ตอนที่ 6 เขาดูหล่อขึ้น

(มีเนื้อหาจากเรื่อง ปราบรักร้ายนายมาเฟีย)

ผับ Storm Night

22.00น.

ทั้งสองสาวก้าวลงจากรถสปอร์ตคันหรูของแชมเปญ ทั้งคู่เดินเข้ามาในผับที่ตกแต่งประดับประดาไปด้วยแสงไฟหลากสี ผู้คนมากมายเข้ามาใช้บริการกันอย่างคับคั่ง พวกเธอพากันเดินขึ้นไปยังชั้นบนของผับ

“ดูหรูอยู่นะ พี่พลาดที่นี่ได้ไง” แชมเปญพูดขึ้นในทันทีที่พวกเธอได้นั่งลงยังโต๊ะโซน VIP คนพี่หยิบเมนูอาหารขึ้นมาเปิดดู

“กินไรดีเรา รู้ตัวไหมว่าวันนี้น้องสาวของพี่สวยมาก ดูสิมีแต่ผู้ชายมองมา” แชมเปญมองไปยังชะเอมด้วยสายตาที่เอ็นดูไปกับความน่ารักของน้องสาวคนสวย แล้วยิ่งแต่งตัวด้วยชุดแบบนี้แล้วด้วย ยิ่งดูสวยเข้าไปใหญ่ ขนาดมีเสื้อคลุม พวกผู้ชายยังมองน้องเธอขนาดนี้แล้วถ้าถอดเสื้อคลุมออกจะขนาดไหน

“ไม่หรอกคะพี่ คนพวกนั้นมองพี่แชมเปญนั่นแหละ พวกเขาจะมามองชะเอมทำไม” คนน้องที่ชอบถ่อมตนอยู่แล้วรีบพูดปฏิเสธออกมาพร้อมกับโยนไปให้ผู้เป็นพี่รับแทน

“หึ! ถ้างั้นพี่จะสั่งน้ำพั้นซ์ให้เราแล้วกันนะ แล้วนี่ไม่ร้อนเหรอ ถ้าร้อนก็ถอดเสื้อคลุมออกได้นะ อยู่กับพี่ไม่ต้องกลัวอะไร เดี๋ยวพี่ดูแลเราเอง”

“ชะเอมยังไม่ร้อนเลยค่ะ”

“อืม งั้นเดี๋ยวพี่มา จะเดินไปสั่งและจะเลยไปเข้าห้องน้ำด้วย” แชมเปญพูดเสร็จก็ลุกขึ้นยืน เธอถือกระเป๋าสะพายแล้วเดินออกไปและเมื่อพี่สาวได้เดินออกไปสักพัก ก็ได้มีชายหนุ่มหน้าตาดีเดินเข้ามาหาชะเอมที่โต๊ะของพวกเธอ

“หวัดดีครับ มาคนเดียวเหรอครับ” ชายหนุ่มนิรนามเอ่ยคำทักทายไปยังชะเอมพร้อมกับมองดูใบหน้าและชุดรวมไปถึงหุ่นของเธออย่างจาบจ้วง

“เอ่อคือ มากับพี่ค่ะ” ชะเอมพยายามกระชับเสื้อคลุมเอาไว้แน่นด้วยความกลัวคนแปลกหน้า เธอพูดตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“ผมขอถามชื่อจะได้ไหมครับ แล้วก็ขอเบอร์ของคุณ”

“นี่เธอมาทำอะไรที่นี่!” และก่อนที่ชะเอมจะได้ตอบอะไรออกมาก็มีเสียงพูดขึ้นมาเสียก่อน เธอจึงหันกลับไปดูว่าเป็นเสียงของใครแต่แล้วก็ต้องชะงักเพราะเขาก็คือ

“พี่พายุ!” ชะเอมเปล่งเสียงเรียกชื่อของเขาออกมา

“คนนี้ใครเหรอครับ” ชายหนุ่มนิรนามถามขึ้นอีกครั้ง

“พี่ ช..ชาย” ชะเอมจึงตอบไปตามมารยาท

“ผัว มีปัญหาอะไรไหม?” พายุพูดแทรกขึ้นด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เขาหันหน้าไปถามยังชายนิรนามด้วยใบหน้าเอาเรื่องและดุดัน

“ขอโทษด้วยครับ งั้นผมขอตัวก่อน” ผู้ชายคนนั้นเมื่อได้ยินคำว่าผัวจึงรีบเอ่ยคำขอโทษพร้อมกลับรีบถอยหลังเดินออกไปทันที

“ฉันถามว่าเด็กอย่างเธอมาทำอะไรที่นี่!!” พายุหันมาจ้องหน้าชะเอมอีกครั้งพร้อมทั้งเอ่ยถามประโยคเดิมที่เคยได้ถามไปแล้วแต่ยังไม่ได้คำตอบ

“ชะเอมมากับพี่สาวค่ะ ชะเอมแค่มาเป็นเพื่อนพี่แชมเปญก็เท่านั้น” ร่างบางตอบไปตามตรงว่าเธอมากับพี่สาว

“แล้วไหนล่ะพี่เธอ” พายุมองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นว่าจะมีใครอยู่ข้างเธอ

“พี่แชมเปญไปเข้าห้องน้ำค่ะ พี่ไปทำงานเถอะค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง” ชะเอมไล่ให้พายุไปทำงาน เธอไม่อยากเห็นหน้าเขาเพราะเขาน่ะทั้งชอบดุ ชอบขึ้นเสียง ไม่อ่อนหวานเอาเสียเลย

“นี่ก็คืองานของฉันเหมือนกัน เดินดูลูกค้าภายในผับ” พายุไม่ไปแถมยังพูดโต้กลับไปยังชะเอม เขามองใบหน้าเรียวรูปไข่ของเธอที่วันนี้ดูเหมือนจะแต่งหน้ามา แล้วไหนจะชุดนี่อีกทำไมมันถึงได้สั้นและรัดรูปได้ถึงขนาดนี้

แต่ก็ต้องยอมรับว่าวันนี้เด็กคนนี้ดูสวยจริงๆ…

“ชะเอม ใครอ่ะ..” เสียงหวานของแชมเปญดังขึ้นทำเอาคนทั้งสองต่างก็หันกลับไปมองยังแชมเปญที่พึ่งจะเดินเข้ามา ชะเอมรีบลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มแนะนำทั้งสองให้ได้รู้จักกัน

“พี่แชมเปญ คนนี้คือพี่พายุค่ะ พี่พายุคะ นี่พี่สาวของชะเอมเองค่ะ” โดยที่เธอก็ไม่ลืมที่จะส่งสัญญาณเตือนว่าผู้ชายคนนี้นี่แหละที่พี่เธออยากที่จะมาพบ แชมเปญยิ้มสดใสแล้วรีบทักทาย

“สวัสดีค่ะ คุณพายุ ฉันชื่อแชมเปญนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” แชมเปญมองดูพายุอย่างไม่ละสายตา

“ครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณแชมเปญเช่นกันนะครับ” พายุที่ยินแบบนั้นจึงรีบทักทายกลับเพื่อเป็นการไม่เสียมารยาทกับแขกภายในร้าน

“ถ้าอย่างงั้น ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ” เขาพูดเสร็จก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที

“คนนี้นะเหรอ” และเมื่อพายุได้เดินออกไปแล้ว แชมเปญก็ได้เข้ามานั่งยังเก้าอี้ตัวเดิม

“ใช่ค่ะ เป็นไงบ้างคะ พี่คิดว่าใช่หรือเปล่า?” ชะเอมพยักหน้าตอบรับพี่สาว

“ไม่รู้เหมือนกันแฮะ ดูไม่ออก โคตรจะขรึม ดูดุๆด้วย พี่ไม่ชอบผู้ชายแบบนี้เลย” แชมเปญยกมือขึ้นกอดอก เธอมองพายุยังไงก็มองไม่ออก แต่ที่รู้แน่ๆก็คือผู้ชายคนนี้น่ะโคตรดุและดูนิ่งมากด้วย ชะเอมที่เห็นพี่สาวดูไม่ค่อยชอบผู้ชายแบบพายุเธอจึงได้เอ่ยชื่อ ‘ไบรอัน’ ขึ้นมา

“แล้วพี่ชอบผู้ชายแบบไหนกันเหรอคะ แบบพี่ไบรอัน พอได้หรือเปล่า” ชะเอมยิ้มกรุ้มกริ่ม เด็กสาวพยายามที่จะเป็นแม่สื่อให้กับพี่สาวตัวเองและพี่ชายที่เคยสนิทในวัยเด็ก แชมเปญที่ได้ยินน้องตัวเองพูดถึงชื่อไบรอันก็คิ้วขมวดแน่น

ไบรอันไหนนะหรือว่าจะเป็นไอ้เด็กนั่น!!

กึก!

แล้วทำไมเดี๋ยวนี้น้องเธอถึงได้พูดถึงไอ้ฝรั่งนั่นบ่อยจัง แต่ยังไงก็เถอะเธอจะต้องทำเป็นจำไม่ได้เสียก่อน

“ไบรอันไหน ไบรอัน..อิตาฝรั่งลูกครึ่งขี้นกนั่น ที่เมื่อก่อนชอบมาบ้านพวกเราอ่ะนะ” แชมเปญทำสีหน้างุนงงพร้อมทั้งถามกลับไปอย่างคนที่ทำเป็นจำไม่ได้จริงๆ

“ใช่ค่ะ แล้วดูพี่พูดเข้า ฝรั่งขี้นกอะไรกัน พี่เขาหล่อมากเลยนะคะ” ชะเอมพยักหน้าพร้อมทั้งหลุดขำออกมา ก็ดูพี่สาวของเธอเรียกพี่ไบรอันเข้าสิ

“ไม่ชอบ ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ ไม่มีความหล่อเอาซะเลย แถมยังชอบชวนพี่ทะเลาะด้วยอีก น่ารำคาญ!”

“โอ๊ะ! นั่นพี่ไบรอันนี่คะ พี่ไบรอันจริงๆด้วย” ชะเอมนั่งฟังพี่สาวพูดถึงพี่ไบรอันไปพลางๆจู่ๆสายตาก็พลันเหลือบไปเห็นบุคคลที่พวกเราสองพี่น้องกำลังพูดถึงกันอยู่ แชมเปญสะดุ้งเฮือก โลกจะกลมอะไรขนาดนี้ ดวงตากลมโตมองไปยังผู้ชายคนนั้นทันที

ไบรอันดูหล่อและหุ่นดีขึ้นมาก แต่เฮ้ย นี่เธอจะไปชื่อชมฝนตัวหมอนั่นทำไมก่อน...

ชะเอมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความไปหาไบรอันทันทีว่าเธอกับพี่สาวอยู่ตรงโซนชั้นสองวีไอพีและเมื่อไบรอันได้รับข้อความจากชะเอมแล้วเขาก็แหงนหน้ามองขึ้นมาที่ตรงโซนชั้นสองวีไอพีทันที

หนุ่มลูกครึ่งไม่รอช้าที่จะเดินขึ้นมายังชั้นสองของผับ...

“ไงชะเอม..” ไบรอันส่งเสียงทักทายชะเอม สายตาของเขาที่มองชะเอมทำเอาแชมเปญรับรู้ได้ในทันทีว่าหมอนั่นต้องแอบชอบน้องสาวของเธอแน่ หรือไม่มันก็ยังคงเจ้าชู้ไปเรื่อยเหมือนเดิมจึงทำให้มองผู้หญิงคนไหนสายตาก็ดูแพรวพราวเจ้าเล่ห์ไปหมด

“พี่ไบรอันสวัสดีค่ะ” ชะเอมยกมือขึ้นไหว้ไปยังรุ่นพี่หนุ่มลูกครึ่งไทย อังกฤษทันที

“ครับ มาเที่ยวไม่เห็นเราบอกพี่เลย” ไบรอันยิ้มรับด้วยความเอ็นดู เขาตอบกลับไปยังรุ่นน้องสาวที่เคยสนิท ว่าแต่ทำไมวันนี้ชะเอมของเขาถึงได้ดูสวยเป็นพิเศษกันนะ

“มาแบบไม่ทันตั้งตัวเลยค่ะ แล้วนี่พี่มาคนเดียวเหรอคะ” ชะเอมยิ้มแห้งๆพร้อมกับชี้มือไปยังพี่สาวคนสวยที่เอาแต่นั่งนิ่งหันมองไปทางอื่น