บทที่ 1 ตอนที่ 2

“น้ารุ้ง ชุดใหม่ สวยไหม” พูดไปเด็กหญิงก็หมุนไปรอบๆ ตัวของน้าสาวอย่างร่าเริง ทำเอาทอรุ้งต้องมองหน้าพี่สาวด้วยความสงสัย

“เขาให้มาเหรอพี่เม”

“ไปมัดมือชกเขาน่ะสิ พอถอดชุดคืนเขาก็ทำท่าจะร้องไห้จนเขาใจอ่อนยกชุดให้”

“ใครบอก คุณลุงเห็นจ๊ะจ๋าทำงานหนักต่างหาก ก็เลยให้ชุดนี้เป็นรางวัล” เด็กน้อยตะโกนออกมาจากในรถเพราะข้างนอกร้อนเกินทนจน เจ้าตัวแสบเลยต้องรีบกระโดดเข้ามาตากแอร์เย็นเจี๊ยบข้างในแทน ที่จริงงานก็ไม่ได้หนักหนาอะไรนักเพียงแต่ว่าต้องใช้สกิลการเป็นนางแบบมากหน่อยก็เท่านั้นเอง

“จริงอ่ะ” ทอรุ้งยื่นหน้าเข้าถามถามหลานสาวตัวแสบ

“จริงจริ๊ง ไม่เชื่อถามคุณลุงได้เลย” จ๊ะจ๋าตอบพลางชี้มือไปที่กุมภาที่เดินลงมาเกือบจะถึงรถของเมขลาอยู่แล้ว

อันที่จริงมันไม่ใช่ธุระอะไรของเขาที่จะต้องมาส่งเมขลากับลูก แต่ถึงอย่างนั้นบรรณาธิการหนุ่มก็ยังฝ่าอากาศร้อนและเปลวแดด ลงมาส่งทั้งคู่ถึงลานจอดรถด้านหน้าอาคาร กุมภาเป็นบรรณาธิการหนุ่มไฟแรงที่มาจับงานนิตยสารแม่และเด็ก แต่ด้วยความที่เป็นหนุ่มหล่อในฝันของสาวๆ สไตล์อปป้าที่อบอุ่นราวกับหลุดออกมาจากซีรีย์เกาหลี ทำให้สาวน้อยสาวใหญ่สนใจในตัวของเขาอย่างมาก เพียงแค่เดินมาสู่ภายนอกอาคารก็ราวกับมีออร่าจากไฟสปอตไลท์สักสิบดวงส่องมาที่เขา

กุมภารู้จักกับเมขลามาสักพักจากคอนเทนต์ในช่องยูทูปของเธอ แฟนคลับคนอื่นอาจจะสนใจความน่ารักของเจ้าตัวเล็ก แต่สำหรับเขาแล้วความเป็นตัวของตัวเองและเรื่องราวในชีวิตของคนเป็นแม่ต่างหากที่น่าสนใจ

“คุณเมลืมกระบอกน้ำน่ะครับ ผมเลยเอาลงมาให้” ชายหนุ่มยื่นกระบอกน้ำอันเล็กของจ๊ะจ๋าที่ลืมไว้ส่งให้เมขลา

“ขอบคุณค่ะ เกรงใจคุณจริงๆ”

“ไม่เป็นไรครับ เรื่องเล็กน้อย เอ่อ...แล้วคุณเมจะกลับกันเลยหรือเปล่าครับ”

“ก็ว่าจะกลับเลยค่ะ ทิ้งร้านมาครึ่งค่อนวันแล้ว”

“งั้น...เอาไว้เจอกันใหม่นะครับ จ๊ะจ๋า...บ๊ายบายนะคะ ไว้ลุงไปเที่ยวหาที่ร้านนะ” กุมภาน้อมตัวลงไปโบกมือลากับจ๊ะจ๋าที่นั่งยิ้มแฉ่งอยู่ในรถ

ในระหว่างที่สามสาวสามวัยขับรถกลับบ้านที่เพชรบุรี ทอรุ้งที่ทำหน้าที่สารถีก็ชวนเมขลาคุยไปเรื่อยเปื่อยตามประสาพี่น้อง ส่วนจ๊ะจ๋านั้นหลับปุ๋ยไปตั้งแต่รถยังไม่ออกจากกรุงเทพเลยด้วยซ้ำ

“แล้วได้ของที่พี่ฝากให้ซื้อมาหรือเปล่า”

“ได้สิ แต่ว่าก็ว่าเถอะนะ แถวเยาวราชนี่หาที่จอดรถยากชะมัด” หญิงสาวพูดไปก็ถอนหายใจไปเพราะกว่าจะซื้อของที่ต้องการครบค่าที่จอดรถก็ปาเข้าไปหลายบาท สิ่งที่เมขลาไหว้วานน้องสาวก็คือให้เธอช่วยไปซื้อพวกยาจีนที่บำรุงร่างกาย แต่สิ่งที่ทอรุ้งไม่เข้าใจก็คือทำไมพี่สาวของเธอต้องเสียเงินซื้อของพวกนี้ด้วย

“เออ ดีละ เดี๋ยวจะได้แวะเอาเข้าไปให้เสียเลย”

“เอาจริงๆ นะพี่เม รุ้งไม่เห็นว่ามันเป็นเรื่องจำเป็นเลยที่พี่เมต้องไปดูแลเขาด้วย ทีลูกเขาแท้ๆ ไม่เห็นเคยสนใจ” ทอรุ้งบ่นโดยที่สายตาจับจ้องไปตามทางข้างหน้าจึงไม่ได้สังเกตสีหน้าของพี่สาวที่ทำเหมือนจะไม่ใส่ใจคำพูดของอีกฝ่ายนัก

เมขลารู้อยู่เต็มอกว่าลูกแท้ๆ คนที่ทอรุ้งพูดถึงนั้นคือใคร และเขาคนนั้นนั่นเองที่ทำให้เธอต้องทนทุกข์กับการเป็นขี้ปากชาวบ้านมานานนับปี ใครต่อใครก็ตราหน้าว่าท้องไม่มีพ่อทั้งที่หญิงสาวรู้อยู่เต็มอกว่าพ่อของจ๊ะจ๋าคือใคร แต่เป็นเธอเองที่เลือกเดินออกมาจากชีวิตของเขาในวันที่ต้องการคนเคียงข้างมากที่สุด แต่ใครเล่าจะอยากอยู่กับคนที่คิดว่าเธอกับลูกเป็นส่วนเกินในชีวิต...

เมื่อเห็นว่าพี่สาวเงียบไปพักใหญ่ทอรุ้งก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองคงพูดอะไรผิดไป บางทีการที่เมขลาบอกใครต่อใครว่าเธอทำใจได้แล้วเรื่องความสัมพันธ์ครั้งก่อน แต่ทอรุ้งที่รู้ใจพี่สาวดีว่าไม่มีแม้สักวินาทีเดียวที่เมขลาจะไม่คิดถึงเขาคนนั้น ทั้งๆ ที่ผู้ชายคนนั้นไม่ควรค่าที่จะนึกถึงด้วยซ้ำไป ไม่ควรเลย...นักนิดเดียว

“เออ พี่เม..แล้วทางนิตยสารเขาบอกหรือเปล่าว่าต้องมากรุงเทพอีกเมื่อไหร่”

“เปล่านิ ทำไมเหรอ”

“เปล่า รุ้งก็ถามเฉยๆ ก็ถ้าพี่เมจะมาอีกวันไหนรุ้งก็จะได้เคลียร์ตารางงานให้ไง” แม้ทอรุ้งจะทำหน้าตายขับรถต่อไปแต่พี่สาวอย่างเมขลานั้นรู้ใจน้องดียิ่งกว่า

“อยากมาเจอคุณกุมภาน่ะสิ” เธอเย้าจนคนขับเริ่มออกอาการเขิน

“บ้า พี่เมก็ว่าไปเรื่อย แต่จะว่าไปคุณกุมภานี่ก็หล่อเนาะ หล่อแบบเกาหลี๊เกาหลี นิสัยก็ดี พูดจาก็ดี ดีไปหมดอ่ะ” ทอรุ้งพูดไปก็นึกถึงหน้าขาวใสของหนุ่มในฝันของเธอ ใครที่ได้เจอผู้ชายอย่างกุมภาไม่ชอบก็บ้าและยิ่งสาวกคลั่งไคล้ซีรีย์เกาหลีอย่างทอรุ้งด้วยแล้ว แค่ได้เจอกุมภาไกลๆ ก็ชื่นใจกว่าเสียเงินตีตั๋วเครื่องบินไปดูหนุ่มๆ ที่เกาหลีเป็นร้อยเท่า

“ชอบเขาอ่ะดิ”

“แหม ถึงรุ้งจะชอบเขานะ แต่ดูก็รู้ว่า...เขาชอบพี่เม”

“แกก็พูดไปเรื่อย เขาจะมาชอบแม่ม่ายลูกติดอย่างพี่ทำไม”

เมขลาไม่ใช่สาววัยใสและชีวิตก็ผ่านร้อนผ่านหนามมาพอสมควร แล้วทำไมเธอจะมองไม่ออกว่าบรรณาธิการหนุ่มคนนี้คิดอย่างไรกับเธอและก็เป็นอย่างที่ทอรุ้งพูดทุกอย่าง ชายหนุ่มดีพร้อมและเพอร์เฟคในสายตาของหลายๆ คน แถมเดี๋ยวนี้การเลือกคู่ครองก็ไม่ต้องเป็นตามครรลองเดิมเสมอไปที่ชายโสดต้องแต่งงานกับสาวโสดเท่านั้น ดังนั้นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเธอก็ย่อมมีโอกาสเข้าสู่สนามแห่งการแข่งขันนี้ด้วย เว้นแต่ว่าใจของเธอเท่านั้นที่พร้อมจะเปิดรับคนใหม่หรือไม่และที่สำคัญก็ไม่รู้จ๊ะจ๋าจะว่าอย่างไร