ตอนที่ 1 สมรสไร้รัก

สถานที่จัดงานแต่งงานหรูหราประดับด้วยดอกไม้นานาชนิดสวยอลังการงานสร้างสมกับงานแต่งงานของลูกหลานไฮโซนักธุรกิจอันดับต้น ๆ ของประเทศ

พราวฟ้าสวมชุดเจ้าสาวสีขาวฟูฟ่องในหน้าสวยหวานถูกแต่งเติมให้ยิ่งสวยโดดเด่นเป็นหน้าเป็นตาสมฐานะกับกวินธรเจ้าบ่าวหนุ่มหล่อเหลาใบหน้าคมคายเป็นที่หมายปองของสาว ๆ ครึ่งค่อนประเทศ

หน้าแบล็กดรอปตกแต่งด้วยผ้าและดอกไม้อลังการ

เจ้าสาวคล้องแขนกับเจ้าบ่าวถ่ายรูปต้อนรับแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมงานกันอย่างชื่นมื่น ทว่าคู่บ่าวสาวกลับยืนนิ่งมีเพียงรอยยิ้มเสแสร้งไร้ความรู้สึกในแววตาต่างคนต่างอึดอัดกับภาวะจำยอมกับงานสมรสไร้รักแต่เกิดขึ้นเพื่อธุรกิจเท่านั้น

“ใกล้เวลาขึ้นเวทีแล้วไปเตรียมตัวที่หน้าประตูทางเข้ากันได้เลยครับ” เจ้าหน้าที่พิธีการเชื้อเชิญคู่บ่าวสาวให้เดินควงกันไปหน้าประตูทางเข้างาน กวินดึงแขนของเจ้าสาวที่คล้องแขนแกร่งแล้วถอนหายใจเบื่อหน่ายเสียเต็มประดา พราวฟ้าหน้าเสียมองแผ่นหลังเจ้าบ่าวเดินห่างเธอไปไม่แยแส

“เชิญครับคุณพราว” เจ้าหน้าที่พิธีผายมือให้เจ้าสาวที่ยืนนิ่งงัน

“ค่ะ” เสียงหวานตอบรับค่อย ๆ ก้าวเดินบนรองเท้าส้นสูงและชุดกระโปรงยาวอย่างระมัดระวังเพื่อตรงมายืนเคียงข้างเจ้าบ่าวที่ไม่แม้แต่จะหันมองเธอ

“คล้องแขนเจ้าบ่าวเลยครับ” เจ้าหน้าที่พิธีรีบบอกบ่าวสาวที่ยังยืนห่างกันไม่เหมือนคู่รักทั่วไปจึงต้องคอยแนะนำทุกกระเบียดนิ้ว ห่างออกไปจากหน้าประตูทางเข้างานชายหนุ่มรูปร่างสูงสวมเสื้อคลุมมิดชิดถึงลำคอสอดแขนในกระเป๋าเสื้อคลุมยืนมองดูคู่บ่าวสาวภายใต้แว่นสายตาสีเข้มปิดบังใบหน้าและแววตาที่สั่นไหว.......

เมื่อถึงช่วงเวลาประตูทางเข้าเปิดออกกว้าง

คู่บ่าวสาวเดินควงกันเข้ามาภายในงานด้วยรอยยิ้มการละครราวกับว่ามีความสุขกับงานสำคัญในวันนี้ บนเวทีมีเพียงภาพพรีเว็ดดิ้งฉายไม่มีการเล่าถึงความรักของเจ้าบ่าวเจ้าสาวเหมือนกับงานแต่งงานทั่วไปเพราะความรักและผูกพันของทั้งสองคนนั้นไม่เคยมี พราวฟ้ายืนยิ้มกว้างน้ำตารื้นไม่ใช่เพราะปลาบปลื้มแต่เป็นความกระอักกระอ่วนอึดอัดจนกรีดร้องภายในใจนับร้อยครั้ง……

ภายนอกห้องจัดเลี้ยงชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ถูกชีวันผู้จัดการส่วนตัววัยกลางสวมเสื้อผ้าทะมัดทะแมงมากระชากแขนเขาอย่างแรง

“พี่บอกว่าไม่ให้มาไง ถ้ามีแฟนคลับเห็นนายงานเข้าแน่!”

“ผมแค่อยากมาแสดงความยินดี” อชิระกดเสียงต่ำใบหน้าขาวเนียนคิ้วเข้มจมูกโด่งสันกรอบหน้าชัดมีออร่าแม้จะมีกรอบแว่นบดบัง

“ยินดีกับแฟนเก่าเนี่ยนะ ยืนมองเจ้าสาวตาละห้อยการ์ดเชิญก็ไม่มี ใครรู้เขาก็มองว่าแปลกกันทั้งนั้น”

“อะไรก็ไม่ได้ เพราะคำว่าซูเปอร์สตาร์มันทำให้ผมต้องยืนมองคนรักไปแต่งงานกับอื่น!” เขาสะบัดแขนออกโวยวายหัวเสีย

“ชู้ว เบา ๆ เดี๋ยวใครได้ยิน” ชีวันเลิ่กลั่กรีบกระซิบกระซาบห้ามปรามแต่อชิระก็ฉุนเฉียวไม่เลิก

“โว้ย!”

“กลับไปกับพี่เดี๋ยวนี้เลย อย่าทำให้ความพยายามที่สู้มาเจ็ดปีต้องสูญเปล่า” ชีวันฉุดกระชากแขนแกร่งแม้อชิระจะขืนตัวเม้มปากอดกลั้นหงุดหงิดแต่สุดท้ายก็ต้องเดินตามไปอย่างว่าง่าย

ห้องสวีตในโรงแรมที่จัดงานแต่งงาน

คู่บ่าวสาวถูกส่งตัวในห้องสวีตหรูหรากว้างขวางมีห้องรับแขกแยกกับห้องนอน พราวฟ้านั่งหลบตาลงอยู่ปลายเตียงหลังจากผู้ใหญ่เข้ามาส่งตัวและทยอยกันออกไป กวินธรรีบลุกจากปลายเตียงถอดสูทปลดหูกระต่ายออกโยนใส่โซฟา เดินไปรินเหล้าลงใส่แก้วสีใสแล้วกระดกดื่มอึกใหญ่ทำท่าทางฟึดฟัดอารมณ์เสียต่อด้วยการรินเหล้ากระดกดื่มอีกครั้ง

“ถ้าลำบากใจที่พราวอยู่ตรงนี้ พราวไปนอนห้องรับแขกก็ได้นะคะ” ดวงตากลมโตสวยหวานที่เคยสดใสเหลือบมองประหม่ากับการแสดงอาการไม่พอใจในตัวเธออย่างเห็นได้ชัด

“ไม่ต้อง รอญาติผู้ใหญ่ลงลิฟต์ไปให้หมดก่อนพี่จะออกไปนอนห้องอื่น” สายตาคมเหลือบมองเจ้าสาวแสนสวยปลายเตียงก่อนจะรินเหล้าใส่แก้วกระดกดื่มเพรียวซ้ำ ๆ พราวฟ้าก้มหน้ามองต่ำมือเรียวกำกระโปรงลูกไม้ขาวบริสุทธิ์ไว้แน่นพร้อมกับลอบถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วน

“.......”

“พรุ่งนี้สิบโมงไปเจอกันหน้าล็อบบี้จะได้กลับเรือนหอพร้อมกัน” กวินธรคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าที่เตรียมมาก้าวเดินออกไปจากห้องด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เธอเงยมองตามหลังแกร่งจนประตูห้องปิดสนิทจึงค่อย ๆ ถอดรองเท้าส้นสูงที่ทนฝืนยืนทั้งที่ปวดขาก่อนจะลุกเดินสีหน้าอ่อนเพลียเหนื่อยล้าทั้งกายและใจมาหยิบเสื้อผ้าในกระเป๋าส่วนตัว ทำให้เห็นว่ากระเป๋าใบเล็กสำหรับใส่ครีมอาบน้ำและแปรงสีฟันของสามีหล่นอยู่ข้าง ๆ โต๊ะเครื่องแป้ง พราวฟ้ารีบหยิบกระเป๋าใบเล็กเปิดประตูออกไปจากห้องเพื่อเดินตามไปให้เขา แต่สิ่งที่เห็นคือสามียืนถือกระเป๋าอยู่หน้าห้องพักที่อยู่ห่างกันคนละมุมอาคารไม่นานนักมีผู้หญิงผมลอนสีน้ำตาลสวมชุดคลุมอาบน้ำมาคล้องลำคอแกร่งโน้มหอมแก้มสากแล้วผละห่างชวนกันเดินเข้าไปในห้องพัก

พราวฟ้ายืนมองสงบนิ่งแววตาสั่นไหวกำกระเป๋าในเล็กในมืออยู่ชั่วขณะก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าห้องพักไปอย่างเชื่องช้า

โต๊ะเครื่องแป้งภายในห้องสวีต

ดวงหน้าสวยหม่นเศร้าหย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้มองกระจกเงาสะท้อนใบหน้าเจ้าสาวคนสวยหน้าเศร้าน้ำตาตกค่อย ๆ เช็ดใบหน้าถูกแต่งเติมไปพร้อมกับหยดน้ำตาไร้ซึ่งรอยยิ้มที่ควรได้เห็นในวันวิวาห์......