ห้องหอ

เสียงโห่ร้องยินดีจากเรือนด้านนอกค่อยๆ ห่างออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดภายในห้องหออันหรูหราของตำหนักบูรพา

จางลีลี่ในชุดเจ้าสาวสีแดงสดนั่งนิ่งอยู่บนแท่นนอนมงคล ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวถูกเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าสวยหวานเฉียบคม ท่ามกลางแสงเทียน สัญชาตญาณสายสืบที่ติดตัวมา สั่งให้สายตาคอยสำรวจทุกซอกทุกมุมอย่างระมัดระวัง

“ฮือ... ฮือๆ ... ช่วยด้วย…”

เสียงร้องไห้สะอื้นแผ่วเบาดังแทรกผ่านความเงียบสงบขึ้นมาเป็นระยะ จางลีลี่ขมวดคิ้วแน่น เสียงนั้นไม่ได้มาจากด้านนอก ทว่าดังกังวานมาจากมุมมืดด้านในห้องหอแห่งนี้

ในขณะเดียวกัน ณ โถงจัดเลี้ยงด้านนอก ไท่จือหมิงเฉิงกำลังแย้มยิ้มอ่อนโยนตามบทบาทองค์ชายผู้เสแสร้ง เขายกจอกสุราขึ้นรับการอวยพรจากเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์นับร้อยด้วยท่าทางนอบน้อม ปฏิเสธใครไม่เป็นจนต้องจำใจดื่มสุราจอกแล้วจอกเล่า สร้างภาพลักษณ์สามีและองค์ชายผู้แสนดีให้ผู้คนสรรเสริญไม่หยุดหย่อน

ทว่าด้านในห้องหอ จางลีลี่ผุดลุกขึ้นจากแท่นนอนอย่างเงียบเชียบ เท้าบางก้าวผ่านฉากกั้นห้องมุ่งตรงไปยังมุมชั้นเก็บตำราขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ชิดผนัง นางย่อตัวลง เอาหูแนบลงกับแผ่นไม้หนาหนักของชั้นตำราเพื่อจับทิศทางของเสียง

ฮือ... ใครก็ได้... ช่วยข้าด้วย... ฮือ...

เสียงอ้อนวอนแสนทรมานนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น ลีลี่กวาดตามองไปทั่วบริเวณ ทุกซอกมุมระหว่างชั้นเก็บตำรากับแผ่นผนังหินนั้นมืดมิดและแคบยิ่งนัก หากไม่สังเกตมองอย่างถี่ถ้วนก็ไม่มีทางมองเห็น…

“อะ” ร่างของเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งกำลังนั่งขดตัวสะอื้นไห้อยู่ตรงนั้น

เด็กน้อยตัวสั่นเทาดั่งลูกนกเจ็บ อาภรณ์เนื้อดีเปรอะเปื้อนฝุ่นและคราบน้ำตา ดวงตาคู่เล็กฉายแววหวาดกลัวขั้นสุดยามที่เห็นจางลีลี่ก้าวเข้ามาใกล้

"เด็กน้อยเป็นเจ้าเองหรือ...เจ้าร้องให้ช่วยหรือ"

ลีลี่พึมพำเสียงเบา ความสงสัยและลางสังหรณ์บางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจทันที

“ไม่ อย่าบอกท่านพ่อนะ” เสียงเล็กพูดด้วยความกลัว

คิ้วเรียวยาวขมวดเข้าหากัน

เด็กน้อยปริศนาผู้นี้มาแอบซ่อนตัวอยู่ในห้องหอของไท่จือได้อย่างไรกัน จางลีลี่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากสอบถาม บานประตูห้องหอก็ดั่งถูกผลักเปิดออก พร้อมกับร่างสูงโปร่งของไท่จือหมิงเฉิงที่ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่านุ่มนวล แม้จะเซเล็กน้อยจากอาการเมา นัยน์ตาของเขาทอดมองมายังฉากเบื้องหน้าด้วยความอ่อนโยนดุจเดิม

ทันทีที่เห็นผู้เป็นบิดา เด็กหญิงตัวน้อยก็แสดงอาการกลัวจนลนลาน ร่างเล็กสั่นสะท้านพยายามจะวิ่ง แต่กลับมือเล็กกลับรีบดึงไปไว้ข้างหลังซ่อนของบางอย่างไว้ด้านหลังตนเองทันที สองมือกำแน่นด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด

"ท่านพ่อ... ฮือ... ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว... ข้าจะไม่ทำอีกแล้วเจ้าค่ะ" น้ำเสียงเล็กๆ สั่นเครืออ้อนวอนอย่างน่าสงสาร น้ำตาอาบสองแก้ม

ไท่จือหมิงเฉิงแย้มยิ้มอ่อนหวาน ก้าวเท้าเข้าไปหาอย่างเชื่องช้า

"เปาเป่า... เจ้าร้องไห้ทำไมกัน มานี่สิลูก... ให้พ่อดูหน่อยว่าเจ้าแอบเข้ามาขโมยอะไรในห้องของพ่ออีกแล้ว"

เด็กน้อยส่ายหน้าไปมาอย่างหวาดกลัว ร่างกายเกร็งสะท้านไม่ยอมขยับไปไหน จางลีลี่ยืนขมวดคิ้วแน่น สายตาสายสืบจับจ้องปฏิกิริยาอันแปลกประหลาดของเด็กหญิงอย่างไม่วางตา

หมิงเฉิงหันมาถอนหายใจยาว ทอดสายตามองลีลี่ด้วยแววตาเศร้าสร้อย

"นางคือเปาเป่า... บุตรีของข้ากับไท่จือเฟยคนเก่าที่สิ้นใจไปแล้ว ยามนี้นางกำพร้าแม่ตั้งแต่ยังเล็ก จึงมักมีนิสัยชอบขโมยของและแอบเข้ามาเดินเล่นในห้องข้าอยู่เสมอ ครั้งนี้ข้าก็ไม่รู้อีกเหมือนกันว่านางแอบมาขโมยสิ่งใดไป"

กล่าวจบ ไท่จือก็เดินเข้าไปประชิดด้านหลังของเปาเป่า ยื่นมือไปคว้าจับข้อมือเล็กอย่างอ่อนโยน แท้จริงแล้วกลับออกแรงบังคับพลิกเอาของที่ซ่อนไว้ออกมาอย่างง่ายดาย มันคือภาพวาดม้วนหนึ่ง ไท่จือคลี่ม้วนภาพนั้นออกช้าๆ เผยให้เห็นดวงหน้าของสตรีผู้แสนจะงดงามทว่ามีแววตาเศร้าหมอง... ไท่จือเฟยคนเก่า

ไท่จือหมิงเฉิงลูบแผ่นภาพนั้นด้วยรอยยิ้มอันแสนเศร้า สายตาฉายแววอาลัยอาวรณ์อย่างลึกซึ้งต่อหน้าจางลีลี่

"คิดถึงแม่ของเจ้าอีกแล้วหรือ... เปาเป่า คิดถึงแม่ของเจ้า เจ้าก็ขอพ่อดีดีไม่ควรแอบเข้ามาขโมยของในคือมงคลแบบนี้"

เขาเอ่ยเสียงนุ่มนวล ทว่าข้อมือเล็กของเด็กหญิงกลับยังคงถูกพันธนาการไว้แน่นจนผิวเริ่มขึ้นรอยแดง โดยที่ลีลี่ในยามนี้ยังคงมองภาพความรักและม่านน้ำตาตรงหน้าด้วยความซาบซึ้งใจ โดยไร้ซึ่งความสงสัยในหน้ากากอันแสนดีนี้แม้แต่น้อย

“ข้ากลัวแล้วต่อไป ข้าไม่กล้าทำแล้ว”

จางลีลี่มองภาพสะเทือนใจตรงหน้าด้วยความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ สายตาอันอ่อนโยนของนางทอดมองเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังสั่นเทา ลีลี่ค่อยๆ ย่อกายลงข้างตัวเปาเป่า ยื่นมือเรียวนุ่มไปหมายจะช่วยเช็ดหยาดน้ำตาและปลอบประโลม

"เปาเป่า... ไม่ต้องกลัวนะเด็กดีข้าจะดูแลเจ้าต่อจากมารดาเจ้าเอง” ทว่าในยามที่ลีลี่ประคองข้อมือเล็กของเด็กน้อยขึ้นมา ขอบแขนเสื้อตัวยาวของเปาเป่าได้ร่นรอบขึ้นไปเล็กน้อย สายตาอันคมกริบของอดีตสายสืบสาวพลันสะดุดเข้ากับ รอยแผลเป็นยาว คล้ายรอยถูกพัธนาการ ที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวเนื้อเนียนรอบข้อมือ

รอยแผลนี่มัน... ลีลี่ขมวดคิ้วแน่น

“ไม่ไปให้พ้น”

“เปาเป่า” เสียงหมิงเฉิงปรามเบาๆ แต่นัยย์ตาของเปาเป่ากลับแสดงความหวาดกลัวอย่างที่สุด