ตอนที่ 11 สำหรับเพื่อนเก่า

บนโต๊ะกลมมีขนมและเครื่องดื่มต้อนรับล้อมด้วยเก้าอี้นั่ง อชิระก้มหน้าก้มตาเซ็นลายเซ็นลงของที่ระลึก เปรมพิชานั่งบิดตัวเขินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองคนที่ชื่นชอบไม่วางตา

“โชคดีจัง ตีตี้จำพี่พราวได้ตอนแรกพี่พราวบอกว่าไม่สนิทกันเลยคิดว่าคงอดเจอแน่ ๆ”

“คุ้น ๆ หน้าเลยลองเรียกชื่อดูไม่คิดว่าจะใช่” อชิระเหลือบมองพราวฟ้ายังนั่งหน้าตึงรู้สึกหายใจไม่เต็มปอดที่ต้องมาพบเจอแฟนเก่าตอนที่สถานะของเธอมีเจ้าของ แจมหลุกหลิกทำตัวไม่ถูกนั่งกินขนมกับเครื่องดื่มคลายเครียด

“กระเป๋าใบนี้ผมให้น้อง...”

“พิชาค่ะ” เปรมพิชายิ้มร่ารีบรับกระเป๋าพร้อมลายเซ็นมากอดปลาบปลื้ม

“ผ้าพันคอนี้เป็นคลอเลคชั่นใหม่ล่าสุด สำหรับ..เพื่อนเก่า” อชิระยื่นผ้าพันคอสองผืนให้พราวฟ้าและแจม

“ขอบคุณค่ะ” แจมเอื้อมมือรับ พราวฟ้านั่งนิ่งไม่ยอมหยิบพิชาเลยกระแซะแขนพี่สะใภ้แล้วพยักพเยิดหน้าให้พี่สะใภ้รับของที่ระลึก พราวฟ้าถอนหายใจก่อนจะยื่นมือมารับแล้วเผลอมองมาสบตากันเข้าพอดี อชิระมองนิ่งแววตาเป็นประกายในขณะที่พราวฟ้าหลบเลี่ยงมองไปทางอื่น

“ได้เวลาเตรียมตัวขึ้นเวทีแล้ว” ชีวันเปิดประตูเข้ามาเรียกอชิระ เขาพยักหน้ารับยืนขึ้นขอตัวกลับสามสาวแล้วเดินออกไปจากห้องรับรอง ชีวันปรายตามองอชิระเดินออกไปจึงปรี่เข้ามาหาสามสาวที่นั่งอยู่

“หวังว่าจะไม่ทำเรื่องให้อชิมีข่าวเสียหายนะ เธอก็รู้ว่าเขาพยายามสู้มากกว่าจะมีวันนี้”

“พราวแต่งงานมีสามีและนี่ก็น้องสามี ไม่มีข่าวฉาวอะไรต้องกังวลหรอกค่ะสบายใจได้” พราวฟ้าเหยียดกายลุกขึ้นมองนิ่งก่อนจะก้าวเดินออกไป แจมกลอกตาใส่ชีวันคว้าผ้าพันคอถือไปด้วยส่วนเปรมพิชาที่เข้าใจรีบยกมือไหว้ชีวันแล้วออกไปพร้อมกระเป๋ากับผ้าพันคอของศิลปิน ชีวันถอนหายใจมองเคืองตามหลังอย่างหงุดหงิด....

“ยายชีวันนี่แขวะไม่เลิกคงกลัวไม่มีใครให้เกาะกินยาว ๆ มั้ง” แจมกับพราวฟ้าเดินดุ่มตามกันออกมา

“มีผลประโยชน์ร่วมกันอย่างนี้แหละ”

“พี่พราวลืมของที่ระลึกค่ะ” เปรมพิชาวิ่งตามหลังมาติด ๆ พราวฟ้าลอบถอนหายใจก่อนจะหันไปมองน้องสามี

“เอาไปเถอะค่ะ พี่ให้”

“จริงเหรอคะ พี่สะใภ้ใจดีที่สุดเลย” เปรมพิชากระโดดโลดเต้นดีอกดีใจ

“พี่ขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม”

“คะ”

“อย่าเล่าเรื่องที่พี่มางานตีตี้ให้พี่วินรู้เด็ดขาด เขาไม่ชอบพี่ก็ไม่อยากมีปัญหา” เสียงหวานเอ่ยขึ้นหนักใจสีหน้าตึงเครียดไม่สดใสอย่างที่เคย

“ได้ค่ะ พิชาจะปิดปากเงียบเลยรับรองได้” เปรมพิชาทำท่ารูดซิปปากรับคำหนักแน่นไม่พูดให้พี่ชายรู้เผื่อวันหลังจะวานพี่สะใภ้ใช้เส้นสายให้ได้เจอกับตีตี้แบบใกล้ชิดอีกครั้ง

หลังจากแยกย้ายกับพี่สะใภ้ เปรมพิชานั่งอยู่ในร้านอาหาร เลื่อนหน้าจอเลือกรูปภาพในสมาร์ตโฟนทั้งรูปคู่และรูปตีตี้กำลังเซ็นลายเซ็นลงบนกระเป๋าจากนั้นก็ถ่ายรูปตัวเองพร้อมกระเป๋าและลายเซ็นศิลปินโพสลงโซเชียลส่วนตัวอวดเพื่อน ๆ ทันที.......

ข้างสนามหญ้าข้างบ้านของหัสวีร์

สองพี่น้องดื่มไวน์ดูภาพยนตร์ผ่านการฉายของโปรเจคเตอร์โดยมีสระว่ายน้ำคั่นอยู่ตรงกลาง หัสวีร์ยกแก้วไวน์แดงในมือขึ้นมาดื่มพลางเหลือบมองน้องชายจ้องมองภาพยนตร์แต่เหมือนใจไม่อยู่กับตัว

“หนังสนุกดีนะ”

“ก็ดีอยู่” กวินธรตอบกลับเสียงเรียบพลางเท้าแขนยกปลายนิ้วยันขมับ

“คิดอะไรอยู่ ดูนายไม่ได้จดจ่อกับหนัง?”

“คิดถึงเมีย”

“เฮ้ย! เอาจริง” หัสวีร์ผงะหน้าตาเหลอหลาตกใจคำพูดของนายชาย

“จริงดิพี่” กวินธรกลอกตามองเลี่ยงเขยิบตัวแก้เขิน

“ก็ว่าอยู่ตอนนั้นนายไม่จำเป็นต้องแต่งกับพราวก็ได้ ไหนจะไม่ชอบผู้หญิงที่แต่งงานเพราะผลประโยชน์แถมยังพราวยังคิดถึงคนรักเก่าอีก”

“ตอนนั้น...กลัวพราวหนีไปแล้วจะไม่ได้เจอกันอีก ผม.....ยังอยากเห็นพราวอยู่ในสายตา”

“ชอบเขาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ในลิฟต์ก่อนหน้าที่จะดูตัว”

“ว้าว....เซอไพรส์นะเนี่ยไอ้หนุ่มตกหลุมรักสาวในลิฟต์” หัสวีร์ส่ายหน้าขำอมยิ้มกรุ้มกริ่ม

“อย่าขยี้สิ เขินอยู่นะ” กวินธรเขยิบตัวหน้ามุ่ยกลบความเขินอาย

“เออ ๆ ไม่แหย่ก็ได้เป็นแบบนี้ก็ดีนายจะได้ไม่ต้องรอให้ลักษ์กลับมา”

“ผมเลิกเป็นอาหวังมานานล่ะ” เขาเสียงอ่อนลงเลิกรอลม ๆ แล้ง ๆ กับคนที่ให้แค่ความหวังแต่ไม่เคยชัดเจน

“งั้นพี่เอาใจช่วยให้พราวผ่านด่านคุณหญิงแม่ไปได้นะ”

“นั่นแหละที่ผมห่วง คุณหญิงแม่ไม่ได้เอ็นดูพราวเหมือนพี่ลัดดา”

“นายก็ช่วยซัพพอตพราวไม่ให้เขารู้สึกว่ากำลังสู้อยู่คนเดียวแล้วกัน” หัสวีร์ตบบ่าน้องให้กำลังก่อนจะรินไวน์แดงใส่แก้วแล้วเหลือบไปเห็นหน้าจอสามร์ตโฟนมีข้อความขึ้นเตือนว่าคนที่เขาติดตามมีโพสใหม่ หัสวีร์หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดดูเห็นเปรมพิชาไปเที่ยวมีตัวหนังสือภาษาฮันกึลและมีรูปกระเป๋ากับผู้ชายหล่อเหลาซึ่งจำได้ว่าซูเปอร์สตาร์ตีตี้ที่น้องสาวเคยให้ดูรูป

“ไหนว่าไปเรียนที่จีน หนีไปตามดูซุปตาร์ที่โซลซะแล้ว”

“โซล?”

“นี่ไง พึ่งโพสเลย” หัสวีร์พยักหน้ายื่นสมาร์ตโฟนให้ กวินธรรีบรับมาเปิดดูคิ้วเข้มขมวดส่องในรูปภาพเห็นข้อนิ้วมือเรียวขาวคุ้น ๆ แต่ไม่ได้สวมแหวนแต่งงาน เขาพยายามเพ่งหาจุดอื่นราวกับนักสืบจนเห็นเงาสะท้อนกับขวดเครื่องดื่มแก้วใสมีความคล้ายคลึงกับหน้าของภรรยาแต่สามารถระบุได้แน่ชัดว่าใช่เธอจริง ๆ

วันเดินทางกลับเมืองไทย