บทที่ 1 ตอนที่ 1

ท่ามกลางแดดแผดจ้าและอากาศร้อนจนแทบไหม้เกรียมหากไปยืนอยู่กลางแจ้งของช่วงเดือนเมษายน แต่ภายในสตูดิโอถ่ายภาพนั้นเย็นฉ่ำเพราะเปิดแอร์คอนนิชันช่วยปรับอุณหภูมิ ทุกคนณะสตูกำลังสนุกสนานกับการถ่ายภาพสองแม่ลูกสุดฮอทจากช่องยูทูปชาแนล ‘ลูกจ๋าแม่ขามาแล้ว’ โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็กนั้นดูจะเอ็นจอยเป็นพิเศษแถมโพสท่าถ่ายรูปคู่กับคุณแม่ได้อย่างไม่แพ้นางแบบมืออาชีพ

“อย่างนั้นแหละครับ หันซ้ายหน่อย ดีมากครับ ดี” ตากล้องบอกพร้อมกับลั่นชัตเตอร์ไปพลางเพื่อกำกับท่าทางของทั้งคู่

“ทีนี้เดี๋ยวเปลี่ยนให้คุณแม่อุ้มน้องนะครับ” ผู้ช่วยตากล้องบอก คุณแม่ยังสาวก็ก้มตัวลงเพื่อจะอุ้มลูกสาวตัวเล็กเข้าเอวตามปกติที่เคยทำ แต่เด็กหญิงกลับบ่ายเบี่ยงไม่ยอมให้แม่อุ้มเสียอย่างนั้น

“มาค่ะจ๊ะจ๋า แม่อุ้มนะ”

“ไม่เอา!” เด็กหญิงเบี่ยงตัวหลบจนคนเป็นแม่ต้องแปลกใจว่าทำไมจู่ๆ ลูกสาวเกิดดื้อขึ้นมา

“ทำไมละคะ มามะ...พี่ๆ เขารออยู่นะ” ถึงหญิงสาวจะพูดแบบนั้นแต่ลูกสาวก็ยังไม่ยอมอยู่ดี จนแล้วจนรอดเด็กน้อยก็ไม่ยอมให้แม่อุ้มเหมือนเคย จนทำให้ทุกคนได้แต่มองหน้ากันอย่างปรึกษา เพราะนี่ก็เป็นการถ่ายแบบชุดสุดท้ายแล้วด้วย

“บางทีน้องอาจจะเหนื่อยนะคะคุณเมขลา เดี๋ยวพักสักแป๊บก็ได้ค่ะ” ดีไซน์เนอร์ผู้จัดการดูแลเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมกล่าวบอกด้วยรอยยิ้มเอ็นดูสาวน้อย

“จะเสียเวลาพวกคุณหรือเปล่าคะ เห็นคุณกุมภาบอกว่าเดี๋ยวจะต้องมีถ่ายแบบปกอื่นต่ออีก”

“พักสักเดี๋ยวคงไม่เป็นไรหรอกคะ นี่...จ๊ะจ๋า พี่มีขนมให้กินด้วยนะ”

ถึงจะหลอกล่อด้วยขนมแต่ก็ทำอะไรเด็กหญิงดวงชีวันหรือจ๊ะจ๋าไม่ได้แน่ๆ เพราะเธอเติบโตมาในร้านขนมไทยของแม่ที่อร่อยที่สุดดังนั้นขนมอะไรก็มาเทียบไม่ได้อยู่แล้ว แต่เมื่อตากล้องให้พักได้ชั่วครู่เมขลาจึงดึงร่างนุ่มนิ่มของลูกสาวมากอดเพราะเธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

จ๊ะจ๋าเป็นเด็กผู้หญิงที่ร่าเริงและกล้าแสดงออกมาตั้งแต่ไหนแต่ไรนั่นทำให้เจ้าตัวเล็กกลายเป็นขวัญใจของเหล่าบรรดาแฟนคลับ ความน่ารักของเด็กหญิงถูกถ่ายทอดผ่านช่องยูทูปของเมขลาที่เกิดปิ๊งไอเดียตอนถ่ายคลิปทำขนมที่ร้านแล้วมีลูกสาวเข้ามาช่วยด้วย มือน้อยๆ ช่วยหยิบจับของในครัวเพื่อมาทำขนมไทยสูตรเฉพาะของตาและยาย แม้จะเลอะเปรอะเปื้อนไปบ้างแต่หากมองที่ความตั้งใจของเด็กน้อยแล้วก็พอจะให้อภัยได้ และเมื่อผู้เป็นแม่อัพคลิปนั้นลงในช่องของตัวเองก็กลายเป็นว่ามีคนถูกใจจำนวนมากจนกลายเป็นที่กล่าวขวัญถึงความน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กน้อย

“ทำไมถึงไม่ให้แม่อุ้มละคะ” เมขลากระซิบถามลูกน้อยให้พอได้ยินกันสองคน

“จ๊ะจ๋ากลัวชุดสวยจะยับค่ะ” พูดพลางเหลือบมองผู้เป็นแม่อย่างรู้สึกผิด แล้วก็ก้มมองชุดพลางใช้มือลูบๆ อย่างถนอม

“ชุดสวย ชุดนี้เนี่ยเหรอ” หญิงสาวใช้มือจิ้มชุดกระโปรงบานฟูฟ่องสีเหลืองอ่อน

จากนั้นเด็กหญิงก็บอกกับแม่ของเธอว่าเธอชอบชุดสีเหลืองนี่มาก แต่ถ้าแม่อุ้มเธอขึ้นชุดนี้ก็จะยับและไม่สวยอีกต่อไป เมขลาได้ยินแบบนั้นก็อดขำไม่ได้เพราะนานๆ ทีจ๊ะจ๋าจะได้ใส่ชุดสวยๆ แบบนี้สักครั้ง เนื่องจากส่วนใหญ่เด็กหญิงจะอยู่กับแม่ที่ร้านไม่ก็ที่โรงงานทำขนม น้อยครั้งที่จะได้ใส่ชุดสวยไปเที่ยวไหนต่อไหน และอีกอย่างชุดเจ้าหญิงฟูๆ แบบนี้ใครๆ เขาก็ใส่ไปเที่ยว ไปไหนต่อไหนกันมากกว่าจะหมกตัวอยู่แต่ในที่ทำงาน นึกถึงตรงนี้ก็รู้สึกสลดใจที่เธอไม่อาจดูแลหัวใจดวงน้อยได้อย่างเต็มที่ เพียงเพราะต้องรับผิดชอบทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว

เมื่อรู้ว่าลูกหวงชุดเมขลาจึงให้สัญญากับลูกสาวว่าจะอุ้มเธออย่างดีที่สุดและจะไม่ให้ชุดสวยยับเป็นอันขาด ความจริงที่จ๊ะจ๋ายังไม่รู้ก็คือพอถ่ายรูปเสร็จแล้วเธอต้องคืนชุดสวยนี้ให้กับทีมงานไม่ใช่ใส่กลับบ้านไปด้วย

“อ่า อย่างนั้นเลยครับ ลูกโป่ง....ไปจัดกระโปรงให้น้องหน่อยสิ” ช่างภาพบอก

ทีมงานเจ้าของชื่อวิ่งไปจัดแจงกระโปรงสีเหลืองอ่อนให้เข้ารูปแล้วจากนั้นตากล้องก็ลั่นชัตเตอร์จนได้ภาพที่น่าพอใจ และก็เป็นอย่างที่เมขลาคาดเอาไว้ เมื่อการถ่ายรูปเสร็จสิ้นลงและต้องคืนชุดสวยสีเหลืองอ่อน เจ้าตัวเล็กก็เริ่มเบะปากเพราะเธอหลงรักชุดเหลืองฟูฟ่องนี้จนหัวปักหัวปำ

“ไม่เอานะคะ มันไม่ใช่ของเราสักหน่อย”

“แต่จ๊ะจ๋า...ชอบ”

“เดี๋ยวแม่ซื้อให้ใหม่นะคะ ชุดนี้คืนพี่ลูกโป่งไปนะ” เมขลายื่นชุดคืนให้กับทีมงานพร้อมกับสายตาละห้อยของจ๊ะจ๋าที่มองตามชุดสวยกำลังลอยละล่องกลับไปที่ราวแขวนเสื้อ เด็กหญิงคงทนเห็นภาพบาดตานั้นไม่ได้จึงซบหน้าลงบนไหล่ของแม่เพื่อให้ลืมเจ้าชุดนั่นเสีย

“จ๊ะจ๋า ชอบชุดนี้เหรอคะ” เสียงทุ้มนุ่มดังมาจากทางด้านหลังทำให้เด็กน้อยเงยหน้ามองชายหนุ่มร่างโปร่งที่กำลังเดินเข้ามาเธอและแม่ “ลุงยกให้เอาไหม”

“จริงเหรอคะ” ดวงตาหม่นหมองเมื่อครู่เปลี่ยนมาใสปิ๊งด้วยความหวัง จ๊ะจ๋าไม่รู้หรอกว่าคุณลุงคนนี้จะทำให้เธอได้ครอบครองชุดนั้นหรือไม่ แต่อย่างน้อยผู้ใหญ่ก็ไม่น่าโกหกเด็กอย่างเธอ

“อย่าเลยค่ะคุณกุมภา”

“ทำไมละครับ ถ้าจ๊ะจ๋าชอบเดี๋ยวผมให้ทีมงานจัดการให้ แต่ถ้าคุณเมกลัวว่าทางร้านที่เป็นสปอนเซอร์ชุดให้จะว่าเอาละก็ ไม่ต้องกลัวหรอกครับผมเคลียร์ได้”

“แต่...เมเกรงใจน่ะค่ะ ชุดนี่น่าจะแพง” เสื้อผ้าเด็กแบรนด์นี้ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยซื้อให้ลูกใส่ ทำให้หญิงสาวเดาได้ว่าถ้าเป็นคอลเลกชั่นใหม่แบบนี้คงต้องแพงแน่ๆ แต่จะดุลูกสาวก็ใช่ที่ เพราะเธอก็เข้าใจว่าไม่ใช่เรื่องแปลกที่เด็กหญิงในวัยนี้จะวาดฝันเกี่ยวกับเสื้อผ้าอาภรณ์สวยๆ แม้แต่เธอเอง...ก็ยังนึกชอบและแลลูกใส่แล้วก็น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ

“ไม่เป็นไรหรอก จริงๆ นะครับ รับไว้เถอะถือซะว่าผมให้เป็นของขวัญที่วันนี้คุณเมกับจ๊ะจ๋ามาถ่ายแบบปกนิตยสารให้เรา”

แล้วในที่สุดทีมงานก็จัดแจงเปลี่ยนให้เด็กหญิงใส่ชุดสวยของเธออีกครั้งเพราะจ๊ะจ๋ายืนยันว่าจะใส่ชุดนี้ไปอวดตาและยายที่บ้าน แต่คนแรกที่แปลกใจกับชุดใหม่ของจ๊ะจ๋าคงเป็นใครไม่ได้นอกจากทอรุ้ง น้องสาวแท้ๆ ของเมขลาและมีศักดิ์เป็นน้าสาวของจ๊ะจ๋า ที่วันนี้ทำหน้าที่ขับรถมารับพี่สาวและหลานรักจากสตูดิโอใจกลางกรุงเทพ และทันทีที่ทอรุ้งลงจากรถเพื่อรับของจากเมขลา หลานสาวคนโปรดก็วิ่งเข้ามาหาพร้อมชุดสีเหลืองอ๋อย