บทที่ 7 ทบทวนความรู้สึกตัวเองให้ดี

ณภัทร์นั่งมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยแววตาแข็งกร้าว เขายอมรับเลยว่ารู้สึกไม่พอใจอย่างมากที่เมธีพูดแบบนั้นกับเขา สิ่งที่เขาพูดออกไปตัวเขาเองยังไม่ได้บอกว่าเขาหมดรักมาริสาแล้ว เพราะตัวเขาเองตอนนี้ก็ยังสับสนในความรู้สึกของตัวเองอยู่เลย

ที่ผ่านมา ความรู้สึกของเขาคือรักจริงๆใช่ไหม แล้วตอนนี้ความรู้สึกที่มีต่อมาริสาเป็นแบบไหน มันคือรักหรือกลายเป็นความผูกพันที่ไร้รักไปแล้ว หรือแท้จริงแล้วไม่เคยมีความรักเกิดขึ้นเลยตั้งแต่แรก...

“กูขอพูดในฐานะเพื่อนที่รู้จักกับมึงมานานนะเว้ย ตอนนี้มึงควรจะถามใจตัวเองให้ชัดเจนก่อนว่ามึงรู้สึกแบบไหน มึงกลับบ้านแล้วไปมองหน้าเมียมึงแล้วถ้ามึงมั่นใจว่าไม่ได้รู้สึกถึงคำว่ารักกับน้องริสาแล้ว มึงก็ควรจะบอกกับน้องเขาตรงๆ น้องริสาอาจจะเสียใจแต่เดี๋ยวเขาก็ทำใจได้ มันยังดีกว่าที่มึงจะปล่อยให้เขาคิดว่ามึงยังรักเขาอยู่แบบนี้ ทั้งที่มันไม่ใช่แล้ว”

“ถ้าสมมุติว่ากูถามใจตัวเอง แล้วกูได้คำตอบว่ากูหมดรักเขาแล้ว ก็เท่ากับว่ากูต้องเสียริสาไปเหรอวะ”

มันมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในใจของณภัทร์ ความรู้สึกที่เมื่อคิดว่าข้างกายเขาจะไม่มีมาริสา มันรู้สึกหน่วงๆที่หัวใจแบบที่เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน แต่เขาก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ว่าไอ้ความหน่วงที่เกิดขึ้นมาเป็นเพราะอะไร

“ก็ใช่สิวะ ในเมื่อหมดรักกันแล้วก็ต้องแยกทาง มึงจะให้น้องริสาเขาทนอยู่กับคนที่ไม่รักเขาได้ยังไง เป็นกู กูก็ไม่อยู่ ในเมื่อไม่รักกันแล้วก็ทางใครทางมัน”

“...” ณภัทร์ไม่พูดอะไรต่อ เพราะเขากำลังใช้ความคิดถามตัวเองว่าเขาควรจะเก็บเรื่องนี้เอามาคิดต่อดีไหม หรือปล่อยไปแบบนี้แล้วทำตัวปกติเหมือนเดิม เพราะถึงยังไงมาริสาก็ยังอยู่กับเขาแน่เพราะเธอรักเขามาก

ตราบใดที่เขาไม่พูดว่าไม่รักเธอ ณภัทร์ก็จะยังมีมาริสาอยู่ข้างกายเขาเหมือนเดิม ความคิดของเขามันดูเห็นแก่ตัวมากเขารู้ แต่แล้วไง ใครๆก็ต้องทำเพื่อตัวเองกันทั้งนั้น เขาก็แค่มนุษย์คนหนึ่งที่อยากตักตวงสิ่งที่ดีๆเข้าตัว

@บ้านกิตติเบญจารักษ์

แสงไฟภายในบ้านถูกเปิดไฟให้พอสว่างเพื่อให้คนที่พึ่งจะกลับเข้าบ้านได้มองเห็นทาง พร้อมกับร่างบางที่เทียวไปเทียวมาอยู่บริเวณประตูหน้าบ้าน มาริสาไม่สามารถกลับขึ้นห้องนอนได้เพราะจิตใจของเธอคอยเป็นห่วงและคิดถึงณภัทร์อยู่ตลอด ต่อให้ขึ้นไปนอนก็ข่มตาให้หลับไม่ลง เธอขอเลือกลงมานั่งรอสามีอยู่ตรงนี้ดีกว่า

เดี๋ยวเดินเข้าไปนั่งรอในห้องรับแขก เดี๋ยวก็เดินออกมาชะเงอคอมองที่ประตูหน้าบ้าน มองออกไปยังประตูรั้ว เฝ้าคอยที่จะได้เห็นแสงไฟรถยนต์ของสามีขับเข้ามา เธอรออยู่อย่างนี้ตั้งแต่เขาขับรถออกจากไปบ้าน ป้าตาเองก็อาสาจะนั่งรอเป็นเพื่อนแต่มาริสาปฏิเสธน้ำใจนั้นเพราะเธอเกรงใจและต้องการให้ป้าตาพักผ่อนมากกว่า เรื่องรอณภัทร์ปล่อยให้เธอทำเถอะเพราะเขาคือสามีของเธอ ถ้ามาริสาไม่เห็นณภัทร์กลับเข้าบ้านด้วยตาของเธอเอง เธอคงจิตใจไม่สงบแน่

และแล้วการนั่งรอสามีกลับบ้านก็สิ้นสุดลงเมื่อมาริสาได้ยินเสียงณภัทร์เปิดประตูบ้านเดินเข้ามา

“คุณภัทร์” จากที่นั่งรออยู่บนโซฟาในห้องรับแขกแบบสะลึมสะลือ แต่พอได้ยินเสียงเปิดประตูบ้านเท่านั้นแหละร่างบางรีบลุกขึ้นทันที

“ริสา!” ณภัทร์ก้าวยาวๆเดินเข้ามาพยุงภรรยา เมื่อเห็นเธอทำท่าเหมือนจะล้ม อาจเป็นเพราะมาริสากึ่งหลับกึ่งตื่นและรีบลุกทำให้มาริสาเซเล็กน้อยเพราะยังยืนได้ไม่มั่นคงดี

“จะรีบลุกทำไม ถ้าล้มหน้าคว่ำลงไปจะทำยังไงครับ” มองซ้ายแลขวาถึงได้รู้ว่าภรรยานั่งรอเขาอยู่คนเดียว ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนและตอนนี้ก็ตีสอง ความรู้สึกหงุดหงิดเกิดขึ้นมาในใจทันทีแล้ว จะมานั่งรอทำไม

“ขอโทษค่ะ ริสาดีใจที่คุณภัทร์กลับบ้านก็เลยรีบลุกไปหน่อยค่ะ” ตอบสามีพร้อมรอยยิ้มดีใจและความรู้สึกโล่งใจ ตอนนี้เขากลับมาแล้ว ความเป็นห่วงก่อนหน้านี้มลายหายไปในทันที

“คราวหลังถ้าผมออกไปไหนอีกก็ไม่ต้องมานั่งรอนะครับ ผมไม่ใช่เด็กที่คุณจะต้องมานั่งรอให้กลับบ้าน” น้ำเสียงติดไปทางไม่พอใจอีกแล้ว เวลาตีสองมันดึกมากนะ ก็ไม่เข้าใจว่าจะมานั่งถางตารอทำไมถ้าง่วงก็ควรไปนอนไหม

“ริสาไม่ได้คิดแบบนั้นนะคะ ที่นั่งรอเพราะริสาเป็นหวงคุณภัทร์ ก็ริสาไม่รู้ว่าคุณภัทร์ออกไปไหน โทรไปก็ไม่รับสาย ริสาส่งข้อความหาคุณภัทร์ก็ไม่ตอบ” เจตนาของเธอก็มีเท่านี้ เพราะรักและเป็นห่วงมากแต่ทำไมเขาถึงมองไม่เห็นบ้างเลย

“ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วง แต่ทีหลังไม่ต้อง ผมจะไปไหนจะกลับตอนไหน มันก็เรื่องของผมแล้วก็ไม่ต้องโทรตามด้วยเพราะโทรศัพท์ของผมมีไว้เพื่อรับสายสำคัญเท่านั้น มีหน้าที่เป็นภรรยาก็ทำตัวให้สมกับเป็นภรรยาด้วยนะครับ ไม่ใช่ทำตัวให้เป็นแม่ ผมมีแม่คนเดียวพอแล้วครับไม่ได้อยากมีเพิ่ม!”

“คุณภัทร์...” ใบหน้าสวยของมาริสาหมองลงในทันที ความรู้สึกเจ็บปวดเหมือนหัวใจถูกบีบอยู่ภายใน คำพูดของสามีที่เธอรักและเทิดทูนเหมือนรสยาขมๆที่ต้องฝืนกลืนลงคอทั้งที่ไม่ชอบแต่ก็ต้องขืนใจดื่มมันลงไป

ดวงตาคู่สวยลื่นขึ้นด้วยม่านน้ำตา เธอจ้องมองใบหน้าที่มีแต่ความเย็นชาของเขา ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือใคร? เขามีใบหน้าเหมือนสามีที่เธอรักแต่ก็ไม่ใช่ ณภัทร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอช่างแตกต่างจากผู้ชายที่เธอตอบตกลงแต่งงานกับเขาเหลือเกิน

“ผมง่วงแล้ว” เขาเห็นน้ำตาที่เริ่มไหลรินลงมาอาบแก้มเนียนทั้งสองข้างของมาริสา แต่ก็ไม่คิดที่จะช่วยเช็ดให้ ไม่ได้มีความรู้สึกสะอึกต่อคำพูดของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ก็พูดออกไปแล้ว จะย้อนกลับไปแก้ไขก็ไม่ได้ ในเมื่อทำเธอเจ็บหัวใจไปแล้วก็คงต้องปล่อยไปตอนนี้คุยกันไปก็แต่จะแย่ลงกว่าเดิม ณภัทร์เลยเลือกที่จะเดินหนีเธอ อีกครั้ง

สองครั้งแล้วสำหรับการเดินหนีปัญหาของเขา ทะเลาะกับเมียเรื่องลูกก็พาตัวเองออกไปหาอะไรดื่มที่บ้านเพื่อน พอกลับมาก็เหมือนจะทะเลาะกับเมียอีก เพราะรู้สึกเหมือนเมียกำลังวุ่นวายกับชีวิตของเขามากเกินไป เขาก็เลือกที่จะเดินหนีเธอขึ้นไปชั้นสอง พาตัวเองอาบน้ำ นอนหนีปัญหาที่เจอมาทั้งหมด

เขาปล่อยให้มาริสานั่งเสียใจอยู่คนเดียว เธอต้องมานั่งถามตัวเองว่าที่ทำให้เขามันมีอะไรผิดพลาดไปตรงไหน ทำไมสามีของเธอถึงได้ตีความหมายจากความหวังดีเป็นความน่ารำคาญไปเสียหมด เธอยังทำหน้าที่ของภรรยาไม่ดีพออย่างนั้นเหรอ แล้วแบบไหนถึงจะดีพอ แบบไหนถึงจะเป็นภรรยาในแบบที่สามีของเธอต้องการ ทางเดียวที่จะรู้ได้คือถามเขาแต่แค่คุยกันดีๆยังยากเลยแล้วจะให้เธอกล้าถามเขาได้อย่างไร