#####บทที่ 5

เขาจดจำเธอได้แล้ว ผู้หญิงบริสุทธิ์ที่เคยมีอะไรกับเขาในคืนวันเลี้ยงฉลองจบมัธยมศึกษาปีที่หก

"เธอ..." เขาไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้พูดจะเป็นความจริง เรื่องที่เธอตั้งท้องกับเขาน่ะนะ มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน

"จำได้แล้วใช่ไหมคะ ฉันคือผู้หญิงที่มีอะไรกับคุณในคืนนั้น และหลังจากวันนั้นสองเดือน เมนส์ฉันไม่มา ฉันก็เลยตรวจ และพบฉันกำลังท้อง เด็กในท้องที่มีเลือดของคุณครึ่งหนึ่ง" มาถึงตอนนี้เธอไม่มีอะไรจะต้องเสียอีกแล้ว แม้นจะโดนหาว่าหน้าด้าน หรือโดนมองด้วยสายตารังเกียจฉันท์ใด เธอก็ยินยอมขอเพียงให้ลูกของเธอได้สุขสบาย

"เขียนฟ้า" สาวสวย ผิวขาว ร่างระหงวัยยี่สิบสามปี อายุน้อยกว่ามังกรเพียงแค่ปีเดียว เธอต้องกลายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวตั้งแต่ยังเรียนไม่จบมัธยมศึกษาปีที่หกเลยด้วยซ้ำ แบกหน้าอุ้มท้อง ทนฟังคำติฉินนินทาจากชาวบ้านว่าใจง่ายจนกระทั่งตั้งท้องไม่มีพ่อ

เธอสู้มาตลอด ไม่เคยคิดยอมแพ้ ถึงแม้ความฝันที่เคยวาดเอาไว้ว่าอยากจะเป็นคุณครูในอนาคตจะต้องพังทลายลงไม่เป็นท่า เพราะค่ำคืนบัดซบยังค่ำคืนเดียวเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล ทว่าเธอมีลูกตัวน้อย ๆ ที่เป็นยาใจชั้นดีมีพ่อวัยชรา และมีน้องต่างแม่ที่พิการ ดวงตาบอดทั้งสองข้าง ไม่สามารถช่วยเหลือหรือดูแลตัวเองได้ ภาระมากมายทำให้เธอต้องฮึดสู้มาจนถึงทุกวันนี้

แต่เพราะการเลี้ยงเด็กคนนึงที่เติบโตไปในเส้นทางที่ดีที่สุดได้จำเป็นต้องขับเคลื่อนด้วยบางอย่างที่เรียกว่า "เงิน" เธอเพิ่งตระหนักรู้ว่าลำพังเพียงตัวเธอ และทิฐิที่ถืออยู่ไม่สามารถทำให้อนาคตของลูกเป็นไปอย่างที่แกคาดหวังเอาไว้ได้

ว่าที่คุณหมอในอนาคต เธอคงทำให้ลูกไม่ได้ คงเอื้อมไปไม่ถึงตรงนั้น เพราะลำพังค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนที่ต้องเลี้ยงดูถึงสามชีวิต โดยมีเธอเป็นเสาหลักเพียงคนเดียวมันก็ร่อแร่เต็มที

เธอจึงต้องหน้าด้านแบกหน้าไปขอความช่วยเหลือพ่อของลูกที่เคยพลาดพลั้งมีอะไรกัน ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาเธอจะตั้งปฏิญาณกับตัวเองว่า 'เขาจะไม่มีวันได้รับรู้การมีอยู่ของเธอและเด็กคนนี้เป็นอันขาด'

"จะแน่ใจได้ยังไงว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกฉัน ในเมื่อเรื่องมันก็ผ่านมาตั้งห้าหกปีได้แล้วมั้ง แล้วทำไมเธอเพิ่งมาเรียกร้องให้ฉันรับผิดชอบ?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจ ส่งสายตามองผู้หญิงตรงหน้าเพื่อจับหาพิรุธที่จะสื่อถึงความผิดปกติ "หรือที่จริงแล้วเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกฉัน แต่เธอเอาลูกใครก็ไม่รู้มายัดเยียดให้ฉันรับผิดชอบ เพื่อหาเงินจากฉัน?"

คำพูดที่ถูกเปล่งออกมาจากปากของมังกรเต็มไปด้วยความดูถูกดูแคลน และถากถางน้ำใจคนฟังอย่างเลือดเย็น จนเธอแทบไม่อยากจะเชื่อด้วยซ้ำว่าเขาคนนี้คือพ่อของลูกชายเธอจริง ๆ

"ฉันมีเหตุผลของฉันค่ะ"

มังกรทำท่าจะอ้าปากถามแต่ดูเหมือนเขียนฟ้ารู้ทัน จึงรีบพูดดักคอเอาไว้เสียก่อน "และฉันไม่จำเป็นต้องบอกเหตุผลส่วนตัวของฉันให้คุณรู้ด้วย ที่ฉันมาในวันนี้ก็เพราะต้องการให้คุณรับผิดชอบลูกของเราเท่านั้น"

"จะให้ฉันเชื่อเหรอว่าลูกที่เธอหมายถึงเนี่ยเป็นลูกของฉันจริง ๆ เด็กคนนั้นมีตัวตนอยู่จริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ กลับไปซะ ลูกไม้ตื้น ๆ แบบนี้ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก เอาไปหลอกไอ้พวกหน้าโง่คนอื่นโน่นไป"

มังกรโบกมือไล่ผู้หญิงตรงหน้าที่เขาคิดว่าเธอเป็นพวกมิจฉาชีพ สิบแปดมงกุฎ กู่เรื่องขึ้นมาเพื่อใช้หลอกผู้ชายโง่ ๆ ติดกับ เขาเจอมาเยอะแล้ว และคงไม่มีวันหลงเชื่อคำพูดไม่มีน้ำหนักพวกนี้แน่นอน

สิ้นเสียงมังกรก็รีบตัดบทแล้วเดินกระแทกไหล่ร่างบางจนเซถลาออกไปจากบริเวณนี้ทันที

วันนี้เขาคงก้าวเท้าขวาออกจากบ้านละมั้ง จิ้งจกร้องทัก ถึงได้เจอเรื่องโคตรซวยที่ทำให้รู้สึกหงุดหงิดใจทั้ง ๆ ที่ตั้งใจจะมาคลายเครียดนั่งจิบเหล้าฟังเพลงสบาย ๆ ในผับของตนเองแล้วแท้ ๆ

...

ทางฝั่งของเขียนฟ้า เธอก็พอเข้าใจได้อยู่แล้ว หากเป็นเธอ จู่ ๆ ก็มีคนเดินมาบอกว่าให้รับผิดชอบลูกที่เคยพลาดครั้งมีอะไรกันเมื่อห้าปีก่อน เธอก็คงทำใจเชื่อได้ยากเหมือนกัน

ยิ่งสมัยนี้มีพวกมิจฉาชีพ สิบแปดมงกุฎอยู่เต็มบ้านเต็มเมือง เพียงคำพูดจาลอย ๆ คงไม่มีน้ำหนักมากพอให้อีกฝ่ายเชื่อถือได้ว่าสิ่งที่พูดออกไปคือความสัตย์จริง

"น้องกลับไปเถอะ หลอกเพื่อนพี่ไม่สำเร็จหรอก ไอ้เนี่ยมันฉลาดจะตาย มันเจอผู้หญิงมาเยอะ ลูกไม้ตื้น ๆ แค่นี้ใช้กับมันไม่ได้ผลหรอก พี่พูดจริง ๆ นะ" วาคิมเดินเข้ามาหาสาวสวยที่เพิ่งอ้างตนว่าเป็นแม่ของลูกของเพื่อนสนิทไปหมาดๆ

เอาจริงเขาก็รู้สึกเสียดายไม่น้อย หน้าตาสะสวย หุ่นดีมีส่วนเว้าส่วนโค้ง แม้อยู่ในชุดธรรมดาแต่ออร่าก็พุ่งกระจายมากระแทกดวงตา ไม่น่าเป็นพวกสิบแปดมงกุฎใช้วิธีนี้จับผู้ชายเลย

"แต่ฉันพูดจริง ๆ ค่ะ ถ้าไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป พวกคุณสองคนพอจะมีเวลาว่างคุยกับฉันไหมล่ะคะ ฉันยินดี และบริสุทธิ์ใจที่จะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ความจริงเรื่องของเด็กคนนี้" เขียนฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาของเธอมุ่งมั่นจนทำให้ทั้งสองคนรู้สึกหวั่นใจ และสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังคืบคลานมาในอนาคต จึงตกลงพาเธอขึ้นไปพูดคุยกันชั้นบน

ห้องนี้เป็นห้องทำงานของมังกร ค่อนข้างแบ่งสัดส่วนออกมาชัดเจนเป็นส่วนตัว สามารถเก็บเสียงได้ จึงจะไม่ได้ยินเสียงภายนอกเข้ามารบกวนในเวลาที่กำลังคุยธุระสำคัญ

ถือเสียว่าเรื่องนี้เป็นธุระสำคัญก็แล้วกัน เพราะหากเขียนฟ้าพูดความจริง เด็กคนนั้นก็เท่ากับว่าเป็นหลานของพวกเขาทั้งสองคนด้วย

"นี่ค่ะรูปของลูกฉัน" เธอส่งยื่นโทรศัพท์เครื่องเก่าให้ทั้งสองคน ทันทีที่สายตาสองคู่สบลงบนหน้าจอที่มีภาพเด็กชายตัวอวบอ้วนกำลังส่งยิ้มแฉ่งอยู่ ถึงกับต้องรีบหันมามองหน้ากันทันควัน

"เห้ย! เอไอป้ะ!" นี่คือประโยคแรกที่ต้นไม้ร้องอุทานออกมา สายตาเขาเต็มไปด้วยความเหลือจะเชื่อ เพราะเด็กที่อยู่ในภาพหน้าตาละม้ายคล้ายมังกรราวกับฝาแฝด!

ผิวขาว ตาตี๋ มีลักยิ้ม จมูกสันโด่ง แววเจ้าชู้เต็มประดา นี่มันไอ้มังกรเวอร์ชั่นเด็กชัด ๆ

"น้องใช้เอไอหรือเปล่า?" วาคิมเองก็ไม่อยากเชื่อ

"พวกคุณลองเลื่อนดูได้เลยค่ะ มีทั้งรูปทั้งวีดีโอตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ก็สี่ขวบแล้ว" ถ้าเป็นเธอ เธอก็คงคิดไม่ต่างกัน วินาทีแรกที่เธอได้เห็นหน้าลูกเป็นครั้งแรกหลังจากอุ้มท้องมาเก้าเดือน เธอก็ตกใจ...ที่ลูกหน้าเหมือน 'เขา' มาก มากเสียจนทุกครั้งที่มองหน้าลูกพลันให้เธอต้องหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน

เหตุการณ์ที่เปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล แต่อย่างน้อยก็ได้ผลผลิตที่เป็นเครื่องชูกำลัง เป็นยาใจชั้นดี ให้เธอมีชีวิต ต่อลมหายใจมาได้จนถึงทุกวันนี้

ต้นไม้และวาคิมเลื่อนดูรูปภาพในโทรศัพท์อยู่พักใหญ่ ๆ ซูมแล้วซูมเล่า ก็ไม่พบพิรุธใด ๆ แต่ก็ยังไม่สามารถฟันธงได้ว่าจะเป็นเรื่องจริงเพราะเดี๋ยวนี้ ระบบเอไอ พัฒนาไปเยอะ ภาพบางภาพแทบจับไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเป็นภาพที่เอไอสร้างขึ้นมา

"พวกคุณก็คงจะยังไม่เชื่อสินะคะ พรุ่งนี้พวกคุณสะดวกหรือเปล่าคะ ถ้าฉันจะพาลูกมาเจอกับพวกคุณ พวกคุณจะได้มั่นใจว่าฉันไม่ได้ใช้เอไอจริง ๆ"

"ได้น้อง น้องสะดวกเจอที่ไหนล่ะ"

"บ่ายสามโมงที่ ร้าน ice cream in flower ที่หน้าโรงเรียนอนุบาลวาทกิจวัฒนาก็แล้วกันนะคะ ฉันต้องไปรับลูกพอดีค่ะ"

"ได้น้อง หวังว่าน้องจะไม่ชิ่งหนีนะ"

"ฉันไม่ชิ่งหนีอยู่แล้วค่ะ เพื่อนพวกคุณต่างหาก ถ้าเกิดรู้ความจริง และพิสูจน์ได้ขึ้นมา หวังว่าคงจะไม่ชิ่งหนีนะคะ ฉันขอตัวค่ะ" พูดจบเขียนฟ้าก็เดินออกไปทันที

"มึงจะไปทำไมวะไอ้ต้นไม้ กูว่าน้องมันแม่งเป็นพวกสิบแปดมงกุฎแน่เลย" ทันทีที่เขียนฟ้าเปิดประตูออกไป วาคิมก็รีบพูดขึ้นมา

"ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วมึง ไปก็ไม่เสียหายอะไรนี่หว่า และที่สำคัญกูมีลางสังหรณ์ว่าเรื่องที่น้องนั้นพูดจะเป็นเรื่องจริงว่ะ" พูดพร้อมกับเลื่อนฝ่ามือขึ้นมาลูบปลายคางมนป้อย ๆ