1.4 | ผู้หญิงหน้าเงิน

หม่อมราชวงศ์ฟ้าพราวนั่งเงียบมาในรถเป็นชั่วโมง ใบหน้าสวยหวานเชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น สายตามองตรงไปเบื้องหน้า แผ่นหลังตั้งตรงไม่แตะพนักพิง

“นั่งเชิดหน้าคอตั้งแบบนั้นไม่เมื่อยหรือไงคุณหญิง” ในที่สุดภูริดลก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อนเพราะทนความเงียบที่น่าอึดอัดไม่ไหว

“มีหน้าที่ขับรถก็ขับไป ไม่ต้องพูดมาก” ฟ้าพราวพูดโดยไม่แม้แต่จะชำเลืองมองหน้าคนข้างกาย

“นี่ผัวนะ ไม่ใช่คนขับรถ” ชายหนุ่มดุเสียงเข้มอย่างนึกหมั่นไส้ที่เธอทำท่าราวกับรังเกียจชาวไร่อย่างเขานักหนา

“ไม่ต้องย้ำมากก็ได้ ฉันรู้ว่าเราแต่งงานกันแล้ว คุณเป็น ‘สามี’ ของฉัน แต่ตอนนี้หน้าที่ของคุณคือขับรถก็ขับไป ไม่ต้องมายุ่งกับเรื่องท่านั่งของฉัน” ราชนิกุลสาวบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ โดยไม่แม้แต่จะชายตามองคนกวนประสาทข้างตัว

“ไม่ต้องมาทำเป็นผู้ดีเรียกผมว่าสามีหรอก เรียกผมว่า ‘ผัว’ น่าจะเหมาะกับฐานะชาวไร่อย่างผมมากกว่า”

“ฉันเรียกแบบนี้เพราะต้องการให้เกียรติคุณ แต่ถ้าคุณคิดว่าตัวเองไม่มีเกียรติพอที่จะใช้คำนี้ก็แล้วแต่...” ฟ้าพราวเบ้ปากอย่างไม่แคร์

“นี่คือด่าแบบผู้ดีใช่มั้ย” ภูริดลหัวเราะในลำคอแล้วแกล้งถามประชด “ด่าแรงขนาดนี้ผมต้องเจ็บใช่มั้ย”

“คนหนังหนาป่าเถื่อนอย่างคุณด่าแค่นี้ไม่สะดุ้งสะเทือนหรอก” คราวนี้ฟ้าพราวหันมาแว้ดใส่อย่างเหลืออด ส่งผลให้หนุ่มชาวไร่ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นรถจนหญิงสาวงงไปเลย “หัวเราะอะไร”

“ดีใจ” เขาตอบสั้นห้วน

“ดีใจที่ถูกด่าเนี่ยนะ”

“ดีใจที่เราเพิ่งแต่งงานกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง เมียก็รู้ ‘สันดาน’ ผัวแล้ว”

หม่อมราชวงศ์ฟ้าพราวกัดปากพร้อมกำหมัดแน่นเพื่อข่มความโมโหแล้วถามเขาตรงๆ “คุณเป็นคนหยาบคายแบบนี้อยู่แล้ว หรือแกล้งทำเฉพาะเวลาอยู่กับฉัน”

“ทำไมผมต้องแกล้งทำแบบนั้นด้วย” เขาถามเสียงเรียบท่าทีจริงจังขึ้นมาทันทีอย่างไม่คาดคิดว่าจะถูกถามอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้

“คุณก็คงรังเกียจ คิดว่าฉันเป็นผู้หญิงหิวเงินก็เลยไม่อยากทำดีด้วย”

“แล้วคุณหญิงเป็นแบบนั้นจริงหรือเปล่าล่ะ”ภูริดล ย้อนถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เหตุผลของการแต่งงานครั้งนี้ก็คือ ‘เงิน’ ซึ่งทั้งเขาและเธอต่างก็รู้อยู่เต็มอก

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้” ฟ้าพราวยอมรับด้วยความขมขื่น ภาพที่ท่านพ่อของเธอใช้ปืนจ่อขมับตัวเองเพื่อหวังจะปลิดชีพหนีหนี้สินและความอับอายยังติดตาอยู่จนถึงทุกวันนี้ และนี่ก็คือเหตุผลที่ทำให้เธอยอมแต่งงานกับเขาเพื่อแลกกับเงินก้อนโตมาใช้หนี้

สำหรับหม่อมเจ้าดนัยเทพ เกียรติยศของวงศ์ตระกูลอยู่เหนือทุกสิ่ง ท่านยอมเสียชีพ แต่ไม่ยอมถูกหยามเกียรติ แต่สำหรับหม่อมราชวงศ์ฟ้าพราว เกียรติยศเป็นเพียงหัวโขน ถ้าแบกไว้แล้วหนัก เธอก็พร้อมที่จะโยนมันทิ้ง

“ถ้าไม่ใช่ผม แต่เป็นผู้ชายคนอื่น คุณหญิงก็จะยอมแต่งงานด้วยเหรอ”

“ใครก็ได้ที่มีเงินมาให้ท่านพ่อของฉันใช้หนี้ ฉันยอมแต่งงานด้วยทั้งนั้น” ฟ้าพราวเชิดหน้าตอบหนักแน่นราวกับไม่รู้สึกอะไรทว่าในใจกลับปวดร้าวจนน้ำตาแทบไหล

“ถ้าเป็นตาแก่รุ่นพ่อ หัวล้าน พุงย้อย คุณหญิงก็จะแต่งเหรอ”

“แต่ง” ฟ้าพราวตอบหนักแน่นจากใจจริง “ไม่ว่าเขาจะอัปลักษณ์มากขนาดไหน แต่ถ้ามีเงิน ฉันก็ยอมแต่งด้วย”

ภูริดลกำพวงมาลัยรถแน่น กรามแกร่งบดเข้าหากัน คำตอบของหม่อมราชวงศ์ฟ้าพราวยิ่งตอกย้ำความคิดของเขาที่ว่า ผู้หญิงไม่ว่าจะเป็นราชนิกุลผู้สูงศักดิ์หรือคนเดินถนนทั่วไปก็เห็นแก่เงินเหมือนกันหมด

‘ก้อยจะทิ้งผมไปแต่งงานกับตาแก่นั่นจริงๆ เหรอ’

‘ตาแก่ที่คุณกำลังพูดถึงเขาเป็นถึงหม่อมเจ้า มีเงิน มีเกียรติ ฉันไม่ยอมจมปลักอยู่กับชาวไร่กระจอกๆ แบบคุณหรอกนะดิน ฉันเกลียดไร่ ฉันทนอยู่ที่ไร่บนดอยกับคุณไม่ได้ แล้วไม่ใช่แค่ฉันนะที่ทนไม่ได้ ผู้หญิงคนไหนก็ทนไม่ได้ทั้งนั้น ถ้าคุณอยากมีเมีย ก็คงต้องเป็นพวกคนงานในไร่นั่นแหละถึงจะทนอยู่กับคุณได้’

“ผู้หญิงแม่งก็เห็นแก่เงินเหมือนกันหมดทุกคน!” ภูริดลสบถด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวแล้วเหยียบคันเร่งเกือบมิด

หม่อมราชวงศ์ฟ้าพราวทิ้งหลังพิงพนักเบาะอย่างอ่อนแรง แล้วปิดเปลือกตาลงเพื่อซ่อนรอยน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้า เธอรับเอาคำด่านั้นไว้จนหนักอึ้งทั้งกายและใจ มันก็จริงอย่างที่เขาด่า เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ยอมขายศักดิ์ศรีเพื่อแลกเงิน