บทที่ 9 โอกาสทอง

“นี้กันต์เป็นน้องชายหรือเป็นพ่อพี่กันแน่เนี่ย พูดซะพี่รู้สึกผิดแทบไม่ทันแล้วนะ ฮึ แต่ก็ไม่ทันจริงๆนั้นแหละ” เพราะเธอสนใจไปแล้ว ผู้ชายที่หล่อและยังโสดมีอีกเยอะก็จริงแต่เธอดันชอบคนนี้ รู้สึกถูกใจตั้งแต่เห็นโปร์ไฟล์และพอได้พูดคุยกันผ่านทางวิดีโอ ได้เห็นการนำเสนอข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจของเขาเธอยิ่งรู้สึกชอบ เขาดูมีเสน่ห์น่าค้นหามาก

มันก็เป็นการชอบแบบไม่มีเหตุผล แบบคิดจะชอบก็ชอบแล้วเกรซดันเป็นประเภทที่ถ้าชอบก็ต้องได้ อยากได้ต้องได้ เรื่องที่ผู้ชายคนนี้มีครอบครัวแล้ว เธอรู้ว่าเขาแต่งงานแต่ยังไม่มีลูก แอบส่องความเคลื่อนไหวของชายหนุ่มกับภรรยาก็ดูเหมือนจะอยู่ในช่วงที่กำลังระหองระแหงกัน เพราะไม่มีรูปลงโซเชียลมานานหลายเดือนแล้ว(รูปที่เห็นหน้าเมียเขาไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ไม่แท็กกันด้วย) หากเขาจะมาสนใจเธอหลังจากอยากเลิกกับภรรยามันก็ไม่ได้ผิดอะไร เขาเลิกกันเองเธอไม่ได้มาแย่งสักหน่อย

“เราหยุดพูดเรื่องนี้กันก่อนเถอะ” เกรซส่งสัญญาณบอกน้องชายเมื่อบุคคลที่เธอรออยู่กำลังเดินตรงมาหาเธอกับกันต์ ตัวจริงเขาดูดีมาก ยิ่งมองใกล้ๆยิ่งหล่อ ยิ่งเห็นยิ่งอยากได้ ความต้องการที่รู้ว่าผิดแต่เกรซไม่สนใจ เธอจะต้องทำให้เขาชอบเธอ หลงเธอ ‘เกรซจะทำให้คุณมาเป็นของเกรซให้ได้ค่ะ คุณณภัทร์’

“สวัสดีครับ คุณเกรซ คุณกันต์ ผมต้องขอโทษด้วยมากๆเลยครับที่ทำให้คุณทั้งสองคนต้องรอนาน” ณภัทร์ยืนมือไปจับทักทายทักสองคนพร้อมพูดอย่างรู้สึกผิดจากใจจริง วันนี้เป็นการนัดเจอกับว่าที่หุ้นส่วนทางธุรกิจที่เดินทางไกลมาจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์ แต่เขาดันปล่อยให้ว่าที่หุ้นส่วนต้องมารอแบบนี้ก็รู้สึกแย่กับตัวเองขึ้นมาทันที

ณภัทร์ให้ความสำคัญกับว่าที่หุ้นส่วนสองคนนี้มากเพราะทั้งสองคนจะทำให้ธุรกิจของเขามีโอกาสขยับขยายไปสู่ตลาดยุโรปได้ ทั้งทางด้านเรือยอร์ชที่เป็นสินค้าหลักและทางด้านบริษัททัวร์ที่ณภัทร์กำลังจะเปิด เพราะฉะนั้นเขาจำเป็นต้องให้ความสำคัญกับสองคนนี้ให้มากที่สุด จะทำให้ตัวเองเสียโอกาสทองครั้งนี้ไม่ได้เด็ดขาด

“ไม่เป็นไรค่ะคุณณภัทร์ ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกค่ะ เป็นเพราะเครื่องบินที่เกรซกับกันต์นั่งมา มาถึงเร็วกว่าเวลาที่แจ้งไว้ต่างหาก และเราก็ไม่ได้รอนานขนาดนั้น”

เกรซตอบพร้อมรอยยิ้มสวยในแบบที่เธอมั่นใจว่าถ้าได้มองรอยยิ้มนี้ของเธอไม่ว่าผู้ชายคนไหนก็ต้องมองตาค้างกันทั้งนั้น เกรซเป็นผู้หญิงที่รู้ว่าจะต้องใช้มารยาหญิงที่ตัวเองมีให้เหมาะสมกับเป้าหมายแบบไหน ค่อยๆล่อลวงช้าๆเดี๋ยวเหยื่อก็ติดกับของเธอเอง

“ถึงยังไงผมก็ต้องขอโทษอยู่ดีครับ เราพึ่งได้มีโอกาสเจอกันครั้งแรกแท้ๆแต่ผมกับทำให้คุณต้องรอ” คำพูดของเกรซทำให้ณภัทร์สบายใจขึ้นก็จริงแต่เขายังรู้สึกผิดนิดๆอยู่ดี ยิ่งท่าทางของน้องชายเธอกำลังมองสำรวจเขาอย่างประเมินแบบนี้แล้วด้วย ณภัทร์ยิ่งรู้สึกว่าตัวเขาควรต้องมีสติอยู่กับตัวเองตลอดเวลา อย่าได้เผลอทำอะไรที่จะสร้างความไม่ประทับใจให้ว่าที่หุ้นส่วนสองคนนี้

“เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ผมทำให้คุณทั้งสองคนต้องรอ มื้อเย็นนี้ผมขอเป็นเจ้ามื้อเองนะครับ”

ตามกำหนดการเดิมช่วงเย็นของวันนี้ณภัทร์ไม่ได้มีนัดกับทั้งสองคนนี้ เพราะอยากให้เกรซกับกันต์ได้พักผ่อนให้เต็มที่หลังจากผ่านการเดินทางมาหลายชั่วโมง แต่จากที่สังเกตดูเขาคิดว่าสองพี่น้องนี้น่าจะไม่มีปัญหาเรื่องของเจ็ทแลค หากเขาจะขอเลี้ยงมื้อเย็นวันนี้ก็น่าจะไม่ติดปัญหาอะไร

“ถ้าจะทำให้คุณณภัทร์รู้สึกสบายใจขึ้น เกรซก็ไม่มีปัญหาค่ะ เอาตามที่คุณณภัทร์สะดวกเลย” หล่อด้วยใจปล้ำอีกต่างหาก แบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ไง

“ผมยินดีมากๆเลยครับ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวมื้อเที่ยงนี้เราไปหาอะไรทานกันก่อน จากนั้นผมจะขับรถไปส่งคุณทั้งสองคนที่โรงแรมและตอนเย็นผมจะมารับตอนหนึ่งทุ่มตรงแบบนี้ดีไหมครับ หรือว่าจะขยับเวลามื้อเย็นออกไปอีกหน่อยก็ได้นะครับเผื่อคุณเกรซกับคุณกันต์อยากได้เวลาพักผ่อนเพิ่ม” เกรซฟังณภัทร์พูดเพลินจนกลายเป็นว่าเธอกำลังมองเขาตาค้างสายตาชื่นชมอย่างไม่ปิดบังนั้นทำให้กันต์อยากลากตัวพี่สาวออกไปจากตรงนี้เสียจริง ‘โครตน่าอายเลย’

“เอาตามที่คุณณภัทร์เสนอมาก็ดีครับ”

เพราะพี่สาวมัวแต่มองผู้ชายอยู่แบบนั้นกันต์เลยเลือกที่จะเป็นคนตอบณภัทร์เอง

“โอเคครับ ผมให้คนขับรถจอดรออยู่ด้านหน้าแล้วเชิญทางนี้เลยครับ” ณภัทร์เดินนำสองพี่น้องออกไปก่อน เกรซไม่รอช้าอยากรีบเดินไปอยู่ข้างๆเขา อยากใช้สองแขนควงแขนแกร่งๆของเขาจังเลย แต่สิ่งที่คิดก็ยังไม่ทันได้ทำเพราะน้องชายรีบรั้งแขนของเธอไว้ก่อน

“อะไรอีกล่ะ พี่จะรีบเดินตามคุณณภัทร์ไป” หันมาพูดกับน้องชายอย่างไม่สบอารมณ์นักเพราะโดนขัด

“เบาๆหน่อยพี่ ผมรู้ว่าพี่อยากกินเขาแต่ช่วยรักษากิริยาด้วยได้ไหมเพราะเขามีครอบครัวแล้ว อยากกินอยากได้ก็เก็บไว้แค่ในใจพอ อย่าแสดงออกชัดแบบนั้น มันน่าเกลียด!”

“กันต์!” เกรซทำเสียงแว้ดใส่น้องชายแต่กันต์ไม่สนใจ ก็เขาต้องการพูดให้พี่สาวรู้ตัวซะบ้าง ว่าสิ่งที่คิดจะทำมันไม่ดีและเขาก็ไม่อยากให้พี่สาวทำตัวแบบนี้ด้วย

“เพราะพี่เกรซเป็นพี่นะผมถึงพูดแค่นี้ ถ้าลองเป็นน้องผมสิ ผมจะพูดแรงกว่านี้อีก จะพูดจนรู้จักคำว่ายางอายเลย”

พูดใส่หน้าพี่เสร็จก็เดินหนีทันที ขืนยืนมองหน้าพี่อีกแป๊บเดียวกันต์ได้กลายร่างเป็นพ่อของเกรซขึ้นมาจริงๆ อารมณ์ขึ้นจริงๆนะที่เห็นพี่สาวทำตัวแบบนี้

ผู้ชายโสดมาขายขนมจีบตั้งเยอะแยะดันไม่เอา จะว่าไม่ชอบฝรั่งก็ไม่น่าใช่เพราะก็เคยเห็นคบหนุ่มนัยน์ตาน้ำข้าวสมัยเรียนไฮสคูลตั้งหลายคน หรือว่าเบื่อทรงแบบฝรั่งเลยอยากมาทางเอเชียบ้าง จะมาทางนี้ก็ไม่ว่าหรอกแต่ดันมาชอบผู้ชายที่มีครอบครัวแล้ว มันใช่ไหม!!

ครืด ครืด

โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของณภัทร์สั่นเป็นพักๆ เนื่องจากมีข้อความถูกส่งเข้ามาแต่เขาไม่คิดที่จะเปิดดูเลยแม้แต่น้อยเพราะรู้ว่าใครเป็นคนส่งข้อความมาหาเขา

‘บอกว่ามาทำงานยังจะส่งข้อความมาอีก น่ารำคาญจริงๆ’ คิดอย่างไม่พอใจอยู่ในใจตัวเอง เพราะคนที่ส่งข้อความมาหาเขาก็มีแค่มาริสาเท่านั้นแหละ ถ้าถามว่าเธอส่งมาเยอะเกินไปไหมก็ไม่ขนาดนั้น มาริสาส่งข้อความปกติทั่วไปเหมือนที่เธอเคยส่งหาเขา เพียงแต่ตอนนี้เขาไม่ต้องการก็แค่นั้น

@ร้านอาหารแห่งหนึ่งในจังหวัดภูเก็ต

“รสชาติอาหารอร่อยมากค่ะ สมกับที่คุณณภัทร์คุยไว้จริงๆนะคะเนี่ย” เกรซเอ่ยชมรสชาติอาหารที่เธอกินแล้วถูกปากมาก แต่กันต์กับส่ายศีรษะเบาๆออกมา ไม่ใช่ว่าอาหารไม่อร่อยแต่เป็นเพราะการจีบปากจีบคอของพี่สาวของเขาต่างหากที่ทำให้กันต์รับไม่ได้ มันเกินงามมากไป

“ผมดีใจนะครับที่คุณเกรซกับคุณกันต์ชอบ” ณภัทร์รู้สึกโล่งใจขึ้นมากที่ได้ยินเกรซพูดแบบนั้น ร้านอาหารทะเลร้านนี้เป็นร้านที่เขากับมาริสาจะต้องมากินทุกครั้งที่เดินทางมาพักที่ภูเก็ต มาครั้งไหนก็จะได้เห็นใบหน้าของภรรยายิ้มอย่างมีความสุขที่ได้กินอะไรอร่อยๆตลอด

แต่ครั้งนี้ไม่มีเพราะเขาไม่ได้พาเธอมาด้วย มันน่าแปลกที่เขารู้สึกหวิวๆที่หัวใจ ยามที่ภาพใบหน้าเปื้อนยิ้มหวานของมาริสาลอยเข้ามา ครั้งนี้เขามาคุยธุรกิจสำคัญและอยากดูแลแขกคนสำคัญให้เต็มที่ณภัทร์เลยไม่พามาริสามาด้วย เขาไม่อยากมาคอยสนใจภรรยาและไม่อยากเจอปัญหาว่าถ้ามัวแต่ดูแลแขกแล้วละเลยภรรยา เธอก็จะมาน้อยใจเขาอีก ถ้าเป็นแบบนั้นการไม่พามาด้วยนั่นแหละถูกแล้ว

ก็คิดว่าไม่ได้รู้สึกคิดถึงแต่ทำไมหัวใจมันหน่วงๆแปลกๆ อาการมันคล้ายว่าเขาคิดถึงมาริสา อาการแบบนี้เขาไม่ได้รู้สึกมานานแล้ว ทุกวันนี้เขารู้สึกเบื่อมากกว่าที่อยู่กับเธอ แต่ทำไมตอนนี้ถึงคิดถึงได้นะ

‘คงไม่ได้คิดถึงหรอก ก็แค่มาร้านที่ปกติมาด้วยกันก็เลยนึกถึงเท่านั้น...’