ตอนที่ 2 คนอื่นห้ามแตะ

ห้องรับประทานอาหารเช้าของโรงแรมยามเช้าตรู่

พราวฟ้าเดินมายังห้องอาหารผิวหน้าใสผิวพรรณเปล่งปลั่งขาวอมชมพูความจิ้มลิ้มของเครื่องหน้าผสานกับดวงตากลมโตขนตางอนหวานเยิ้มทำให้มีแขกที่มาพักในโรงแรมที่อยู่ในห้องอาหารต่างเหลียวหลังมองแม้จะสวมเสื้อผ้าเรียบง่ายมัดผมมวยขึ้นสูงสบาย ๆ ก็ตาม

ระหว่างที่พราวฟ้าถือจานมาตักไส้กรอกในไลน์บุฟเฟต์มีหญิงสาวร่างสูงเดินมายืนใกล้ ๆ กลิ่นน้ำหอมฟุ้งจนเธอต้องเหลือบมองหญิงสาวข้าง ๆ สวมเสื้อสายเดี่ยวกางเกงขายาวผ้าพลิ้วกำลังคีบแฮมวางบนจานที่มีไส้กรอกและไข่ดาวไม่สุกอยู่สองใบ

“เมื่อคืนจัดหนักไปหน่อยเลยต้องโดปไข่เบิ้ลสองฟอง....” แอนนี่หญิงสาวสวยเซ็กซี่ส่งยิ้มฝืนดูปลอมให้กับพราวฟ้าที่ยิ้มอ่อนจำได้ว่าเธอคือหญิงสาวผมลอนที่อยู่กับสามีของเธอเมื่อคืน

“............”

“ไส้กรอกชิ้นใหญ่ดูน่ากินนะคะ แต่ว่าไส้กรอกของเมื่อคืนใหญ่กว่าเยอะ” แอนนี่แสร้งเสียงสองค่อย ๆ กดส้อมจิ้มลงบนไส้กรอกในจานเอาขึ้นมากัดปลายไส้กรอกสายตายั่วเย้า พราวฟ้าเหลือบมองบนพลางเบะปากกับท่าทางไร้มารยาทของคู่สนทนา

“พี่วินให้เธอมาพูดยั่วโมโหฉัน?”

“ไม่ใช่หรอกค่ะ คุณวินยังนอนสลบเหมือดหมดเรี่ยวแรงบนเตียงอยู่เลย”

“งั้นก็อย่าเสียเวลาพูดเยอะ เธอต้องใช้งานร่างกายอีกมากรีบกินแล้วเก็บแรงไว้ใช้งานดีกว่า เพราะถึงจะทำงานหนักเต็มที่หรือเหนื่อยให้ตายเธอก็ไม่ได้มีค่าไปมากกว่านี้” ดวงตากลมโตกวาดมองเหยียดหัวจรดปลายเท้าอย่างไม่เกรงใจ

“แล้วคนที่สามีไม่เอาอย่างคุณ มีค่าตรงไหนคะ?” แอนนี่กระตุกยิ้มจ้องตาเขม็งพร้อมคำพูดเย้ยหยัน

“คุณค่าของฉันคือสิ่งที่เธออยากมีแต่ไม่เคยได้ อย่างเช่น....สินสอดร้อยกว่าล้าน ใบทะเบียนสมรสและได้รับการเชิดหน้าชูตาให้เกียรติในสังคม” พราวฟ้าลอยหน้าลอยหน้าตาลากน้ำเสียงยืดยานให้คนฟังอิจฉาเล่น

“.......” แอนนี่เกร็งคอแววตาหลุกหลิกเหลือบมองแหวนเพชรวงใหญ่ในนิ้วมือของฝ่ายตรงข้าม

“ฉันเข้าใจนะว่าคนไม่เคยได้อาจจะคำนวณไม่ถูก งั้นลองคิดเล่น ๆ ซะว่าแหวนเพชรสิบห้ากะรัตในนิ้วของฉันเนี่ยเธอต้องทำงานหนักอีกเท่าไหร่ถึงจะได้มันมา แต่สำหรับฉันแค่ยื่นนิ้วรอสวมแหวนแพง ๆ สวย ๆ ก็พอ” พราวฟ้าอมยิ้มขำเยาะในลำคอพลางกรีดนิ้วนางข้างซ้ายมาเกลี่ยไรผมแบบสโลว์โมชั่น

“ดูภูมิใจนะคะ ได้ทรัพย์สินเยอะแยะแต่ไม่ได้อย่างเดียวคือผัว”

“ถ้าเทียบมูลค่าของที่ได้มากับผู้ชายแค่คนเดียว ฉันก็ยังคุ้มอยู่ดีถ้าเธออยากได้ตัวเขาก็ตามสบายนะส่วนฉันชอบสะดวกบนกองเงินกองทองมากกว่า” ริมฝีปากกระจับยกยิ้มหันหลังเดินถือจานเดินไปยังโต๊ะอาหารคำเยาะเย้ยถากถางของแอนนี่ไม่ส่งผลให้เจ้าสาวหมาด ๆ สะทกสะท้านแม้การแต่งงานจะเกิดขึ้นเพื่อผลประโยชน์แต่ความทระนงตัวคุณค่าของเธอไม่เคยหมดไป......

ห้องพักแบบสองห้องเปิดประตูถึงกันได้แบบคอนเน็คชั่น

กวินธรสวมเสื้อคอปกกางเกงขาสั้นถือกระเป๋าเดินออกมาจากอีกห้อง แอนนี่กำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าก็รีบปรี่ไปหายิ้มอ่อนยิ้มหวาน

“ไม่รู้ว่าคุณตื่นเช้าจะได้ชวนไปทานมื้อเช้าด้วยกัน”

“ดื่มกาแฟแล้ว” เขาวางกระเป๋าเสื้อหยิบสมาร์ตโฟนออกมาจากกระเป๋ากางเกงส่งข้อความหาไทผู้ช่วยส่วนตัว แอนนี่เหลือบมองเขาเงียบเลยหาเรื่องคุย

“เมื่อเช้าแอนนี่ลงไปทานอาหารเจอภรรยาคุณด้วย เธอรู้นะคะว่าแอนนี่เป็นคนของคุณ”

“งั้นเหรอ” นิ้วแกร่งชะงักก้มมองหน้าจอสมาร์ตโฟนนึกถึงเมื่อคืนที่เขาตั้งใจทำกระเป๋าครีมอาบน้ำตกไว้และเดินช้า ๆ เพื่อให้ภรรยาออกมาเห็นว่าเขาเข้าห้องกับผู้หญิงคนอื่น ในระหว่างที่แอนนี่กอดเขาเหล่มองว่าภรรยาเห็นจึงยิ้มแย้มปล่อยให้แอนนี่หอมแก้มเขา

“ภรรยาคุณเห็นแก่เงินมากนะคะ มีหน้ามาพูดอีกว่าถ้าแอนนี่อยากได้คุณก็ตามสบายแต่หล่อนสะดวกอยู่บนกองเงินกองทองสินสอดที่ได้จากคุณ เหอะ! ขิงหนักมากสามีหนีออกจากห้องหอยังจะมั่นหน้าอวดอีก”

“ผมจ้างให้มานอนเล่นที่โรงแรม ไม่ได้สั่งให้ไปคุยกับภรรยาผม”

“ก็เจอกันเลยทักทายนิดหน่อยค่ะ แอนนี่ไม่ได้ไปยุ่งกับเธอมากเลยนะคะ” แอนนี่เลิ่กลั่กแถข้าง ๆ คู ๆ

“ไม่ใช่หน้าที่! งานจบแล้วไทจะโอนค่าจ้างไปให้และไม่ต้องร่วมงานกันอีก”

“แต่แอนนี่ยังไม่ได้บริการคุณเลยนะคะ อย่าพึ่งรีบตัดสินใจเขี่ยแอนนี่สิ”

“ผมไม่ชอบให้ใครพูดถึงภรรยาผมเชิงลบ ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงผมมีสิทธิ์ต่อว่าได้คนเดียวคนอื่นห้ามแตะ” เสียงทุ้มเน้นหนักเหล่มองหงุดหงิดก่อนจะคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าเดินไปทันที

“แอนนี่ขอโทษนะคะคุณวิน แอนนี่ไม่ได้ตั้งใจ คุณวิน คุณวิน” แอนนี่เดินตามหน้าเสียกลับถูกปิดประตูห้องใส่หน้าไม่ได้รับการสนใจ

“ก็เล่นใหญ่ไม่เข้าห้องหอใครจะไปรู้ว่าแตะไม่ได้ ชวดงานสบายจ่ายหนักเลย โอ๊ย! ปวดหัว....” แอนนี่ยืนขยุ้มผมโมโหตัวเองปากพล่อยไปพูดถึงภรรยาเขาเพราะไม่รู้ว่าเป็นเรื่องต้องห้าม..........