บทนำ (2)

บทนำ (2)

เสียงแหบแห้งแต่ยังคงความหวานอ้อนวอนเสียงสั่น ขณะที่ร่างบอบบางสั่นระริก ดวงตาหวานเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก แม้คนตรงหน้าที่กำลังพรมจูบทั่วใบหน้าและลำคอระหงจะหล่อเหลาดั่งเทพบุตรสักเพียงใด แต่มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้

หยาดน้ำตาของความหวาดกลัวไหลรินออกมา แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ชายหนุ่มที่เป็นดั่งซาตานรู้สึกนึกสงสาร ทว่ามันกลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์ปรารถนาในตัวเขามากขึ้นพร้อมความรู้สึกบอกเขาว่าเขาชอบน้ำตาของหญิงสาวร่างบอบบางคนนี้

ริมฝีปากหยักประทับลงบดขยี้เรียวปากสวยอีกครั้ง ก่อนจะยึดตรึงมือเล็กทั้งสองข้างเอาไว้แน่น รสจูบที่ร้อนแรงของชายหนุ่มกำลังปลุกเร้าอารมณ์ในส่วนลึกของจิตใจรดามณีให้สั่นสะท้าน แม้อยากจะปฏิเสธและผลักไสร่างสูงสักเพียงใด แต่กลับทำไม่ได้ดั่งใจคิด

“ปล่อยรดาไปเถอะนะคะ”

เมื่อริมฝีปากอวบอิ่มถูกปล่อยให้เป็นอิสระ หญิงสาวจึงอ้อนวอนขออย่างน่าสงสาร เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาเหมือนพยายามเค้นเสียงออกมาเพื่อพูดกับเขา ทำให้ดวงตาคมดุมองใบหน้าสวยแล้วบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“คงไม่ได้หรอกที่รัก เพราะฉันรอคอยเธอมานานมากแล้ว”

รดามณีน้ำตาไหลพราก เสียงนุ่มและอ่อนโยนของชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ทำให้อาการหวาดกลัวของเธอลดลงเลยแม้แต่น้อย อคิราห์จูบซับน้ำตาให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยน ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงท่ามกลางสายตาหวานที่มองตามด้วยความหวัง

แต่แล้วรดามณีก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัว เพราะเขาผละห่างก็เพียงเพื่อถอดเสื้อกับกางเกงออกเท่านั้น ร่างบางรีบขยับลุกขึ้นพยายามที่จะหนีอย่างสุดความสามารถ เมื่อสัญชาตญาณร้องเตือนว่าเขาไม่ปล่อยเธอไปแน่ๆ

“กรี๊ดดดด!!!”

หญิงสาวกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อมือหนากระชากร่างเธอให้กลับมานอนลงบนเตียงนอนอีกครั้ง พร้อมโถมกายทาบทับร่างบางไว้ อคิราห์จับข้อมือบางไว้แน่น ดวงตาคมสำรวจเรือนร่างอันเย้ายวนใจด้วยความปรารถนา

ขณะที่รดามณีเนื้อตัวสั่นระริกพลางอ้อนวอนเสียงสั่น แต่ชายหนุ่มก้มลงปิดริมฝีปากอวบอิ่มนั้นด้วยรสจูบที่หอมหวานและเร่าร้อน

รดามณีน้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะหลับตาลงอย่างยอมแพ้ชะตากรรม เพราะไม่ว่าจะพยายามขยับตัวหนีเพียงใด แต่ไม่อาจขัดขืนร่างหนาที่ทาบร่างเธออยู่ตอนนี้ พลางคิดว่านี่เป็นเวรกรรมอะไรของเธอที่ต้องมาพบจุดจบเช่นนี้

อคิราห์จูบซับน้ำตาหญิงสาวในอ้อมกอดเบาๆ ด้วยหัวใจสั่นระรัว ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงจูบริมฝีปากอวบอิ่มที่สวยสดดั่งสีกุหลาบอีกครั้ง ส่วนมือหนาก็ลูบไล้เรือนกายเย้ายวนอย่างเบามือ พร้อมมอบบทเรียนรักอันเร่าร้อนบทแรกให้เธออย่างตั้งใจ

“อย่า...ปล่อย...”

ช่วงเสียงนั้นขาดหาย เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนฉกวูบลงมาประกบอีกครั้ง พร้อมกับตรึงร่างบางของเธอเอาไว้แน่น สัมผัสร้อนระอุที่มาพร้อมกับความวาบหวาม ทำให้รดามณีสั่นสะท้านหวาดกลัว

ผิดกับชายหนุ่มที่เฝ้าคลอเคลียหยอกเย้าชิมรสหวานจากริมฝีปากนุ่มนิ่ม เขารู้สึกฮึกเหิมและเปรมปรีดิ์กับความหอมหวานละมุนราวกับน้ำหวานชั้นเลิศ

“เธอสวยและหวานมาก...รดามณี”

น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบบอกข้างหูอย่างหลงใหล ก่อนจะพรมจูบไปทั่วอีกครั้ง ส่วนรดามณีนั้นไม่ได้รับรู้อะไรอีกแล้ว แม้กระทั่งชื่อตัวเองที่ชายหนุ่มเรียก

เธอรู้เพียงแค่ว่าตอนนี้กำลังพ่ายแพ้ต่อส่วนลึกในหัวใจ และพ่ายแพ้ให้กับความเร่าร้อนที่เขามอบให้ เนื้อตัวที่ร้อนดังไฟเผาผลาญถูกบดจูบครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างทรมาน ก่อนที่เขาจะโอ้โลมพาเธอก้าวไปสู่แดนประหารด้วยความชำนาญ จนเผลอตัวหลงใหลไปกับรสสัมผัสของเขา

ทว่าความเจ็บปวดที่ได้รับ ทำให้เจ้าของร่างบอบบางกรีดร้องจวนเจียนจะขาดใจ พร้อมน้ำตาไหลออกมาเป็นสายอีกครั้ง นั่นทำให้อคิราห์ชะงักไปนิด ไม่คิดว่าหญิงสาวในอ้อมกอดตอนนี้ยังเป็นสาวพรหมจรรย์ เนื่องจากสิ่งที่เขารู้มาคือเธอเป็นแฟนของกันต์กวี ลูกหนี้ที่เขาใช้วิธีบังคับเพื่อให้หมอนั่นยอมเอาคนรักมาแลกกับหนี้สินทั้งหมด และยังแถมเงินให้อีกก้อนใหญ่

ใบหน้าสวยที่แสดงความเจ็บปวด พร้อมร่างบางที่พยายามหนีออกจากเรือนกายของเขา ทำให้อคิราห์ก้มมองหญิงสาวซึ่งร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน แล้วพรมจูบทั่วใบหน้าหอมหวาน