ตอนที่ 15 เซอร์ไพรส์ยิ่งกว่า

สิ้นสุดความเร่าร้อนเปี่ยมสุข กวินธรนอนยิ้มกรุ้มกริ่มกอดรัดภรรยาซุกแนบอกไว้ไม่ให้ห่างกาย

“ขอไปล้างตัวก่อนนะคะ ของพี่ไหลออกมาเดี๋ยวเลอะที่นอน”

“ให้ลูก ๆ พี่แช่อยู่สักพักก่อนเผื่อได้ลูกแฝดไง” เขาหลับตาพริ้มกระชับกอดเธอไว้แน่น

“พราวเหนียวตัว...” เสียงหวานลากยาวไม่ค่อยถูกใจกวินธรเลยยอมผละห่างคลายอ้อมกอดกลัวเธอจะหงุดหงิด

“งั้นอาบน้ำด้วยกันนะ”

“ไม่เอาค่ะ ถ้าพี่อยู่ได้จะล้างตัวถนัดได้ไง”

“แหม...พี่ก็หอมทั่วตัวแล้วหรือว่ามีตรงไหนที่พี่ยังหอมไม่หมด” สายตาเข้มกวาดมองเรือนร่างภรรยาอย่างกะลิ้มกะเหลี่ย พราวฟ้าตาเบิกตากว้างระแวงสีหน้าแววตาสามี

“พี่วิน..อย่ามองแบบนี้สิ ดูหื่นยังไงไม่รู้” พราวฟ้าหน้าเหวอเริ่มระแวงสีหน้าแววตาสามี เขาหัวเราะร่วนแล้วจุ๊บเหม่งเธออย่างมันเขี้ยว

“เราเป็นผัวเมียกันแล้วนะ เดี๋ยวพราวก็ชินกับหน้าตาและคำพูดหื่น ๆ ของพี่”

“แต่ตอนนี้ยังไม่ชิน พราวขอมีเวลาส่วนตัวบ้างนะคะ” คำต่อรองพร้อมกับใบหน้าง้ำงอทำให้เขาต้องยอมอ่อนให้ตลอดเพราะไม่อยากขัดใจ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

พราวฟ้าสวมชุดคลุมอาบน้ำเดินออกมานั่งลงทาครีมบำรุงผิวหน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งแล้วเหลือบไปทางสามีเอนกายนอนหลับสบายหายใจสม่ำเสมอดูท่าแล้วจะไม่ยอมลุกเข้าห้องน้ำแน่ ๆ พราวฟ้าทาครีมบำรุงผิวเสร็จก็สวมชุดนอนดินมาสะกิดสามีเบาๆ เขาพลิกตัวหันหลังหนีนอนหลับอย่างเดิม เธอเลยถอดใจไม่ปลุกเขาลุกไปอาบน้ำอีก

“ติ้ง” เสียงสมาร์ตโฟนดังขึ้น พราวฟ้าชะเง้อดูหน้าจอสมาร์ตโฟนสองเครื่องที่วางข้างหัวเตียงคู่กันทั้งของเธอและสามี ทว่าแสงที่สว่างบนหน้าจอนั่นไม่ใช่เครื่องของเธอพร้อมกับข้อความขึ้นว่า

“อาทิตย์หน้าจะกลับไทยแล้ว ไม่รู้ว่ายังมีคนรออยู่หรือเปล่าแต่ที่แน่ ๆ วินต้องมารับลักษ์ด้วยนะ”

พราวฟ้านิ่วหน้าสงสัยคนชื่อลักษ์คือใครในวงศาคณาญาติของสามีหรือคือเพื่อนที่เธอไม่รู้จักดูจากข้อความแล้วทั้งสองคนน่าจะสนิทกัน

“ข้อความของพี่หรือของพราว” เขาเอ่ยถามทั้งที่ตายังหลับ พราวฟ้าหยิบสมาร์ตโฟนของสามียื่นอ้อมตัวเขาที่นอนตะแคงหันหลังให้เธอ

“ของพี่ค่ะ คนชื่อลักษ์ส่งข้อความมา” สิ้นเสียงนุ่มราบเรียบแต่ทำให้คนหลับตาเบิกกว้างรีบยันตัวลุกนั่งรีบคว้าสมาร์ตโฟนมาถืออย่างเลิ่กลั่ก

“เพื่อนหรือลูกพี่ลูกน้องคะ” คิ้วเรียวกระตุกจับจ้องหน้าสามีหลุกหลิกไม่วางตา

“ญาติห่าง ๆ ” สายเข้มมองสบตาภรรยาแล้วยิ้มให้นิ่มนวลแต่เธอรู้สึกได้ว่าเขากำลังฝืน

“พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ” กายหนาค่อย ๆ เหยียดยืนเดินกำสมาร์ตโฟนเดินตรงไปยังห้องน้ำ พราวฟ้าหันมองตามสามีแล้วมองที่มือของเขา

“เอาโทรศัพท์เข้าไปด้วยเหรอคะ?”

“ค่ะ ปกติพี่ก็เอาเข้าห้องน้ำด้วยเผื่อมีงานด่วน” เขาชะงักหันมายิ้มให้เล็กน้อยแล้วรีบหลบสายตาหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว พราวฟ้านั่งนิ่งสูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ อย่างมีสติเหมือนในคืนวันแต่งงานที่เธอต้องพยายามสงบให้ได้แม้อยากจะวีนแค่ไหนก็ตาม........

ช่วงสายสองวันต่อมา

พราวฟ้าร่างกายสดชื่นขึ้นฟื้นไข้ได้ก็ออกเดินเล่นไปยังบริเวณสนามหญ้าส่วนกลางของบ้านเลยเห็นว่าน้องพลกำลังเล่นสกู้ตเตอร์อยู่กับลัดดาวรรณและพี่เลี้ยงเธอจึงเดินตรงเข้าไปหาเพื่อทักทายและเล่นสกู้ตเตอร์ไฟฟ้าของผู้ใหญ่เป็นเพื่อนหลานชายตัวน้อยขับวนไปวนมาจนเหนื่อย

สักพักลัดดาวรรณก็ฝากน้องพลไว้กับพราวฟ้าแล้วขอตัวเข้าไปดูของว่างในครัวจะสั่งแม่ครัวให้ทำเพิ่มสำหรับพราวฟ้าด้วยอีกคน

“ดื่มน้ำก่อนไหมคะน้องพล” ปูพี่เลี้ยงกวักมือเรียกน้องพลที่หน้าแดงเหงื่อซกให้มาดื่มน้ำดับกระหาย น้องพลกับพราวฟ้าเลยมานั่งหอบเหนื่อยบนเสื่อจิบน้ำทีละนิด

“รอบหน้าไปวนตรงน้ำพุหน้าบ้านคุณหญิงย่ากันไหมครับอาพราว” มือน้อย ๆ ชี้ไปยังหน้าบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ไกล ๆ

“ได้เลย ว่าแต่น้องพลไหวแน่นะ”

“ไหวอยู่แล้วครับ” น้องพลกอดอกยิ้มกริ่มมั่นใจ พราวฟ้ายักคิ้วเล่นกับหลานชายเริ่มคุ้นชินสนิทสนม

“น้องพลเล่นอะไรอยู่ครับ?” เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้านหลังน้องพลหันขวับไปมองยิ้มกว้างแล้วรีบลุกวิ่งไปหาทันที

“น้าลักษ์ หายไปไหนมาไม่มาเล่นกับพลเลย”

“น้าไปเรียนต่อที่อเมริกาจ้ะ พลกำลังจะมีน้าเป็นดอกเตอร์แล้วนะ” ลักษ์นาราย่อตัวลงยิ้มหวานลูบหน้าหลานชายด้วยความเอ็นดู

“ดอกเตอร์แล้วมันเท่ไหม?”

“เท่สิครับ ต้องเก่งฉลาดมีความอดทนเท่านั้นที่จะทำได้”

“โตขึ้นพลจะเก่งเหมือนน้าลักษ์”

“ดีมากจ้ะ” ลักษ์นารายิ้มหวานกอดหลานด้วยความคิดถึง

“สวัสดีค่ะ” พราวฟ้านั่งมองหญิงสาวสวยหวานผมยาวตรงสลวยกิริยาเรียบร้อยคล้ายกับลัดดาวรรณจึงเอ่ยทักและยกมือไหว้ตามมารยาท ลักษ์นารารับไหว้มองหญิงสาวตัวเล็กหน้าใสดวงตากลมโตบ้องแบ้วผิวพรรณขาวสะอาดเปล่งปลั่งไม่เหมือนคนรับใช้ในบ้าน

“ขอโทษทีนะคะ ฉันไม่ได้มาที่นี่สองปีเลยไม่รู้ว่าคุณเป็นใครถึงมาอยู่ในรั้วบ้านนี้ได้”

“อาพราวเป็นคนรักของอาวินครับ” น้องพลตอบแทนเสียงแจ๋ว

“คนรัก?” ลักษ์นารานิ่งอึ้งเหยียดกายยืนกวาดสายตามองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าอย่างละเอียด

“ลักษ์ กลับมาแล้วเหรอไหนบอกว่าอาทิตย์หน้าไง” ลัดดาวรรณรีบเดินมาหาสีหน้าตกใจ

“อยากเซอร์ไพรส์ค่ะ แต่เหมือนจะเจอเรื่องเซอร์ไพรส์ยิ่งกว่า” ลักษ์นาราหันมองพี่สาวแล้วเหล่มองไปทางพราวฟ้าที่ยืนหน้าเจื่อนงง ๆ ในดงญาติสามีและดูเหมือนว่าญาติคนนี้จะไม่ปลื้มเธอเท่าที่ควร......