3

“แม่แยมขา...”

คุณแม่ยังสาวละสายตาจากหน้าจอโน้ตบุกแล้วหันมามองเจ้าของเสียงเรียกเล็ก ๆคลี่ยิ้มหวานพร้อมกับกางแขนสองข้างออกรอเจ้าหญิงตัวน้อยทั้งสอง ยลรดาหอมไปที่พวงแก้มของลูกสาวฝาแฝดทีละคน

“ออกไปเที่ยวกับคุณตาคุณยายสนุกไหมคะ”

“สนุกมากเลยค่ะแม่แยม”

“คุณตาซื้อไอติมให้น้องโปรดกับน้องปรานกินด้วยค่ะ” เด็กหญิงปรินดาชูถุงพลาสติกที่มีไอติมแท่งอยู่ข้างในให้แม่ดู เด็กแฝดทั้งสองคนยิ้มอย่างดีใจจนคนเป็นแม่ยิ้มตามด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข

“อันนี้ของแม่แยมค่ะ ไอติมรสถั่ว” เด็กหญิงปรินดาวหยิบไอติมขึ้นมาหนึ่งแท่งแล้วยื่นให้ผู้เป็นแม่แล้วหยิบ ไอติมรสสตรอว์เบอร์รีให้กับน้องสาวฝาแฝด ก่อนที่จะหยิบไอติมรสส้มของตัวเองขึ้นมา

สี่ปีแล้วที่ยลรดากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวให้กับลูกสาวฝาแฝดทั้งสองคนอย่างเต็มตัว ตั้งแต่ที่เลิกรากับพ่อของลูก เธอก็ตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านเกิดอย่างถาวร เขียนนิยายขายเป็นอาชีพเลี้ยงตัวเองกับลูก ๆ

ยลรดาไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน เงินที่ได้จากปรินทร์ก็ยังเก็บไว้ทุกบาททุกสตางค์ เธอตั้งใจจะเอาไว้เป็นค่าเล่าเรียนของลูกสาวทั้งสอง

ยลรดาไม่ได้ทำลายชีวิตลูกอย่างที่เคยรับปากปรินทร์ไว้ แน่นอนว่าความคิดบ้า ๆนั่นไม่เคยมีอยู่ในหัว แม้ว่าจะท้องโดยไม่ตั้งใจก็ตาม แต่ยลรดาก็ไม่เคยคิดฆ่าลูกตัวเอง ภายหลังจากที่ออกมาจากชีวิตปรินทร์ ที่พึ่งเดียวที่เธอนึกถึงก็คือพ่อกับแม่และคิดไม่ผิดจริง ๆที่กลับมาหาอ้อมอกของท่านทั้งสอง คงมีแค่พ่อกับแม่เท่านั้นที่รักเธอด้วยหัวใจ จริง ๆไม่มีความรักใดที่จะประเสริฐไปกว่าความรักของพ่อกับแม่อีกแล้ว ยลรดาเองก็เพิ่งรู้แจ้งเห็นชัดก็ตอนที่ต้องมาเป็นแม่คน เมื่อก่อนคิดว่าความรักที่ให้ปรินทร์มันสุดที่หัวใจแล้ว แต่ไม่ใช่สักนิด เด็กน้อยสองคนนี้ต่างหากที่ได้ความรักจากเธอไปทั้งหมด

“ชอบกินของหวานต้องขยันแปรงฟันด้วยนะคะ ฟันของน้องโปรดกับน้องปรานจะได้ไม่ผุ”

“โปรดจะแปรงฟันให้สะอาดทุกซี่เลยค่ะ”

“น้องปรานก็จะแปรงฟันให้สะอาดเหมือนพี่โปรดค่ะ” เด็กแฝดทั้งสองแย่งกันพูดทั้งที่ยังกินไอติมอยู่เต็มในปาก ยลรดายิ้มขำลูบหัวลูกสาวทั้งสองคนด้วยความเอ็นดู

“เก่งมากค่ะลูกสาวของแม่ กินไอติมเสร็จแล้วไปอาบน้ำนะคะ”

ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีเด็กหญิงปวินดากับเด็กหญิง ปวินดาวก็พากันไปอาบน้ำปล่อยให้คนเป็นแม่ทำงานของตัวเองต่อไป

ตั้งแต่เป็นแม่คน ยลรดาถึงได้รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเลี้ยงเด็กคนหนึ่งให้เติบโตขึ้นมาอย่างมีคุณภาพในโลกใบใหญ่ใบนี้ แล้วยิ่งเธอมีลูกแฝด ความเหนื่อยก็เท่ากับคูณสอง ถ้าไม่มีพ่อกับแม่ช่วยเลี้ยงลูก ๆเธอก็คงไม่สามารถปลีกตัวไปทำอะไรได้เลย

ยลรดาหันมาทำอาชีพนักเขียนอย่างจริงจังตอนที่ตั้งท้องได้เกือบสี่เดือน เธอยึดอาชีพนี้เลี้ยงดูตัวเองกับลูก ๆโชคดีที่เส้นทางที่เธอเลือกมันประสบผลสำเร็จ อาชีพนักเขียนสามารถทำให้เธอทำงานอยู่ที่บ้านและเลี้ยงดูลูก ๆไปได้อย่างพร้อมกัน แม้ว่ารายได้จะไม่ได้อู้ฟู่มากนัก แต่ก็ยังมีพอให้ใช้จ่ายเลี้ยงดูคนในครอบครัวได้อย่างไม่เดือดร้อน