บทที่ 1 หัวใจที่หายไป (1)

บทที่ 1 หัวใจที่หายไป (1)

คล้ายเป็นการปลอบประโลมและบรรเทาอาการเจ็บปวดไปกลายๆ มือใหญ่บีบมือเล็กไว้มั่น ก่อนจะสานต่อเพลิงรักที่เขาก่อขึ้นมา รดามณีผวากอดชายหนุ่มไว้แน่น จากนั้นจึงปล่อยให้เขาเป็นผู้นำทางไปจนสุดปลายทาง

เพลิงรักไฟปรารถนาจบลงไปนานแล้ว หลงเหลือไว้เพียงแค่ความขมขื่นกับคราบน้ำตาเท่านั้น ไหล่ขาวที่โผล่พ้นผ้าห่มผืนหนาสั่นระริก ทั้งๆ ที่อยู่ในอ้อมกอดของบุรุษหนุ่ม

คางสากได้รูปถูกวางไว้บนไหล่ซึ่งเต็มไปด้วยรอยรักแดงเป็นจ้ำที่เขาเป็นผู้ฝากไว้ ขณะมือหนายังคงลูบไล้ขึ้นลงตามสะโพกแน่นหนั่น อดจะภาคภูมิใจไม่ได้ที่เขาเป็นคนแรกของเธอ แม้จะไม่ได้สำคัญอะไร แต่มันก็ช่างงดงามเหลือเกิน พลางคิดว่าเขาคงจะติดใจของเล่นชิ้นนี้ไปอีกหลายวัน

เจ้าของร่างบอบบางที่นอนนิ่งให้ชายหนุ่มลูบไล้ตามใจชอบ ได้แต่นอนน้ำตาไหลอย่างเงียบๆ พลางคิดว่าเพราะสาเหตุอะไรเธอถึงต้องพบกับชะตากรรมเช่นนี้ ก่อนจะนึกย้อนไปก่อนที่เธอจะหมดสติ

กาแฟที่เธอดื่มเข้าไปตอนอยู่ในร้านกาแฟระหว่างนั่งคุยกับกันต์กวีแฟนหนุ่มนั้น เป็นภาพสุดท้ายที่เธอจำได้ พร้อมสายตาเศร้าของคนรักขณะเอ่ยออกมาก่อนที่เธอจะไม่รับรู้อะไรอีกเลย

‘ผมขอโทษ’

ภายในห้องทำงานของอคิราห์ ซึ่งตั้งอยู่ชั้นที่ 9 ของอาคารจันทรานฤดี เจ้าของห้องลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 187 เซนติเมตร แล้วก้าวเดินเข้ามาหาอัคคีลูกน้องคนสนิทอย่างเชื่องช้า ทว่าในใจกำลังหงุดหงิดหัวเสียกับข่าวที่ได้รับรายงานมา มือหนาคว้าเอกสารฟาดใส่หน้าลูกน้องด้วยความโมโห ดวงตาสีดำสนิทฉายแววดุดัน ขณะจับจ้องใบหน้านิ่งเฉยของอัคคีซึ่งก้มหน้าลงต่ำอย่างสำนึกผิด เพราทำงานพลาดมาตลอดสี่ปี…สี่ปีกับการหาตัวผู้หญิงเพียงคนเดียวไม่เจอ!

“พวกนายทำงานประสาอะไรกัน! แค่ผู้หญิงคนเดียวยังสืบไม่ได้ว่าเธออยู่ที่ไหน แล้วยังงี้ฉันจะไว้ใจให้พวกนายทำงานใหญ่ได้ยังไง?”

อคิราห์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกดดัน พร้อมแววตาคมกริบที่จ้องมองอย่างรอคอยคำตอบ และนั่นทำให้อัคคีก้มหน้าต่ำลงยิ่งกว่าเดิมด้วยความหวาดหวั่น

“ผมขอโทษครับ”

อัคคีกล่าวขอโทษอย่างสำนึกผิดที่ตัวเองไร้ความสามารถ แค่งานง่ายๆ กลับทำไม่สำเร็จ อคิราห์มองสบตาคนสนิทที่ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเรื่องงานสำคัญ แต่งานง่ายๆ แค่ตามหาผู้หญิงที่เขานอนกกกอดเธอเพียงคืนเดียวกลับทำไม่ได้ แล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจกับลูกน้องมือขวา

เพราะคำนี้เขาได้ยินมาเป็นร้อยรอบแล้ว ก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เดิมพร้อมเอนกายพิงเก้าอี้หมุนตัวนุ่ม ขาเรียวยาวยกขึ้นพาดบนโต๊ะอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ มือหนาหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ อัดควันเข้าปอดและพ่นออกมาเพื่อคลายเครียด

“ไอ้กันต์กวีไม่บอกอะไรนายเลยหรือไง”

เจ้าพ่อกาสิโนเอ่ยถามอีกครั้งเมื่ออารมณ์เย็นลง พลางนึกไปถึงชายหนุ่มที่ทำตัวเสเพลเอาแต่เล่นการพนันไปวันๆ ซึ่งเคยเป็นแฟนเก่าของรดามณี

“หมอนั่นคงบอกทั้งหมดเท่าที่มันรู้แล้วล่ะครับ เพราะไม่ว่าผมจะซ้อมมันหนักแค่ไหน แต่คำตอบก็ได้เท่าเดิม”

อัคคีเงยหน้าสบกับดวงตานิ่งเฉยของเจ้านายที่พ่นควันบุหรี่ออกมาจนฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ระหว่างนั้นประตูห้องเปิดออกพร้อมร่างสูงโปร่ง ใบหน้าดุเถื่อนของลูกน้องมือซ้ายที่ก้าวพรวดเข้ามาอย่างรีบเร่ง

“บอสครับ เพื่อนผมส่งรูปนี้มาให้จากออสเตรียครับ ผมคิดว่าน่าจะใช่คนที่บอส ตามหา”

วายุยื่นซองสีน้ำตาลที่มีรูปอยู่ด้านในส่งให้อคิราห์ด้วยความหวัง แม้รูปที่ได้มาแตกต่างจากหญิงสาวที่พวกเขาเคยรู้จัก แต่ก็มีความคล้ายคลึงกันมาก

อคิราห์มองสบตากับวายุด้วยแววตาเฉยเมย ตอนนี้เขาไม่ไว้ใจลูกน้องที่เคยทำงานพลาดเกี่ยวกับเรื่องนี้มาหลายปี ชายหนุ่มอัดและพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะวางบุหรี่ลงบนที่เขี่ยบุหรี่อย่างใจเย็น แล้วรับซองสีน้ำตาลมาเปิดดูรูปภาพที่อยู่ในซอง

ใบหน้าสวยที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาและเข้มจัด จนปกปิดใบหน้าสวยใสไร้เครื่องสำอางที่เขาเคยเห็นเมื่อสี่ปีก่อน แม้การแต่งตัวจะเปลี่ยนไป แต่ถึงอย่างไรเขาก็จดจำใบหน้านี้ได้ไม่เคยลืม ก่อนจะพลิกดูรูปอื่นๆ ต่อไป

“นายบอกว่าเธออยู่ที่ไหนนะ” อคิราห์เงยหน้าถามลูกน้องที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว