ตอนที่ 5 หยุดร้องไห้สักที

รถกอล์ฟไฟฟ้าแล่นจากบ้านของพ่อแม่เพื่อกลับบ้านพักของกวินธร

พราวฟ้าเหลือบมองสามีขับรถด้วยสีหน้าเรียบเฉยทำให้รู้สึกอึดอัดบีบมือปลอบใจตัวเองเช่นทุกครั้ง

“ไม่ใช่แนวไม่เคยไปมีตแอนด์กรีต ชีวิตนี้เคยมีอะไรที่พูดความจริงบ้าง”

“ถ้าพราวพูดว่าเป็นติ่งตีตี้แล้วติดตามไปมีตแอนด์กรีต พี่ก็ไม่พอใจอีก”

“ทำไมต้องไม่พอใจ พี่ก็ไม่อะไรอยู่แล้ว” เสียงทุ้มสูงขึ้นสายตามองตรงดึงหน้าตึงคล้ายว่าเมินเฉย

“น้ำเสียงค้านกับคำพูดมากเลยนะคะ....” พราวฟ้าลากเสียงหยอกปรายตาอมยิ้มขำท่าทางเหมือนขรึมของเขา กวินธรถอนหายใจเหล่มองสีหน้าบึ้งตึงเมื่อขับมาถึงหน้าบ้านพราวฟ้าก็รีบลงกึ่งเดินกึ่งวิ่งหลีกเลี่ยงการอยู่ใกล้สามีเพื่อลดการกระทบกระทั่ง

ภายในห้องนอนขนาดใหญ่แบ่งส่วนเป็นพื้นที่นั่งเล่นเมื่อก้าวขึ้นบันไดสองขั้นเป็นพื้นที่เตียงนอนข้าง ๆ เป็นกระจกบานใหญ่พร้อมด้วยผ้าม่านผ้าม่านสีทึบลดแสงในยามเช้าพับเก็บอยู่ข้างกระจก

พราวฟ้าทำธุระในห้องน้ำเสร็จเดินสวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวสบายตัวออกมาทาผิวกายก่อนแล้วค่อยสวมชุดนอนตามความเคยชิน

“พรืด” เสียงรูดผ้าม่านก็ทำให้เธอตกใจสะดุ้งหันขวับไปมองหน้าตาเหลอหลา

“อุ้ย!”

“ทำอะไรระวังหน่อย ห้องนี้มีกระจกใสรอบด้านเดี๋ยวก็ได้โชว์ให้ใครต่อใครเขาเห็นหมด” กวินธรค่อย ๆ ก้าวเดินมาใกล้มองเธออย่างตำหนิ

“ขอบคุณที่เตือนค่ะ พี่วินเข้ามาเอาของเหรอคะ”

“สามีภรรยาก็ต้องนอนด้วยกัน”

“นอนด้วยกัน?” ดวงตากลมโตเบิกกว้างขบเม้มริมฝีปากประหม่า สายตาดุดันเมื่อครู่มองเคลิ้มมองริมฝีปากอมชมพูถูกขบกัดอย่างเผลอไผลก่อนจะได้สติ

“ก็ใช่ไง” เขาเน้นเสียงหนักกลบเกลื่อนรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที พราวฟ้านิ่วหน้าเลิ่กลั่กรีบเข้าไปในห้องเสื้อผ้าเลือกชุดกางเกงแขนยาวขายาวและเสื้อคลุมมีฮู้ดมาสวมใส่ทับแล้วรีบไปนอนหลับหนีนำไปก่อนไม่รู้ว่าคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้นในฐานะสามีภรรยา

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

แอร์เย็น ๆ กับที่นอนนุ่มผ้านวมนิ่มก็ทำให้คนเหนื่อยล้ามาทั้งวันนอนตะแคงข้างหลับสนิท กวินธรสวมชุดนอนยืนเท้าเอวมองภรรยานอนซุกผ้านวมพันตัวจนถึงลำคอดูก็รู้ว่าตั้งใจชิ่งหลับหนี คนขี้แกล้งเหล่มองก่อนจะเดินอ้อมขึ้นนอนบนที่นอนนุ่มกระเถิบตัวนอนตะแคงโอบกอดร่างเล็กผ่านผ้านวมผืนใหญ่ ผมยาวสลวยถูกพาดขึ้นบนหมอนหนุนปลายจมูกโด่งชิดใกล้ท้ายทอยขาวมีไรผมเรี่ยเล็กน้อย

ริมฝีปากหนาขบเม้มแทบกลั้นหายใจกลืนน้ำลายหนืดลงคอลำบากในขณะที่นัยน์ตาเข้มยังคงจ้องมองท้ายทอยของภรรยาอยู่อย่างนั้น......ชั่วขณะหนึ่งที่หวั่นไหวคิ้วเข้มขมวดหลบลงต่ำหายใจเข้าออกลึก ๆ ไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน แต่อดใจไม่ไหวที่จะเหลือบมองต้นคอเรียวอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ ลงปลายริมฝีปากอุ่นไล้ต้นคอเรียวแผ่วเบาผสานกับลมหายใจกระทบต้นคอทำให้คนหลับใหลขยับตัวรำคาญ รู้สึกว่าชลำตัวมีของหนักพาดอยู่เลยถีบผ้านวมออกอย่างหงุดหงิดดิ้นไปดิ้นมาพลิกกายนอนตะแคงมาอีกฝั่ง

กวินธรผงะเหลอหลาจ้องใบหน้าสวยใสของภรรยาตาหวานเยิ้มที่อยู่ห่างเพียงปลายจมูกด้วยใจที่เต้นรัวพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่มองทั่วใบหน้าใสอย่างหวั่นไหวค่อย ๆ เกลี่ยปลายนิ้วไล้แก้มใสอมชมดูหมดจดน่าทะนุถนอมอย่างที่เขาถูกใจในวันแรกที่ได้เจอเธอ ปลายจมูกโด่งสันโน้มลงเข้าหาแก้มใสและสูดหอมกลิ่นสาวชื่นใจแล้วเผลอไผลเลยเถิดจูบซับดวงหน้าสวยทีละนิดไล้ขึ้นหน้าผากจมูกเล็กและริมฝีปากบางอย่างลืมตัว

คิ้วเรียวขมวดถูกรบกวนการนอนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเห็นใบหน้าผู้ชายแนบชิดรู้สึกได้ถึงริมฝีปากประกบกำลังจะถูกบางอย่างสอดเข้ามาในโพรงปากทำให้เธอสะดุ้งโหยงผลักเขาออกลุกนั่งตื่นตระหนก

“ไม่ได้!”

“ต้องเป็นไอ้ดารานั่นหรือไงถึงจะทำได้”

“ก็พี่วินพึ่งไปมีอะไรกับคนอื่น พราวไม่อยากติดโรคทางเพศสัมพันธ์”

“ถ้าติดโรคก็แค่ไปรักษา ไม่ใช่อ้างไม่ทำหน้าที่เมีย!” เขาโผเข้าหาล็อกหน้าสวยไว้ด้วยฝ่ามือใหญ่ทั้งสองกดจูบบดขยี้ริมฝีปากชมพูด้วยความมันเขี้ยวปนโมโหที่เธอแสดงอาการรังเกียจ มือน้อยกำหมัดทั้งทุบทั้งดันให้เขาออกห่างแต่ไม่สำเร็จหน้าใสเริ่มแดงก่ำถูกสอดแทรกลิ้นรุกล้ำแทบหายใจไม่ออก หมัดน้อย ๆ เริ่มอ่อนแรงลงปล่อยน้ำตารินไหลสะอื้นในลำคอ

“นอนกับพี่มันทรมานมากหรือไง!” กายหนาผละห่างจ้องราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“ถ้าพี่ทำดี ๆ เหมือนคู่รักคนอื่นเขาทำกัน พราวก็ไม่เป็นแบบนี้” หน้าสวยนองน้ำตาริมฝีปากเจ่อสั่นระริก

“เหอะ! เราไม่ได้รักกันไงพราวมันก็แค่เซ็กซ์อยากให้อ่อนโยนนุ่มนิ่มเบอร์ไหน หรือต้องอัญเชิญผัวเก่ามาทำให้ดูว่าต้องทำยังไงถึงจะพอใจเมีย” เสียงเข้มตะคอกใส่ขึงขังไม่สนว่าคนตรงหน้ากำลังหวาดผวาน้ำตารินไหล กวินธรส่ายหน้าหงุดหงิดรำคาญเสียงสะอื้นเต็มทน

“หยุดร้องไห้สักที!”

“ก็อย่าตวาดสิ!” พราวฟ้าแผดเสียงหน้าแดงก่ำเม้มริมฝีปากฮึดสู้ทั้งที่อ่อนไหว เขาจ้องตาเขม็งเห็นสีหน้าแววตาเศร้าแล้วเจ็บแปลบจึงผละตัวลุกขึ้นคว้าสมาร์ตโฟนเดินโมโหกระฟัดกระเฟียดออกไปจากห้องทันที พราวฟ้านั่งกอดเข่าตัวเองน้ำตาไหลร่วงรินแววตาสั่นไหวในความมืดและเงียบงัน.....