ตอนที่ 18 ห้วงเสน่หา

มือเรียวเก็บโน้ตบุ๊คและเครื่องมือการทำงานเรียบร้อยก่อนจะเดินไปปลุกสามีให้ขึ้นห้องไปนอนด้วยกัน

“พี่วินคะ พี่วิน” เสียงหวานแผ่วเบาค่อย ๆ สะกิดไม่ให้เขาตกใจแต่ดันกลายเป็นเธอที่ตกใจแทนเพราะถูกแขนแกร่งโอบล้อมกายดึงเธอทีเผลอทำให้ล้มทับกายแกร่งไปทั้งตัว

“ห้องนี้บรรยากาศดีนะ” ริมฝีปากหนายกยิ้มหลับตาพริ้มแกล้งภรรยา

“พี่อยากนอนในห้องนี้?”

“อยากออกกำลังกายในร่ม” เขาปรือตามองอมยิ้มกรุ้มกริ่มกับภรรยาคนสวยหน้าซบอกแกร่ง

“ห้องนี้มีกล้องวงจรปิดนะ” เธอเหล่มองไปยังกล้องวงจรมุมห้อง เขามองตามแล้วเอื้อมมือหยิบสมาร์ตโฟนมาสั่งปิดเลนส์กล้องวงจรปิดแล้วหันหน้าจอให้ภรรยาดู

“ไม่มีแล้ว” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเจ้าเล่ห์ก่อนจะโอบรัดร่างบางพลิกให้อยู่ภายใต้กายแกร่งแล้วโน้มลงประทับจูบบนริมฝีปากนุ่มแผ่วเบาและดูดดื่มขึ้นตามแรงเร้าของเลือดที่สูบฉีดพลุ่งพล่านในร่างกาย

หน้าหล่อละเมียดละไมจูบซับแก้มใสน่าทะนุถนอมพลางปลดเปลื้องเสื้อผ้าของกันและกันจนเปลือยเปล่าแล้วโอบกอดแนบแน่นผิวกายเสียดสีให้สยิววาบร้อนผ่าวทั่วเรือนร่าง ขยับเคลื่อนเติมรักไม่ขาดสายกายบางโยกไหวเผยอริมฝีปากครางในลำคอจ้องมองเรือนร่างสามีถาโถมเข้าหาอย่างซาบซ่าน เสียงทุ้มคำรามเสพสุขจมลึกในห้วงเสน่หา ฝ่ามืออุ่นลูบไล้กายสาวนุ่มลื่นราวกับจับจอง ดื่มด่ำทุกจังหวะรักเร่าร้อนยิ่งลึกซึ้งยิ่งคลั่งไคล้โหยหาเพียงกันและกัน....

หลายวันต่อมา

ท้องฟ้าสดใสยามเช้า

พราวฟ้ายังนอนหลับซุกตัวใต้ผ้านวมนุ่มหายใจสม่ำเสมอ กวินธรสวมชุดทำงานเดินมาโน้มตัวลงจุ๊บหน้าผากมนเธอรู้สึกตัวค่อย ๆ ปรือตามองยืนหน้าทำปากจู๋เขาเลยโน้มลงจุ๊บปากเธอ

“วันนี้พราวไปหาคุณพ่อคุณแม่นะคะ”

“โอเค เลิกงานแล้วพี่ไปรับที่บ้าน” เสียงทุ้มนุ่มนวลหอมแก้มใสไปอีกหนึ่งฟอดแล้วลูบหัวภรรยาแผ่วเบาอย่างเอ็นดู พราวฟ้านอนยิ้มหน้าพริ้มก่อนจะค่อย ๆ ปิดเปลือกตาหลับไปอีกครั้ง

บ้านหลังใหญ่บนพื้นที่กว้างขวางราวกับคฤหาสน์

พราวฟ้านั่งบนโซฟาใหญ่กอดออเซาะเจ้าสัววิบูลผู้เป็นพ่อที่กำลังน้อยใจลูกสาวแต่งงานหายหน้าไปเป็นเดือนพึ่งจะกลับบ้าน

“พ่อบอกให้มาหาทุกอาทิตย์ไม่ใช่เดือนละครั้ง” เจ้าสัววิบูลเหล่มองลูกสาวตัวน้อยกอดซบไหล่พ่อ

“ช่วงนี้รับงานแปลนิยายต่างประเทศไว้ค่ะเลยต้องรีบทำส่งตามนัด พราวสัญญาว่าถ้าเคลียร์ต้นฉบับเสร็จจะมาหาบ่อย ๆ ให้คุณพ่อคุณแม่เบื่อหน้าไปเลย” เสียงหวานออดอ้อนใช้ความสดใสทำให้พ่อใจอ่อน

“อยู่บ้านนั้นเป็นยังไงบ้างลูก สบายดีอย่างที่โทรคุยกับแม่หรือเปล่าสามีดูแลหนูดีไหม” นิลดาเอ่ยถามพลางมองสำรวจลูกสาวถึงจะโทรคุยกันแทบทุกวันแต่ก็อยากเห็นว่าลูกสาวสบายดีด้วยตาเนื้อของตัวเอง

“พี่วินใจดีกับพราวมากเลยค่ะคุณแม่ ส่วนครอบครัวเขาโดยรวมก็ดีไม่มีปัญหาแค่ต้องปรับตัวกับบางคนนิดหน่อย”

“ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะพ่อพร้อมซัพพอตเต็มที่”

“ค่ะคุณพ่อ” หน้าสวยยิ้มแก้มปริ เจ้าสัววิบูลคล้องแขนกอดตอบลูกสาวสุดที่รักแสนทะนุถนอม

“ช่วงที่คุณหนูไม่มาบ้านมีพัสดุส่งมาให้หลายชิ้นเลยนะคะ ป้าให้เด็กนำไปไว้บนห้องเรียบร้อยค่ะ” ป้าพิศเอ่ยขึ้นมองพราวฟ้าด้วยสายตาเอ็นดูเพราะเลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก

“ขอบคุณค่ะป้าพิศ งั้นเดี๋ยวพราวขึ้นไปดูพัสดุก่อนนะคะตอนเย็นจะได้ลงมากินพร้อมกันกับทุกคน”

“ตามสบาย” เจ้าสัววิบูลพยักหน้ายิ้ม ๆ แล้วมองลูกสาวลุกเดินออกไปจากห้องรับแขกอย่างอารมณ์ดี

“ลูกยังสดใสเหมือนเดิม คงปรับอยู่ได้จริง ๆ” นิลดาเสียงอ่อนโล่งใจที่ลูกไม่ได้อมทุกข์

“พี่ว่ายังสุขไม่สุด แม่สามีน่าจะแสบดูเจ้ากี้เจ้าการถือยศศักดิ์เชิดคอแทบเคล็ด หมดประโยชน์เมื่อไหร่ละก็พี่จะเล่นงานให้หน้าหงายเงิบ” เจ้าสัววิบูลสีหน้าเรียบนิ่งเข้าโหมดจริงจังต่างจากเมื่อครู่ที่ยิ้มพูดเล่นกับลูกสาวราวกับคนละคน......

ภายในห้องนอนสีขาวตกแต่งสไตล์เจ้าหญิง

กองพัสดุรายล้อมตัวพราวฟ้าที่กำลังนั่งขัดสมาธิแกะพัสดุออกทีละกล่องล้วนเป็นสินค้าสั่งมาจากต่างประเทศพึ่งเดินทางมาถึงส่วนมากจะของใช้แปลกใหม่ไม่มีจำหน่ายในไทย

พราวฟ้าแกะดูสินค้าวางกองรวมกันเพื่อสะดวกในการเก็บจนมาถึงพัสดุกล่องสุดท้ายขนาดใหญ่ ทันทีที่ได้เห็นชื่อผู้ส่งคืออชิระเธอชะงักเล็กน้อยก่อนจะเปิดดูอย่างลังเล

“แต่งงานแล้วยังจะส่งของมาให้อีก” เสียงหวานพร่ำบ่นในใจก็ลุ้นว่าของในกล่องคืออะไร เมื่อเปิดออกมาทำให้เธอถึงกับยิ้มให้ความน่ารักของตุ๊กตาซานริโอ้ตัวเล็กตัวน้อยคอลเลคชั่นหายากมาครบเซตทุกตัว

“หื้อ ส่งมาแบบนี้ใครจะทิ้งลง เฮ้อ....” หน้าสวยง้ำงอหนักใจมองตุ๊กตาน่ารักอยู่อย่างนั้นแต่ตัดใจปล่อยผ่านไม่ได้เลยนำตุ๊กตาซานริโอครบเซตไปจัดวางในตู้กระจกใหญ่ที่มีของน่ารักมากมายจากนานาประเทศที่อชิระส่งมาให้เธอเสมอตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา อีกทั้งยังมีของขวัญที่เคยให้กันสมัยคบกันวางไว้ใกล้ ๆ

“ทำอะไรอยู่เอ่ย?” กวินธรยิ้มหวานเดินมาหาภรรยาที่อยู่ในห้องแต่งตัวรายล้อมด้วยตู้กระจกเป็นแนวยาว

“พี่วิน! ทำไมมาเร็วจังคะ” พราวฟ้าสะดุ้งโหยงหันมองเลิ่กลั่ก