ตอนที่ 7 ทำไมไม่เรียกว่าพี่

“พี่มากับเพื่อนครับ พวกนั้นออกไปสูบบุหรี่น่ะ” ไบรอันพูดกับชะเอมด้วยน้ำเสียงนุ่มชวนฟัง ชะเอมที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เธออมยิ้มพร้อมกับมองไปยังแชมเปญที่เริ่มจะทนไม่ไหวไปกับเหตุการ์ณตรงหน้า

สถานการ์ณแบบว่าโดนเมินน่ะ...

“นี่ไม่คิดจะทักทายฉันเลยหรือไง ฉันก็นั่งอยู่นี่ด้วยทั้งคนนะ!!” แชมเปญพูดขึ้นเมื่อเธอเริ่มทนไม่ไหว เธอเงยหน้ามองไปยังไบรอันซึ่งก็พบว่าเขากำลังมองมาที่เธอเช่นกัน ไบรอันเลื่อนสายตามองลงมาจดจ่ออยู่ที่หน้าอกอวบอิ่มของแชมเปญ เธอมองตามสายตาของเขาก็พบว่าหมอนั่นกำลังมองหน้าอกของเธออยู่

“มองอะไรน่ะ เสียมารยาท!!” แชมเปญรีบหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมใส่ ไอ้บ้านี่มีสิทธิ์อะไรมามองหน้าอกของเธอแบบนี้ เกลียดมันจริงๆเลยให้ตายเถอะ จากความชอบในตอนนั้นมันได้แปรเปลี่ยนเป็นความไม่ชอบขี้หน้ามากๆในตอนนี้

ไม่รู้ว่าในตอนนั้นเธอแอบชอบมันไปได้ยังไง...

“นึกว่าชะเอมมาคนเดียวซะอีก นี่ถ้าไม่พูดขึ้นมาไม่รู้เลยนะครับเนี่ยว่าเธอมาด้วย” ไบรอันยิ้มร้าย เขามองจ้องแชมเปญที่กำลังทำสีหน้าหงุดหงิดอยู่อย่างเห็นได้ชัด แล้วอะไรนะหมอนี่เรียกฉันว่า ‘เธอ’ อย่างนั้นเหรอ

เฮอะ!! นิสัยเสียยังไงก็ยังนิสัยเสียเหมือนเดิมอยู่วันยันค่ำ...

“นี่นาย ทำไมไม่เรียกฉันว่าพี่ นี่ฉันแก่กว่านายอีกนะ!!” แชมเปญใบหน้าบึ้งตึง เมื่อก่อนเป็นยังไงตอนนี้ก็ยังเป็นเหมือนเดิมอยู่วันยันค่ำ ไม่ยอมเรียกเธอว่าพี่สักทีทั้งที่อายุพวกเราก็ห่างกันตั้ง 2 ปี เมื่อก่อนไม่เรียกอะได้แต่ตอนนี้ไม่ได้ไงเธอไม่ยอม แล้วก็นะเมื่อไหร่มันจะเดินกลับไปนั่งยังที่ของมันสักที เห็นแล้วรำคาญลูกตาชะมัด

“2 ปีไม่นับ”

“เอิ่ม ใจเย็นๆกันก่อนนะคะพวกพี่ๆ” ชะเอมมองไปยังไบรอันกับพี่สาวตัวเองสลับกัน เอายังไงดี ถ้าไม่ห้าม 2คนนี้ พวกเขาจะฆ่ากันไหมนะ คนน้องลุกขึ้นยืนเพื่อห้ามศึกพร้อมทั้งส่งสายตาอ้อนวอนไปยังพวกพี่ๆ ไบรอันยกยิ้มอย่างชอบใจพลางหันไปเห็นว่าเพื่อนๆของเขานั่งลงที่โต๊ะชั้นล่างกันแล้ว

“เพื่อนพี่มากันแล้ว ถ้างั้นพี่ขอตัวก่อนนะชะเอม เอาไว้เดี๋ยวพี่ทักหานะ พี่ไปนะ” เมื่อพูดเสร็จหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาดีก็เดินลงไปหาเพื่อนที่โต๊ะทันทีซึ่งเขาทิ้งความโกรธเอาไว้ที่แชมเปญ

“ไอ้บ้า!! พี่ไม่ชอบไอ้ฝรั่งขี้นกนี่จริงๆ ให้ตายเถอะ เซงชะมัด” แชมเปญยกมือขึ้นกอดอก เธอภาวนาให้ต่อไปอย่าได้พบเจอกับไอ้บ้านั่นอีก ชะเอมอมยิ้มมองดูไปยังพี่สาวคนสวย อดคิดในใจไม่ได้ว่าถ้าพี่ไบรอันกับพี่แชมเปญได้ลงเอยกันเรื่องราวคงสนุกขึ้นกว่านี้แน่

หึ มันจะเป็นยังไงกันนะ…

“ของคุณผู้หญิงทั้งสองครับ” และจู่ๆพนักงานของร้านก็เดินถือถาดเหล้าเข้ามาวางเอาไว้บนโต๊ะของพวกเรา แชมเปญจึงรีบบอกกับทางพนักงานของร้านไปว่าเธอนั้นไม่ได้เป็นคนสั่งนะ บางทีพนักงานอาจเข้าใจผิดส่งผิดโต๊ะก็เป็นได้

“ฉันไม่ได้สั่งนะคะ” พนักงานของร้านทำเพียงแค่ส่งยิ้มพร้อมทั้งชี้มือไปยังกลุ่มของผู้ชายนิรนามที่นั่งอยู่ยังโต๊ะด้านล่าง

“คุณผู้ชายโต๊ะด้านล่างเป็นคนสั่งให้กับทางพวกคุณครับ” สองพี่น้องต่างก็มองไปยังผู้ชายกลุ่มนั้น และเมื่อเสิร์ฟเสร็จพนักงานของร้านก็โค้งคำนับแล้วเดินออกไปทำหน้าที่ของตนเองต่อ

“ผู้ชายคนไหน นี่พี่พลาดอะไรไปหรือเปล่า” แชมเปญหันมามองน้องสาวตัวเองอย่างไม่เข้าใจหรือว่าในระหว่างที่เธอไปเข้าห้องน้ำมีเหตุการ์ณอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า

“น่าจะเป็นตอนที่พี่ไปเข้าห้องน้ำค่ะ อยู่ๆดีๆก็มีผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้เดินเข้ามาหาชะเอมค่ะ น่าจะเป็นเขาคนนั้น นั่นไงคะเขานั่งอยู่ตรงนั้นกำลังมองขึ้นมาทางพวกเราด้วยค่ะ” ชะเอมเริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้พี่สาวได้รับฟัง

“อ๋อโอเค พี่เข้าใจแล้ว งั้นก็คงต้องขอบคุณเขาก่อน” แชมเปญพยักหน้ารับรู้ นี่น้องของเธอเสน่ห์แรงไม่เบาเลยนะเนี่ย เธอพูดพร้อมกับยกแก้วที่พวกเขาได้สั่งมาให้ ยกขึ้นดื่มและไม่ลืมที่จะหันไปมองยังผู้ชายกลุ่มนั้นพร้อมทั้งขยับริมฝีปากพูดคำว่า ขอบคุณนะคะ

แชมเปญเธอเคยเจอพวกผู้ชายประเภทนี้สั่งเหล้ามาให้เธอกินฟรีอยู่เป็นประจำ เธอจึงไม่ได้คิดอะไรมาก

“อืม อร่อยดีนะ ไม่ขม เรากินได้ ลองชิมดู” ยกดื่มจนหมดแชมเปญก็ทำหน้าตาสดชื่น เธอบอกน้องสาวให้ลองชิมดูเพราะเธอคิดว่ายังไงน้องของเธอก็คงชอบแน่และเมื่อพี่สาวบอกว่าอร่อยและไม่ขม ชะเอมจึงลองหยิบแก้วเอามันขึ้นมาชิม พรึ่บ! ใบหน้าฟินผุดขึ้นมาทันที

“หืม อร่อยจริงด้วยค่ะ สั่งเพิ่มอีกได้ไหมคะเนี่ย”

“จัดไปสิคะน้องรัก”

20นาทีต่อมา

“ทำไมมันร้อนแบบนี้นะ” ชะเอมพูดพร้อมกับเริ่มถอดเสื้อคลุมออก เธอมองไปยังผิวพรรณของตัวเองก็พบว่าเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาจนเต็มไปหมด ไม่รอช้าเธอหันไปมองผู้เป็นพี่สาวแล้วก็พบว่าพี่เธอก็มีอาการเม็ดเหงื่อขึ้นไม่ต่างไปจากเธอเลย

“พี่แชมเปญก็ร้อนเหมือนกันใช่ไหมคะ” ชะเอมเอ่ยถามไปยังพี่สาวตัวเองที่กำลังถอดเสื้อคลุมออก

“อืม มันร้อนๆยังไงก็ไม่รู้ งั้นเดี๋ยวพี่ไปเข้าห้องน้ำล้างเนื้อล้างตัวก่อนนะ เรารออยู่นี่แล้วกัน” แชมเปญพยักหน้าพร้อมทั้งหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมา เธอบอกผู้เป็นน้องสาวพรางสาวเท้าเดินลงไปยังห้องน้ำชั้นล่างทันที

ภายในห้องน้ำ

“ทำไมมันร้อนแบบนี้นะ” เธอส่งเสียงถามตัวเองอย่างคนที่ไม่เข้าใจ เมื่อใช้น้ำลูบผิวก็แล้ว ล้างหน้าก็แล้วแต่ก็ยังคงมีอาการเหมือนเดิม ก็คือ ร้อน ครั้นเนื้อ ครั้นตัว มันแบบบอกไม่ถูก หรือในนี้จะอากาศร้อนเกินไปหรือเปล่า

ทางด้านไบรอัน

“เดี๋ยวกูคงต้องกลับก่อน” เขาพูดขึ้นในขณะที่กำลังจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ใจจริงอยากอยู่กับกลุ่มเพื่อนต่อแต่พ่อของเขานี่น่ะสิดันส่งข้อความเข้ามาว่า พรุ่งนี้เช้าให้เข้าไปประชุมกับท่านที่บ้าน

“ทำไมรีบกลับจัง” กวินเพื่อนของไบรอันพูดถามขึ้นด้วยความสงสัยเพราะก่อนหน้านั้นไบรอันก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะรีบกลับแบบนี้ ไบรอันที่ได้ยินเพื่อนถามก็รีบตอบกลับในทันที

“พรุ่งนี้กูมีประชุมตอนเช้ากับพ่อน่ะ”

“เออๆงั้นก็กลับไป ขับรถดีๆ แล้วนี่..มึงต้องขึ้นไปลาผู้หญิง 2คน นั้นหรือเปล่า” กวินชี้มือไปยังชั้น 2 ของผับทำเอาไบรอันยิ้มกว้างพร้อมทั้งส่ายหน้าไปมาทันที เขาคิดว่าตอนนี้มันเป็นเวลาส่วนตัวคงไม่เหมาะสมเท่าไหร่ที่เขาจะเดินขึ้นไปหาสองพี่น้องนั่นบ่อยๆ

“เดี๋ยวกูทักบอกน้องเขาเอง กูไปก่อนนะ” เมื่อบอกเพื่อนเสร็จสองเท้าหนาก็เดินจากกลุ่มเพื่อนตัวเองไปทันที

ด้านหลังของผับ

ลานจอดรถ

ในทันทีที่แชมเปญเดินออกมาจากทางด้านหลังของผับแล้วนั้น เธอก็ได้ยินเหมือนเสียงฝีเท้าของใครสักคน ไม่รอช้าร่างเล็กหันหลังกลับไปมองแล้วเธอก็พบว่าเป็นผู้ชายคนนั้นคนที่เลี้ยงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เธอกับน้อง

ชายร่างสูงเดินเข้ามาประชิดตัวเธอทำเอาแชมเปญรีบเดินก้าวเท้าไปข้างหน้า เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปถึงยังรถยนต์คันหนึ่ง สองเท้าสวยกำลังจะวิ่งไปต่อแต่แล้วมือใหญ่ของผู้ชายคนนั้นก็จับเข้าที่ท่อนแขนเรียวเล็กของเธอเสียก่อน

หมับ!

“จะวิ่งไปไหนครับคุณ” เขาเอ่ยเสียงเรียบพูดคุยกับเธอพลางมองไปยังเม็ดเหงื่อบนเรือนร่างแสนสวยที่มันกำลังเริ่มเยอะขึ้นราวกับคนที่พึ่งจะอาบน้ำเสร็จ