บทที่ 3 ตอนที่ 1

หลังจากที่หาหมอเสร็จแล้วเมขลาก็พาสมเกียรติไปกินข้าวเย็นที่บ้านโดยแวะรับถนอมไปด้วย แม้ทั้งสองคนจะเกรงใจครอบครัวของลูกสะใภ้หนักหนาแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการกินข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวใหญ่มันดีกว่านั่งกินข้าวกันเงียบๆ สองคนเป็นไหนๆ และถึงแม้ลูกชายของพวกเขาจะสร้างเรื่องราวเจ็บช้ำให้กับครอบครัวของเมขลามากแค่ไหน แต่เพราะความมีน้ำใจของลูกสะใภ้อย่างเมขลาทำให้ทั้งสองบ้านยังติดต่อพูดคุยได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ

“เถ้าแก่เกียรตินี่ ผอมไปเยอะเลยนะ” สำอางค์พูดเบาๆ กับเมขลาที่เตรียมของกินอยู่ในครัว

“ก็เตี่ยป่วยน่ะแม่ นี่ไปหาหมอวันนี้อีกสามอาทิตย์ก็นัดอีกแล้ว เขาว่าผลตรวจไม่ค่อยดีเลยนัดถี่หน่อย”

“คราวหน้าเมก็พาไปอีกเหรอ”

“ก็งั้นแหละแม่ เมไม่พาไปใครจะพาแกไป อยู่กันสองคนแค่นั้น ถ้าจะให้ไปกันเองนะคงลำบากไปใหญ่ นี่เมไปยังเอาเตี่ยนั่งรถเข็นให้เมเข็นได้ ถ้าให้ย่าจ๊ะจ๋าไป เมก็นึกไม่ออกว่าจะให้ใครเข็นเตี่ยเข้าไปหาหมอ” หญิงสาวพูดไปก็ถอนหายใจไป อันที่จริงก็ไม่ใช่ธุระของเธอหรอกที่ต้องคอยบริการคนบ้านอื่น แต่เพราะความสงสารเห็นใจเที่ทำให้เมขลาต้องทำอยู่จนทุกวันนี้ เธอเข้าอกเข้าใจดีว่า...การถูกทิ้งให้เคว้งคว้างเดียวดาย มันทุกข์ทรมานแค่ไหน

“แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ดีเหมือนกันแกจะได้รักษาตัวให้หาย แม่รู้จักแกมาตั้งแต่ยังสาวจนมาเห็นตอนนี้ทรุดโทรมลงก็ใจหาย ไอ้เรื่องโกรธเกลียดกันแต่ก่อนนั้นก็ถือว่ายกให้กันไปเสียนานแล้ว” ยายสำอางค์พูดไปก็พลางคิดถึงตอนที่เธอเคยไปชี้หน้าด่าสองผัวเมียที่หน้าร้านทองในตลาดโทษฐานที่ลูกชายของเขาไม่รับผิดชอบที่ทำลูกสาวของเธอท้อง

แม้ว่าเมขลาจะอธิบายแล้วว่าเธอตกลงใจขอเลิกกับเขาและเดินออกมาเอง แต่ความแค้นใจของคนเป็นแม่นั้นไม่มีอะไรมาห้ามได้นอกจากไปยืนตะโกนด่าคนเฮงซวยจนลั่นตลาดให้สาแก่ใจ ยายสำอางค์จำได้ว่าตอนนั้นสมเกียรติกับภรรยาได้แต่ยืนก้มหน้ารับฟังคำด่าโดยไม่ต่อปากต่อคำแม้แต่น้อย

พอกินข้าวกันเสร็จสมเกียรติก็อยู่คุยเล่นกับจ๊ะจ๋าต่ออีกหน่อยเพราะตัวแกก็คิดถึงหลานรักอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก ใครจะรู้บ้างว่ายาขนานเอกนั้นไม่ได้จ่ายมาจากโรงพยาบาล แต่อากงกำลังได้รับยาวิเศษที่ชื่อว่าจ๊ะจ๋าในบ้านหลังนี้นี่เอง ตอนที่เด็กหญิงเกิดนั้นเขาและภรรยาไม่ได้มีส่วนร่วมด้วย เป็นเพราะเขาละอายที่ลูกชายทำเรื่องอับอายจนไม่กล้าสู้หน้ากับคนบ้านนี้ ทั้งที่ความจริงเขาอยากจะเห็นหน้าหลานคนแรกว่าละม้ายคล้ายมาทางเขากับภรรยาบ้างหรือไม่ เมื่อเวลาผ่านเลยไปก็เหมือนโชคชะตาได้นำมาความสัมพันธ์ระหว่างปู่ ย่าและหลานให้กลับมาอีกครั้งเมื่อถนอมเปิดคลิปในยูทูปแล้วเจอเมขลาและลูกสาวในนั้น

เพียงได้เห็นคลิปสั้นๆ ที่ถูกแชร์ต่อๆ กันในโซเชียลครั้งนั้น คนเป็นย่าขนลุกซู่เมื่อเห็นเด็กน้อยหน้าตาน่ารักไม่ต่างกับลูกชายเมื่อตอนเป็นเด็ก นางก็รีบเอาคลิปนั้นมาให้สมเกียรติได้ดูด้วยกัน จนสุดท้ายทั้งคู่ตกลงกันว่าจะก้าวเข้ามาในชีวิตของจ๊ะจ๋าในฐานะของปู่และย่า ซึ่งตอนแรกเขาก็มีความกังวลอยู่บ้างว่าที่บ้านของเมขลาจะไม่ยอมรับ แต่เมื่อนานไปความรักที่ปู่และย่าที่มีให้กับหลานสาวตัวน้อยก็เอาชนะทุกอย่างจนทั้งคู่ได้มานั่งฟังเสียงเล็กๆ เล่าเรื่องสนุกให้ฟังอย่างเพลิดเพลินหลังอาหารเย็นวันนี้

“ไปได้แล้วจ๊ะจ๋า อากงจะได้พักผ่อนบ้าง”

“ไม่เอา จ๊ะจ๋าจะคุยกับอากงก่อน” เด็กหญิงตอบพลางโผเข้าไปนั่งบนตักของสมเกียรติจนทำให้จำเริญที่นั่งคุยอยู่ด้วยร้องห้ามเนื่องจากร่างกายของอากงนั้นยังไม่แข็งแรง

“ไม่เป็นไรๆ แค่ให้หลานตัวเท่านี้นั่งคงไม่เป็นไรหรอก ไหนเราคุยกันถึงไหนแล้วนะ”

“อากงบอกว่าที่เมืองจีนมีมังกรด้วยใช่ไหมคะ”

“มีสิ มังกรตัวใหญ่มากเลยนะ ตัวยาวไปถึงโน่น” สมเกียรติพูดไปก็ทำหน้าตาตื่นเต้นจนหลานสาวที่นั่งบนตักทำตาโตไปด้วย

“โอ้โห จ๊ะจ๋าอยากเห็นมังกรจังเลยค่ะ อากงพาจ๊ะจ๋าไปดูได้ไหมคะ”

“ได้สิ ไว้อากงหายแล้วเราไปดูมังกรด้วยกันนะ”

บางทีเด็กน้อยคงยังไม่เข้าใจว่ามังกรนั้นไม่มีจริงและถึงจะมีจริงดังว่า การที่จะไปดูมังกรถึงเมืองจีนก็ห่างไกลเกินกว่าที่เด็กเล็กๆ จะจินตนาการได้ พอสมเกียรติพูดแบบนั้นเจ้าตัวเล็กก็ดีใจใหญ่พร้อมกับวิ่งไปบอกแม่ว่าอากงจะพาไปดูมังกรที่เมืองจีน แต่เมขลารู้ดีว่าการไปดูมังกรของจ๊ะจ๋าจะเกิดขึ้นไม่ได้แน่ๆ แต่ถึงจะเกิดขึ้นก็คงจะไม่ใช่อากงของเธอที่จะเป็นคนพาไป

ค่ำมากแล้ว...เมขลาจึงได้พาปู่และย่าของจ๊ะจ๋าไปส่ง โดยมีเจ้าตัวแสบยืนโบกมือบ๊ายบายอยู่ที่หน้าบ้าน

“เตี่ยคะ ตกลงเตี่ยจะไม่บอกเหมจริงๆ หรือคะเรื่องที่เตี่ยไม่สบาย” เมขลาถามสมเกียรติเมื่ออยู่ลำพังในรถหลังจากที่ถนอมลงไปเปิดประตูม้วนที่หน้าร้าน

“ไม่ล่ะ บอกไปก็เท่านั้น บอกแล้วเตี่ยหายป่วยค่อยบอก”

“แต่...เตี่ย เหมเขาเป็นลูก ยังไงเมว่าเขาน่าจะต้องรู้บ้างว่าเตี่ยป่วยมากแค่ไหน” คำพูดของเมขลาทำให้สมเกียรติที่กำลังจะลงจากรถต้องชะงักไป

“เตี่ยไม่อยากให้เขาเป็นกังวล ไม่อยากให้เขาห่วง เดี๋ยวเขาจะไม่มีกำลังใจทำงาน อย่าเพิ่งไปบอกเขาเลยนะ...ถือว่าเตี่ยขอร้อง” เมขลาได้แต่พยักหน้าเพราะเธอเองก็พูดอะไรไม่ออก หญิงสาวหวังเพียงว่าการรักษาตัวของสมเกียรติที่ต่อเนื่องจะทำให้เขามีสุขภาพที่ดีขึ้นในเร็ววัน หรืออย่างน้อยก็พอให้ทันลูกชายคนเดียวอย่างหิรัญกลับมาดูใจ