ตื่น2

"ภายนอกนั่น... ทุกคนต่างบอกว่าข้าคือไท่จือผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรม เป็นสามีผู้ประเสริฐที่น่าสงสารเพราะต้องสูญเสียไท่จือเฟยไป...พวกเขาไม่มีวันรู้หรอกว่า สตรีโง่เง่าพวกนั้นมีไว้เพื่อให้ข้าเหยียบย่ำและระบายความเหงาเท่านั้น"

เขายกแส้ขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาทอประกายอำมหิตลึกล้ำ

สำหรับเขาแล้ว สตรีเป็นเพียงสิ่งของที่ไร้ค่า... ไม่ว่าจะเป็นไท่จือเฟยคนก่อนที่สิ้นใจไปภายใต้แส้นี้ หรือสาวน้อยตระกูลจางผู้ใสซื่อที่กำลังจะถูกแต่งเข้ามาตามคำสู่ขอของเขาในเร็วๆ นี้ ทุกคนล้วนเป็นเครื่องบำเรอ

แสงแดดอบอุ่นที่ลอดผ่านผ้าม่านปักลายมู่หลันปะทะเข้ากับใบหน้า ส่งผลให้ร่างบางบนแท่นนอนไม้แกะสลักพลันสะดุ้งตื่นสปริงตัวจากที่นอนอย่างคล่องแคล่ว

ดวงตาคู่สวยเปิดกว้างเต็มตา หายใจหอบกระเพื่อมลึกด้วยความตกใจกลัว ภาพอดีตอันยังคงติดตา

แรงปะทะมหาศาลจากรถยนต์ที่พุ่งชนลีลี่จนกระเด็นลอยไปกลางอากาศ เสียงกระดูกแตกหักและความเจ็บปวดเสียดแทรกถึงขั้วหัวใจก่อนที่สติจะดับวูบไป

“เมื่อกี้นี้...ฉันถูกรถชนกระเด็นขนาดนั้น รอดชีวิตมาได้ไงกัน”

จางลีลี่ยันกายลุกขึ้นนั่งทันที มือเรียวรีบยกขึ้นสำรวจตามร่างกายอย่างรวดเร็วเพื่อตรวจดูบาดแผล ทว่ากลับพบเพียงผิวเนื้อเนียนนุ่มดั่งหยกเนื้อดี ไร้ซึ่งรอยถลอกหรือความร่องรอยแตกหักใดๆ แม้แต่น้อย วิ่งไปที่กระจก

“หืมมม” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

"นี่มัน...นางเอกซีรีส์ชัดๆ" พึมพำเสียงเบา มองสำรวจฝ่ามื

มือคู่นี้เล็กบางและนุ่มนิ่มเกินไป ต่างจากฝ่ามือของลีลี่ที่เป็นนักต่อสู้และสายลับ ซึ่งมักจะมีรอยถลอกและตาปลาจากการฝึกฝนการต่อสู้ระยะประชิดอย่างหนักอยู่เสมอ

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อสายตาสอดส่องไปรอบกาย สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่ห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาลหรือกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออย่างที่ควรจะเป็น ทว่ากลับเป็นห้องนอนสไตล์จีนโบราณที่ตกแต่งอย่างหรูหราทรงคุณค่า โต๊ะเครื่องแป้งไม้แกะสลัก ฉากกั้นห้องวาดลายทิวทัศน์ และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของกำยานที่อบอวลอยู่ในอากาศ

“ข้ามภพมาหรือ หรือว่าฝัน”

ก่อนที่จะตั้งสติได้ ความทรงจำแปลกปลอมอันหลั่งไหลมหาศาลก็พุ่งพรวดเข้ามาในหัวดั่งสายน้ำท่วมทะลัก ภาพของเด็กสาวคนหนึ่งนามว่าจางลีลี่บุตรสาวคนโปรดของแม่ทัพใหญ่จาง ผู้มีใบหน้างามล่มเมือง ทว่าจิตใจกลับงดงามอ่อนหวาน บริสุทธิ์ และใสซื่อจนเข้าขั้นโง่งม…เพราะท่านแม่ทัพปกป้องดูแลราวกับไข่ในหิน

และเพิ่งล้มป่วยด้วยไข้สูงเพราะโรคระบาด

จางลีลี่ยกมือขึ้นกุมศีรษะที่ปวดตุบๆ ริมฝีปากหยักรอยยิ้มเย็นชาขึ้นมาทันทีเมื่อลำดับเรื่องราวทั้งหมดได้ ไม่ได้รอดชีวิตจากอุบัติเหตุรถชนในโลกเดิม...แต่ดวงวิญญาณของลีลี่ มาเข้าร่างของสาวน้อยบริสุทธิ์ในยุคโบราณผู้นี้ต่างหาก

“แย่แล้วต้องวางตัวใหม่สินะ เรียบร้อยงดงามอ่อนหวานต้องแบบไหนกันนะ”

พริบตาที่จางลีลี่กำลังประมวลเรื่องราวในหัว เสียงฝีเท้าก็ดังก้องมาจากนอกห้อง พร้อมกับประตูไม้แกะสลักที่ถูกผลักเปิดออกอย่างเบามือ

“คุณหนู คุณหนูทะทะทท่าน”

สาวใช้ตัวน้อยนามเซียวหลิงในชุดสีชมพูอ่อนถือถาดน้ำอบเดินก้าวเข้ามา ทว่าเมื่อสายตาของนางปะทะเข้ากับร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนแท่นนอน ถาดไม้ในมือก็เกือบจะร่วงหลุดลงพื้น นัยน์ตาของเด็กสาวสว่างวาบด้วยความอัศจรรย์ใจ ออกมาอย่างปิดไม่มิด

"คุณหนูเจ้าขาาาาา คุณหนูฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ"

สาวใช้นามเซียวหลิงผู้นั้นทิ้งถาดในมือลงบนโต๊ะอย่างไม่แยแส ก่อนจะรีบวิ่งตรงเข้ามาข้างแท่นนอนด้วยความดีใจจนลืมกิริยา ย่อตัวลงกุมมืออันนุ่มนิ่มของจางลีลี่ไว้แน่น น้ำตาแห่งความดีใจโล่งอกคลอเบ้าตา

"ฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย... คุณหนูของข้าน้อยฟื้นแล้ว"