ตอนที่ 14 วิธีหายโกรธ

ภายในห้องนอนกว้าง

พราวฟ้านอนหลับสนิทบนเตียงกว้างแสงแดดอ่อนลอดผ้าม่านบาง ๆ ส่องมาแก้มเนียนใส กวินธรเดินย่องไม่ลงน้ำหนักเท้ารูดผ้าม่านสีทึบมาทับกับผ้าม่านบาง ๆ ก่อนจะเดินกลับมานั่งข้างหลังภรรยาที่กำลังนอนตะแคงหลับสบายหายใจสม่ำเสมอ หน้าหล่อยิ้มละมุนดีใจภรรยาของเขาไม่ได้ตั้งใจนัดแนะลักลอบเจอคนรักเก่าอย่างที่เธอบอกจริง ๆ

เขานั่งอารมณ์ดีมองหน้าใสนิ่งนานแล้วพลิกหลังฝ่ามือวางทาบหน้าผากมนไม่ร้อนผ่าวเหมือนตอนก่อนนอน พราวฟ้าขยุกขยิกตัวปัดป่ายฝ่ามือบนหน้าผากเธอออกรำคาญก่อนจะขมวดคิ้วนึกถึงฝ่ามือใหญ่เมื่อครู่น่าจะเป็นของสามีเลยค่อย ๆ เอียงคอปรือตามองหน้าอึน

“ดีขึ้นไหม?” เสียงทุ้มอ่อนนุ่มส่งสายตาห่วงใย

“ก็ดีค่ะ” หน้าซีดพยักเล็กน้อยแล้วหันกลับมานอนต่อระหว่างกำลังเคลิ้มหลับรู้สึกมีบางอย่างขยุกขยิกด้านหลังรบกวนการนอน พราวฟ้าลืมตาตื่นหน้ามุ่ยก่อนถูกสวมกอดจากอ้อมแขนแกร่งเธอสะดุ้งสุดตัวหันขวับมองใบหน้าหล่อเหลาใกล้ชิดลมหายใจอุ่นรดต้นคอเรียว

“หายโกรธแล้ว?”

“ยังแต่มีวิธีให้หายโกรธ....ไม่รู้ว่าพราวจะโอเคไหม” เสียงทุ้มแหบพร่าซุกหน้าลงจูบท้ายทอยเรียวแผ่วเบา พราวฟ้าตัวชาขนลุกวาบหันหน้าหนีหัวใจเต้นรัวก่อนจะถูกฝ่ามืออุ่นลูบไล้หน้าท้องแบนราบผ่านผ้าไหมลื่นละเอียด กายบางสะท้านหายใจติดขัดแก้มแดงระเรื่อหาใช่เพราะพิษไข้แต่เป็นความวาบหวามถึงเนื้อถึงตัวอย่างที่ไม่เคยมาก่อน ฝ่ามือซุกซนเคลื่อนไล้ไต่ขึ้นมาเรื่อย ๆ ถึงหน้าอกอิ่ม หน้าสวยเคร่งเครียดกลืนน้ำลายลำบากก่อนจะจับมือของเขาให้หยุดการกระทำ

“ตอนนี้เลยเหรอคะ” เสียงหวานขาดช่วงกำผ้านวมในมือแน่น

“ใช่ค่ะ พี่อยากเป็นเจ้าของเมีย” เขาเขยิบตัวจับไหล่บางพลิกตัวภรรยาให้มามองสบตา

“พี่คิดว่าพราวมีอะไรกับแฟนเก่าไม่รังเกียจ...” แววตาสวยสั่นไหวเป็นกังวล ริมฝีปากหนายกยิ้มเกลี่ยปลายนิ้วแกร่งไล้พวงแก้มแดงระเรื่องอย่างเอ็นดู

“พราวบอกว่าไม่ได้ทำ....พี่ก็จะเชื่อ” สองสายตามองสบกันลึกซึ้งหลงเคลิ้มไปกับความแนบชิดใกล้จนลมหายใจอุ่นผสานยิ่งหวานล้ำเมื่อเขาโน้มเข้ามาใกล้ประทับริมฝีปากอุ่นแนบสนิทกับเรียวปากบางอมชมพูดื่มด่ำรสจูบแสนละเมียดละไมให้เผลอไผลเผยอปากรับลิ้นชื้นให้เข้าครอบครองในปากนุ่ม

ดวงตากลมโตปรือมองสามีอย่างหลงใหลพลางยกมือเรียววางลงกรอบหน้ามีเสน่ห์ลูบเกลี่ยปลายนิ้วบนแก้มสากแผ่วเบาร่างกายรุ่มร้อนหอบหายใจกระสันในลำคอ

กวินธรถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งเหยียดกายขึ้นถอดเสื้อออกสายตาหวานเยิ้มยังจ้องมองคนใต้ร่างมองมาอย่างเว้าวอนก่อนจะหลบเลี่ยงเขินอายเมื่อเห็นกายกำยำขาวเนียนของสามี กายหนารีบโน้มตัวทาบคนตัวเล็กขบกัดริมฝีปากล่างอมชมพูหยอกเล่นมันเขี้ยว

“พี่ชอบสายตาพราวตอนนี้ดูเหมือนว่าต้องการพี่มาก”

“มองออกเหรอคะ” แววตาสวยสั่นระริกเม้มปากขบเม้นอายเมื่อถูกจับได้

“ไม่ต้องเขินพี่ชอบ” หน้าหล่อเปื้อนรอยยิ้มแสนเสน่ห์หลอกให้สาวหลงใหลก่อนจะโถมกายเบียดสีเรือนร่างเล็กซุกหน้าคลอเคลียซอกคอเรียวระหงกายบางบิดเร้าอ่อนระทวยหลับตาพริ้มเพลิดเพลินไปกับการเล้าโลมทีละเล็กละน้อยจูบเลาะเล็มละมุนละไมปลดเปลื้องชุดนอนของภรรยาออกจนร่างบางเปลือยเปล่าเผยผิวพรรณขาวนวลเนียนละเอียดกลิ่นกายหอมหวานชื่นใจกระตุ้นอารมณ์คนร้อนรุ่มให้พลุ่งพล่าน

ทุกอณูเรือนร่างสองกายเสียดสีวาบหวามดวงตาโตกลมโตปรือมองเขินอายแก้มแดงก่ำยิ่งหน้าอกอิ่มถูกครองด้วยริมฝีปากอุ่นสร้างความกระสันร้อนผ่าวหอบหายใจกระเส่าใจเต้นโครมครามราวจะหลุดออกจากอก มือสากลูบไล้หลงใหลทั่วกายสาวใบหน้าหล่อซุกไซร้ไม่ว่างเว้นแล้วเคลื่อนไต่แทะเล็มขึ้นมายังริมฝีปากที่เผยออ้าครางกระเส่าแล้วฉกจูบปิดริมฝีปากอมชมพูแนบสนิทดูดดื่มความหวานหอมที่ต้องการ....

พราวฟ้าอ่อนระทวยลูบมือนุ่มลงบนกายกำยำแผ่วเบาโหยหาต้องการเพียงเขา เรียวขาขาวถูกยกชันขึ้นรองรับการสอดใส่ที่กำลังแทรกเข้ากายสาวอย่างยากลำบาก

“พราว...” เขารับรู้ถึงเยื่อพรหมจรรย์คิ้วเข้มขมวดนิ่วหน้าเครียดจ้องมองคนใต้ร่างเนื้อตัวสั่นเทาน้ำตารินไหลเจ็บจนแดงก่ำ

“โถ....พี่คิดว่าพราว....เฮ้อ......” เสียงทุ้มหงุดหงิดถอนหายใจหนักหลงคิดไปได้ว่าภรรยาเคยมีสัมพันธ์กับคนรักเก่า

“พราวยังไม่เป็นงานอาจทำไม่ถูกใจ พี่โอเคไหม” แววตาสวยช้อนมองสั่นไหวกังวลว่าตัวเองไม่ช่ำชองเรื่องบนเตียงให้สามีพึงพอใจ

“โอเคสิคะ โอเคมากเลย ถูกใจพี่ที่สุด” เขาอมยิ้มขำลูบแก้มภรรยาที่กำลังหน้าเสีย หารู้ไม่ว่าเขาใจฟูแทบคลั่ง

“เป็นของพี่นะคะ” เสียงทุ้มแหบแห้งส่งรอยยิ้มกริ่มมองสบตาภรรยาหวานซึ้ง พราวฟ้าพยักหน้าเพียงเล็กน้อยก่อนจะถูกสอดแทรกแก่นกายเข้าทางรักอย่างสมบูรณ์

“......” ฟันเรียวขบกัดริมฝีปากอมชมพูแน่นกลั้นเสียงร้องโอดโอยแม้เจ็บแสบร่างกายแทบแหลกสลาย วงแขนแกร่งโอบกอดรัดร่างบางไว้แน่นมองจ้องภรรยาไม่วางตาแล้วเคลื่อนไหวเข้าหาเนิบนาบทีละน้อยค่อย ๆ รุกล้ำเร่าร้อนตามลำดับกายบางโยกไหวจิกเกร็งปลายนิ้วบนแขนแกร่งลมหายใจหอบผสาน

“ใส่ถุงยางทันไหม?” หน้าสวยเหยเกครางกระสันเพลิดเพลินไปพร้อมกับความเร่าร้อนโถมไถเข้าหาไม่ขาดช่วง

“ทันค่ะแต่ไม่ใส่....”

“กลัวท้อง แม่พี่ไม่ชอบ”

“ชู่ว....ลูกของเมียพี่ ใครไม่รักก็ช่างพี่รักก็พอ” นิ้วแกร่งปิดริมฝีปากบางมองสบสายตาหวานเยิ้มไม่อยากให้เธอสนใจเรื่องอื่นนอกจากเขา หน้าสวยชุ่มเหงื่อยิ้มอ่อนแววตาเป็นประกายคอย ๆ คล้องเรียวแขนโอบล้อมกายแกร่งเหงื่อโซมกายกำลังเคลื่อนไหวเติมรสรักให้หวานล้ำหนักแน่นเนิ่นนานกว่าแรงลุ่มหลงนั้นจะหมดลง......