ตอนที่ เกริ่นนำ

ตัวละคร

พราวฟ้า

ชีวิตคุณหนูแสนสุขต้องตกอยู่ในกรงพันธะ

ของคนที่โกรธเกลียดเธอแต่ไม่ยอมปล่อยเธอไป

กวินธร 

แม้เธอมีชายคนอื่นในใจต่อให้เจ็บแค่ไหน

เขาก็ยังเลือกกักขังเธอไว้ใกล้ตัว

อชิระ

เขาเคยต้องปล่อยหญิงคนรักไป

แต่ในวันนี้เขาต้องการเธอกลับคืนมาแม้ต้องเสียสละชื่อเสียงไปก็ตาม

ลักษ์นารา

เธอคือผู้หญิงที่คู่ควรกับเขามากที่สุด เขาคือของเธอ

ถึงจะแต่งงานกับหญิงอื่นไปแล้วเธอก็ต้องได้เขากลับคืนมา

พาร์ท 1

“ช่วงนี้วินมีงานโปรเจคใหม่งานน่าจะยุ่ง เรื่องฮันนีมูนก็ปล่อยไปก่อนแม่มองว่าไม่จำเป็นเท่าไหร่ ฮันนีมูนเนี่ยเขามีไว้สำหรับคู่รักกันจริง ๆ ส่วนคู่รักอุปโลกน์ไม่ต้องไปก็ได้”

“ผมก็ว่าอย่างนั้นครับ”

"ทายาทของเราต้องมาจากคนไทยแท้มีเชื้อผู้รากมากดีตั้งแต่สมัยโบราณจะมามีหลานเป็นลูกครึ่งเจ๊กแบบนี้น้องรับไม่ได้”

“พราวก็มีเชื้อไทยนะคะ” พราวฟ้าแย้งขึ้นถึงเธอจะเป็นลูกหลานคนจีนแต่มีดวงตากลมโตหวานละมุนเหมือนกับแม่ที่เป็นคนไทยแท้

“ฉันรู้ย่ะว่าแม่หล่อนเป็นลูกหลานเจ้าเมืองทางเหนือแต่ก็นะ ดันไปรักกับพวกคนเจ๊กเลยมีลูกออกมาครึ่งเสี้ยวอย่างหล่อน ฉันถึงไม่อยากให้หลานของฉันต้องเป็นอย่างหล่อนไง”

“ไหน ๆ ลูกก็แต่งงานกันแล้วนะคุณ”

“แต่งได้ก็เลิกได้ค่ะ เราทุกคนก็รู้กันอยู่ว่าการแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะอะไร”

พาร์ท 2

“พราวไม่ได้ทำ ต้องให้พูดอีกกี่ครั้งว่าไม่ได้ทำ” คนตัวเล็กโวยวายทุบอกแกร่งอย่างบ้าคลั่ง กวินธรยืนนิ่งก้มมองสายตาปวดร้าวปล่อยให้เธอระบายความโกรธใส่โดยไม่ตอบโต้ พราวฟ้าทุบอกสามีสุดแรงที่มีพร้อมน้ำตารพรั่งพรูจนเหนื่อยหายใจไม่ทันขาอ่อนแรงทรุดพับลงนั่งกับพื้น กวินธรตกใจรีบโค้งตัวไปหาแต่ชะงักเหยียดกายขึ้นยืนตัวตรงสีหน้าเจ็บปวด

“........” พราวฟ้าน้ำตาไหลพรากเงยมองสามีเย็นชาไม่มีเยื้อใยให้กันเลยสักนิด กายบางค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนมองสามีอย่างปวดร้าวเจ็บทั้งกายและใจ กวินธรเดินเข้ามาใกล้แตะไหล่บางแต่เธอสะบัดก้าวเท้าถอยหลังออกห่างช้อนมองสามีแววตาสั่นไหว

“เกลียดกันนักก็ไม่ต้องมาแตะ อยู่กันเหมือนคนแปลกหน้ากันนั่นแหละดีแล้ว!”

“ถ้าต้องการอย่างนั้นก็ตามใจ”

****************************************************************************

พาร์ท 3

“เศร้าทำไม เด็กในท้องยังอยู่ดูแล้วน่าจะรอดถึงคลอดจะได้ออกมาประจานการกระทำเลว ๆ ของพ่อแม่มัน”

“เด็กในท้องเป็นลูกของสามีตามกฎหมาย”

“อย่ายัดเยียดก้อนเลือดชั่ว ๆ ให้พี่ พราวรักพ่อมันมากก็ไปให้มันรับผิดชอบ”

“พราวกับไม่เคยอชิไม่เคยเรื่องทำเลว ๆ อย่างพี่”

“พี่ไม่เชื่อไง! ตอนพี่ไปต่างประเทศพราวแอบไปให้มันเอาตลอด”

“พี่นอนกับผู้หญิงคนอื่นจนชินก็อย่าคิดว่าพราวจะทำเหมือนพี่”

“ถึงจะนอนกับใครพี่ก็ไม่เคยทำให้ท้อง ไม่เหมือนไอ้ชู้นั่นที่ไม่ป้องกันหรือไม่มันก็ตั้งใจปล่อยให้พราวท้องเพื่อเอาชนะ”

“ถ้าพี่เชื่อไปแล้วว่าพราวเลวก็ตามนั้นเด็กในท้องพราวเป็นลูกชู้ พอใจยัง”

“ยอมรับก็ดี งั้นพี่จะไม่ใจดำเกินไปเมื่อไหร่ที่เด็กคนนี้คลอดออกมาพี่จะตรวจดีเอ็นเอ”

“พราวไม่ให้ตรวจ ลูกเป็นของพราวคนเดียว พี่ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง”

“ใครมันจะไปอยากแตะต้องลูกชู้”

“นั่นสินะ ในเมื่ออยากต่างคนต่างอยู่จะหย่าก็ไม่ได้ งั้นพี่ก็มองดูลูกชู้เติบโตในอ้อมกอดของพราวไปเรื่อย ๆ ให้ตำใจเล่นแล้วกัน”

*******************

ขอเกริ่น ความเป็นกวินธรไว้หน่อยนะคะ

เขาก็รักของเขาอ่ะนะ แค่น้อยใจเมียไม่รัก คิดว่ายังมีเยื่อใยกับคนรักเก่า

เลยตึงใส่เมีย งอนเมียเก่ง แต่ก็รักก็หวงเมีย เขาเป็นหนุ่มโบ้คนนึงเลยแหละคร่า

(ไม่นอกกาย ไม่นอกใจ)นะจ๊ะ