ตอนที่ 10 มีโอกาส

สองวันต่อมา

กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้

คณะผู้บริหารและเจ้าหน้าที่เดินทางมาประชุมและออกงานเลี้ยงสังสรรค์เพื่อสัมพันธ์อันดี พราวฟ้าเป็นล่ามสื่อสารแปลภาษาให้กับทางไทยและเกาหลีอีกทั้งยังมีผู้นำจากจีนซึ่งเธอก็สามารถสื่อสารได้เช่นกัน

หลังจากเช้าวันทำงานอันหนักหน่วงมาสี่วันติด

พราวฟ้ากับแจมเพื่อนสาวคนสนิทก็ออกเที่ยวเตร่ช็อปปิ้งสินค้า ทานอาหารขึ้นชื่อแวะเช็กอินจุดต่าง ๆ ก่อนจะไปหยุดที่ไอศกรีมชื่อดังเข้าคิวรอยาวเพื่อจะซื้อมาให้แจมทำคอนเท้นท์

“พี่พราว” เปรมพิชายิ้มร่าตื่นเต้นไม่คิดว่าจะเจอพี่สะใภ้ที่นี่ พราวฟ้าหันมานิ่วหน้ามองงง

“พิชาไม่ได้อยู่ที่จีนเหรอ?”

“แอบมาเที่ยวค่ะ พี่พราวมาฮันนีมูนกับพี่วินเหรอคะ”

“เปล่าค่ะ พี่มาทำงานหลังเลิกงานก็ออกมาเที่ยว วันมะรืนนี้ก็กลับแล้ว”

“งั้นวันพรุ่งนี้พี่พราวว่างไหมคะ มาเที่ยวเป็นเพื่อนพิชาหน่อยได้ไหม”

“ก็ได้ค่ะ แต่พี่ขอพาเพื่อนไปเที่ยวด้วยนะ” พราวฟ้าหันมองไปทางแจมที่ยืนอยู่ข้างหลัง เปรมพิชามองตามแล้วยกมือไหว้เพื่อนของพราวฟ้า

“ดีจังมีเพื่อนเที่ยวแล้ว” เปรมพิชาเสียงแจ๋วพูดคุยนัดหมายและแวะทานอาหารกับพี่สะใภ้ก่อนจะแยกย้ายกันกลับที่พัก

สถานที่จัดงานหอประชุมขนาดใหญ่แยกเป็นสัดส่วนห้องประชุม

ผู้คนเข้าร่วมงานจัดแสดงสินค้าและงานประชุมต่าง ๆ รวมถึงแฟนคลับของศิลปินมากมายเดินกันขวักไขว่หลากหลายทั้งสวมชุดธรรมดาเป็นทางการและแฟชั่น

“วันนี้มีบูธจัดแสดงสินค้าเยอะมากพิชาว่าจะดูเฟรนด์ไชนส์ไปเปิดที่ห้างของพี่ ๆ ด้วยค่ะ” เปรมพิชา พราวฟ้าและแจมเดินปะปนกับผู้คนในหอประชุมขนาดใหญ่เพื่อตรงไปยังโซนหอประชุมที่พิชาต้องการมา ทว่าเมื่อเดินเข้าใกล้มากขึ้นพราวฟ้าเห็นกลุ่มวัยรุ่นถือป้ายไฟและสัญลักษณ์เฉพาะของศิลปินเป็นรูปปีกนางฟ้าสีดำตัดขอบขาวนั่นทำให้เธอชะงักรีบมองหารูปศิลปินก่อนจะเห็นจากหน้าจอมอนิเตอร์ไกล ๆ ว่าเป็นอชิระหรือตีตี้ เท้าเรียวชะงักหน้าเจื่อนทันที

“เราไม่ได้ไปดูงานแสดงสินค้ากันเหรอพิชา?”

“มาเจอตีตี้ก่อนค่ะ แล้วค่อยไปดูงาน” เปรมพิชาหันมายิ้มให้พี่สะใภ้แล้วก้าวเดินต่อไป

“พี่พึ่งนึกได้ว่าเพื่อนฝากหิ้วของคงต้องกลับเลย พิชาเข้าไปดูคนเดียวนะ” พราวฟ้าเสียงเครียดหันไปพยักหน้ารู้กันกับแจมที่รู้เหตุผลว่าทำไมแต่เปรมพิชาปรี่มาดักหน้าโผกอดแขนรั้งพี่สะใภ้ไม่ให้ไป

“พี่พราวกับตีตี้เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันเขาน่าจะจำได้ช่วยใช้สิทธิพิเศษกับทีมงานให้ได้เจอตีตี้แบบใกล้ชิดสักหน่อยนะคะ”

“พี่ไม่ได้สนิทกับเขาขนาดนั้น”

“ลองดูหน่อยนะคะ นะ ๆ ช่วยน้องหน่อย ถ้าพี่พราวช่วยพิชาเจอตีตี้แบบใกล้ชิดได้ พิชาสัญญาว่าจะช่วยเชียร์ให้คุณหญิงแม่ชอบพี่นะ นะคะ” เปรมพิชามองอ้อนขอร้องตาปริบ ๆ

“ไม่ได้ค่ะ ถ้าพี่วินรู้ต้องมีปัญหาแน่ ๆ เขาไม่ชอบให้มางานศิลปินแบบนี้ พี่ขอตัวก่อนนะ” พราวฟ้านิ่วหน้าหนักใจไม่อยากมีปัญหากับสามีเลยไม่ยอมทำตาม..........

ระหว่างเปรมพิชากับยื้อรั้งพราวฟ้าที่ทำท่าจะเดินหนีอย่างเดียว กลุ่มคนพร้อมบอดี้การ์ดนับสิบกำลังเดินผ่านมาทางข้างหลังของพราวฟ้า เปรมพิชาจากที่ยื้อพี่สะใภ้อยู่ก็ชะเง้อชะแง้มอง พราวฟ้าจึงหันมองตามเห็นชายรูปร่างสูงสวมเสื้อคลุมสีดำผิวขาวสว่างเจิดจ้าโครงหน้าหล่อทะลุแมสและแว่นตาดำที่เขาสวมใส่ปิดบัง พราวฟ้ารีบหันกับใจเต้นโครมครามพยายามดึงแขนออกจากน้องสามี

“พราว แจม” เสียงทุ้มที่เอ่ยเรียกทางด้านหลังทำพราวฟ้าและแจมสะดุ้ง

“ไง...อชิ” แจมหันมาเอ่ยทักก่อน พราวฟ้าสูดหายใจเข้าลึกค่อย ๆ หันเชื่องช้า

“ตีตี้ กรี๊ด!!” เปรมพิชาหน้าแดงเอามือปิดปากกรีดร้องสุดเสียง อชิระอมยิ้มกริ่มผ่านแมสดำส่วนชีวันผู้จัดการส่วนตัวยืนมองเบื่อหน่ายไม่สบอารมณ์

“มางานโชว์ตัวของเรา ถึงที่นี่เลย?”

“เปล่า พราวพาน้องสาวสามีมาส่ง.....กำลังจะกลับ” ดวงตากลมโตหลบลงต่ำไม่กล้ามองหน้า อชิระหุบยิ้มเมื่อได้ยินคำว่าน้องสามี

“ขอถ่ายรูปด้วยนะคะ” เปรมพิชากระดี๊กระด๊าตื่นเต้นสดใสอยู่คนเดียว

“ครับ” อชิระรับคำถอดแมสและแว่นตาออก

“รบกวนถ่ายรูปให้หน่อยค่ะพี่แจม” เปรมพิชายิ้มแก้มปริรีบส่งสมาร์ตโฟนให้แจมแล้วไปยืนข้าง ๆ ศิลปินที่ชื่นชอบทันทีแจมเริ่มนับกดชัตเตอร์ถ่ายรูปให้รัว ๆ ในขณะที่แฟนคลับหน้าฮอลเริ่มเห็นแล้ววิ่งกรูกันมาบอดี้การ์ดยืนบังกันให้สุดฤทธิ์

“ไหน ๆ ก็มาเจอกันแล้ว เข้าไปนั่งคุยกินขนมในห้องรับรองก่อนนะ” อชิระเอ่ยชวนสาว ๆ ทั้งสามแล้วสวมแมสกับแว่นตาดังเดิม

“พราวต้องไปธุระต่อ”

“แค่ไม่ถึงสิบนาทีคงไม่เป็นไรมั้ง” เขาสวนกลับมองหน้าสวยใสที่ไม่กล้าเงยมองเขาเต็มตา

“นิดนึงนะคะพี่พราว ไหน ๆ ก็มีโอกาสแล้ว” เปรมพิชากระแซะกระเง้ากระงอดอ้อนพี่สะใภ้

“เดี๋ยวพี่แจกลายเซ็นบนของที่ระลึกให้ด้วยนะ” อชิระเลยหลอกล่อเปรมพิชาแทน

“ไปค่ะ ไป”

“รีบไปกันเถอะเริ่มชุลมุนแล้ว” ชีวันดึงแขนขาอชิระให้เดินตามไป เปรมพิชาก็คล้องแขนพี่สะใภ้กับแจมให้เดินตามไปด้วยกันท่ามกลางวงล้อมและเสียงกรี๊ดกร๊าดของแฟนคลับที่พบเห็นศิลปินอย่างใกล้ชิด

ภายในห้องรับรองศิลปินก่อนขึ้นโชว์