ตอนที่ 7 มาบอกลา

พราวฟ้ากำลังจะชำระเงินหน้าเครื่องแคชเชียร์เขาอาสาขอจ่ายให้แต่เธอไม่ยอมขอจ่ายเองแล้วหยิบบัตรเครดิตออกจากกระเป๋าเอามือบังบัตรเครดิตส่งให้พนักงานแต่กวินธรก็ทันเห็นว่าเป็นบัตรแบล็กการ์ดที่คนรวยเท่านั้นจะมีได้ หลังจากชำระเงินเรียบร้อยพราวฟ้าก็เอ่ยขอบคุณและขอแยกตัวทันที กวินธรยืนมองเธอเดินไปอย่างอึกอักก่อนจะเดินเร็วตรงไปหาเธออีกครั้ง

“พราวชอบกินช็อกโกแลตมั้ย?”

“ชอบค่ะ”

“ตอนนี้ที่ห้างมีแบรนด์ใหม่มาเปิดมีสอดไส้หลายรสชาติ ลองไปดูไหม” เขารีบเสนอเสียงสดใสลุ้นในคำตอบ พราวฟ้าพยักหน้ารับแล้วเดินไปยังร้านช็อกโกแลต,ช็อกโกเลตเลือกชิมหลายรสชาติแล้วซื้อกลับบ้านสองกล่องใหญ่

“อันนี้พราวซื้อให้พี่ค่ะ ขอบคุณที่เสียเวลาแนะนำให้พราวเยอะเลย” มือเรียวยื่นถุงใส่ช็อกโกเลตกล่องใหญ่ให้กับเขา

“ขอบคุณครับ งั้นคราวหน้าพี่ขอซื้อของคืนให้พราวบ้าง จะได้เจ๊ากัน”

“ก็ได้ค่ะ”

“แล้ว....เราจะติดต่อกันยังไง?” หน้าหล่อกรุ้มกริ่มจะหลอกถามช่องทางการติดต่อแบบเนียน ๆ

“ถ้าโชคดีเราจะได้เจอกันอีกค่ะ” พราวฟ้ายิ้มละมุนแม้เขาจะเข้าหาดีมีมารยาทแต่ก็ใช่ว่าจะไว้ใจได้ จึงวางตัวหยั่งเชิงไม่เกินงาม.......

หลังจากวันนั้นเป็นเวลาสามเดือน พราวฟ้ากับกวินธรได้เจอกันที่ห้างสรรพสินค้าชานเมืองทุกอาทิตย์ ทั้งสองเริ่มสนิทสนมชวนกันนั่งทานอาหารและช็อปปิ้งกันเป็นประจำ จนถึงวันหนึ่งรอยยิ้มสดใสนั้นหายไปมีแต่พราวฟ้าที่หน้าตาอมทุกข์และหม่นเศร้า

“เป็นอะไรพราว?”

“พราวมาบอกลาค่ะ” เสียงนุ่มลากยาวเนือย ๆ เขานิ่วหน้าใจหายที่จะไม่ได้เจอกันอีก

“จะไปเรียนต่อเหรอ”

“เปล่าค่ะ ยังไม่รู้ว่าจะไปไหนแค่อยากหนีไปให้ไกล ไม่อยากถูกจับคู่กับใครก็ไม่รู้”

“พราวถูกจับคู่กับใคร พี่พอจะช่วยอะไรได้ไหม” คิ้วเข้มขมวดมือเย็นเฉียบเมื่อรู้ว่าเธอจะถูกคลุมถุงชน

“พี่ช่วยไม่ได้หรอกค่ะ ตัวพราวเองก็ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร พราวบังเอิญไปได้ยินคุณพ่อเกริ่นกับคุณแม่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะต้องไปดูตัว ช่วงนี้พราวเลยวางแผนเตรียมตัวหนี” ดวงตากลมที่เคยสุกใสสั่นไหวเศร้าหมองโดยที่เธอไม่ต้องเปล่งคำพูดใด ๆ ออกมาสักคำ กวินธรเม้มปากเครียดคิดหาทางช่วยไม่ให้เธอตกเป็นของคนอื่นและที่สำคัญเขายังอยากเห็นเธออยู่ในสายตา

สองวันต่อมา

หลังรับประทานอาหารเย็นที่บ้านหลังใหญ่ของพ่อแม่ ประศักดิ์เรียกตัวลูกชายให้เข้าไปคุยธุระในห้องทำงาน

“พ่อว่าถึงเวลาที่ต้องแต่งงานแล้วนะ โครงการนี้ต้องทุ่มทุนหนักทางเรามีนามสกุลและเกียรติแต่ก็ต้องพึ่งเงินทุนของพวกเจ้าสัวมาร่วมไม่อย่างนั้นเราจะลงทุนหนักเกินไป และทางเจ้าสัวก็ยื่นข้อเสนอปรองดองเป็นญาติกันเพื่อเลี่ยงการถูกแทงข้างหลัง” ประศักดิ์วางแฟ้มเอกสารสองเล่มเป็นโครงการคร่าว ๆ กับประวัติของคู่หมาย

“เขาพูดตรงดีนะครับ แต่ผมไม่แต่งถ้าไม่ทำโครงการนี้เราไปทำโครงการอื่นก็ได้ ผมไม่อยากฝืนใจตัวเองโดยเฉพาะเอาชีวิตไปผูกไว้กับผู้หญิงที่เอาตัวแลกเพื่อธุรกิจ” กวินธรกลอกตาเบื่อหน่ายกับการจับคู่คลุมถุงชนเหมือนที่พราวฟ้ากำลังโดนกระทำ

“ถ้างั้นก็ตามใจ พ่อจะไม่บังคับวิน” ประศักดิ์พยักหน้าเข้าใจก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกลับมา เขามองแฟ้มนั้นแล้วนึกเอะใจ

“แฟ้มโปรไฟล์ของผู้หญิงคนนั้นเหรอครับ เธอเป็นลูกหลานใคร?”

“ลูกสาวคนเล็กของเจ้าสัววิบูล ชื่อพราวฟ้า”

“พราวฟ้า....” กวินธรรีบขอแฟ้มประวัติจากพ่อมาเปิดดูเห็นรูปของพราวฟ้าคนที่เขาถูกตาต้องใจตั้งแต่แรกเห็นหลากหลายอิริยาบถและอ่านข้อมูลส่วนตัวของเธออย่างจดใจจ่อ

“พ่อว่าโปรไฟล์เขาก็ไม่แย่นะ” ประศักดิ์พูดเสริมในขณะที่กวินธรใจสั่นไม่คิดว่าผู้หญิงที่เขาปฏิเสธจะเป็นเธอ

บนที่นอนหัวเตียงหรูหราราวกับห้องของเจ้าหญิง

พราวฟ้านั่งนับเงินเก็บใส่กระเป๋าและแยกของมีค่าของเธอใส่กระเป๋าใบเล็กแยกเป็นสัดส่วน เตรียมตัวเผ่นออกจากบ้านหลังเร็ว ๆ นี้หลังจากที่ได้รู้ว่าอาทิตย์หน้าต้องไปดูตัวกับลูกชายของผู้ร่วมทุนคนใหม่

เช้าวันต่อมา

พราวฟ้าเดินหน้าละห้อยนอนไม่ค่อยหลับมารับประทานอาหารเช้า ทันทีที่นั่งลงเก้าอี้พ่อกับแม่และพี่น้องเธอก็หันมายิ้มแย้มผิดปกติ

“ยิ้มอะไรกันคะ?”

“ทางคู่หมายของลูกตกลงแต่งงานกันโดยที่ไม่ดูตัว” วิบูลอมยิ้มที่ทุกอย่างได้ดั่งใจ

“ฮ๊ะ!”

“ก็โปรไฟล์ลูกแม่ดีเลิศขนาดนั้นใครไม่ชอบก็บ้าแล้ว” นิลดายิ้มน้อยยิ้มใหญ่มั่นใจหน้าตาและคุณสมบัติของลูกสาว แต่พราวฟ้ากลับหน้าซีดเป็นไข่ต้มไหล่ห่อหมดอาลัยตายอยาก...........

ออฟฟิศบนอาคารสูงของห้างสรรพสินค้า

พราวฟ้าสวมชุดกระโปรงเรียบร้อยมายังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์อย่างร้อนใจ

“ขอพบคุณกวินธรค่ะ”

“ได้ทำนัดไว้ไหมคะ?”

“เปล่าค่ะ”

“ขออภัยนะคะ ถ้าพบท่านรองต้องทำนัดไว้ล่วงหน้าค่ะคุณสะดวกทำนัดไว้เลยไหมคะ” เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์เปิดคอมพิวเตอร์จะลงคิวจองให้ พราวฟ้าพยักหน้าเล็กน้อยอยากคุยเคลียร์ให้จบในวันนี้เพื่อยืดเวลาให้เธอได้เลือกสถานที่เตรียมตัวหาทางทีไล่ไปก่อน

สักพักเสียงโทรศัพท์หน้าเคาน์เตอร์ก็ดังขึ้น เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์รับสายแล้ววางลงก่อนจะเชิญให้พราวฟ้าขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นยี่สิบเพื่อพบกับกวินธร...