุกที่คอหอย คำพูดทุกคำที่จะเอ่ยเพื่อคัดค้านหรือตกลงในเวลานั้นดูเหมือนว่าหญิงสาวไม่รู้จะเลือกพูดคำไหนออกมาก่อน บางครั้งเธอคงต้องมองไปที่อนาคตข้างหน้าและปล่อยให้อดีตเลือนหายไปตามกาลเวลา แต่ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเมขลาก็ดังขึ้น หญิงสาวหยิบขึ้นมาดูพร้อมกับทำคิ้วขมวด

“สวัสดีค่ะแม่”

“เม...เมเหรอลูก เตี่ยไม่ไหวแล้ว เม...ช่วยแม่ด้วย”

เมขลามือสั่นไปหมดเมื่อได้ยินเสียงจากปลายสายโทรขอความช่วยเหลือ ถนอมคงคิดถึงใครไม่ออกจริงๆ ถึงได้โทรหาเธอในเวลาฉุกเฉินเช่นนี้ และจากคำพูดสั้นๆ ของถนอมทำให้หญิงสาวเดาได้เลยว่าสมเกียรติคงอาการไม่สู้ดี

“เมจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะแม่ ยังไงแม่โทรเรียกรถพยาบาลนะคะ” พูดจบเมขลาก็จัดแจงเก็บกระเป๋าเพื่อจะรีบออกไปจากร้าน

“เกิดอะไรขึ้นหรือครับคุณเม”

“ญาติของเมเกิดเรื่องค่ะ เมคงต้องรีบไป เดี๋ยวเมไปส่งคุณที่โรงแรมก่อน”

“ไม่เป็นไรครับคุณเม เดี๋ยวผมไปด้วยเผื่อมีอะไรจะได้ช่วยกัน”

แม้ชายหนุ่มจะสงสัยว่าทำไมเมขลาถึงเรียกญาติที่ปลายสายว่าแม่ แถมยังร้อนรนเป็นห่วงเป็นใยอย่างมาก แต่ก็คิดว่าไม่ใช่เวลาจะถามเรื่องแบบนี้ตอนหน้าสิ่วหน้าขวาน เขาจึงกระโดดขึ้นรถไปพร้อมกับเมขลาเนื่องจากเขาเป็นผู้ชายที่น่าจะช่วยเหลืออะไรได้มากกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอ