ตอนที่ 2 เกิดใหม่ในร่างเด็กทารก

ตอนที่ 2 เกิดใหม่ในร่างเด็กทารก

เมื่อกู้เฟิงหมิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่เขารู้สึกคือความอึดอัด ทำให้เขาต้องหรี่ตา เขาพยายามขยับแขนขา แต่ร่างกายไม่ตอบสนองตามที่ใจต้องการ

"ลูกแม่..." เสียงอ่อนโยนของผู้หญิงดังขึ้น "ตื่นแล้วหรือจ๊ะ"

กู้เฟิงหมิงพยายามพูด แต่สิ่งที่ออกมาจากปากเขากลับเป็นเพียงเสียงอ้อแอ้ไร้ความหมาย

"หิวแล้วสินะ" หญิงสาวพูดพลางอุ้มเขาขึ้นมา

'นี่มันอะไรกัน?' กู้เฟิงหมิงคิดในใจ

กู้เฟิงหมิงมองหน้าหญิงสาวที่อุ้มเขา ใบหน้าของเธอสวยหวาน อายุน่าจะไม่เกินยี่สิบห้า ผิวขาวเหลือง ดวงตากลมโตเป็นประกาย ริมฝีปากอิ่ม จมูกโด่งรับกับใบหน้ารูปไข่อย่างลงตัว ผมยาวสีดำสนิทถูกผ้ามัดไว้อย่างเรียบร้อย แต่แล้วเธอก็ทำในสิ่งที่เขาตกใจเมื่อเธอเปิดหน้าอกอวบใหญ่ที่มีน้ำนมซึมอยู่ที่ยอดอก

‘เฮ้ย! นี่มัน...’ กู้เฟิงหมิงตกใจจนแทบหัวใจหยุดเต้น เขาพยายามดิ้นหนี แต่ร่างกายเล็กๆ ของเขากลับไม่มีแรงต้าน

“โอ๋ๆ...ลูกแม่หิวจริงๆ สินะ” ลู่ซิงหว่านเอ่ย พลางประคองศีรษะเล็กๆ ของลูกชายเข้าหาอกของนาง

กู้เฟิงหมิงรู้สึกถึงความนุ่มและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของผิวกาย เขาพยายามหันหน้าหนี แต่สัญชาตญาณของร่างกายทารกกลับทำงานโดยอัตโนมัติ ปากเล็กๆ ของเขาคว้าหายอดอกสีอ่อนของหญิงสาวและเริ่มดูดกลืนน้ำนมอย่างหิวโหย

‘บ้าชิบ! นี่ฉันกลายเป็นเด็กทารกแล้วเหรอ?’ กู้เฟิงหมิงคิดอย่างตกใจ ความทรงจำสุดท้ายของเขาคือภาพของมือปืนในชุดดำที่ยิงเขาในรถเบนท์ลีย์ เลือดที่ไหลนองบนเบาะหนัง

“กินให้อิ่มนะลูก” ลู่ชิงหว่านพูดเบาๆ พลางลูบศีรษะของลูกชายอย่างทะนุถนอม

กู้เฟิงหมิงรู้สึกอับอายและสับสน แต่ความหิวของร่างกายทารกทำให้เขาไม่อาจหยุดดูดนมได้

‘ฉันตายแล้ว...และเกิดใหม่?’ ความคิดนี้แล่นเข้ามาในสมองของกู้เฟิงหมิง ‘นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? การเกิดใหม่มีจริงเหรอ?’

'ไม่มีทาง!' เขาตะโกนในใจ

กู้เฟิงหมิงคายจุกนมออก ก่อนจะพยายามสำรวจรอบๆ ตัว สิ่งที่เขาเห็นคือห้องเล็กๆ ที่มีเพียงเตียงไม้เก่าๆ หนึ่งหลัง โต๊ะไม้เตี้ยๆ หนึ่งตัว และเครื่องเรือนอื่นๆ ที่ดูเก่าและเรียบง่าย ไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าใดๆ ทั้งสิ้น ผนังบ้านทำจากดินเหนียวผสมฟาง หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา เมื่อสำรวจจนพอใจแล้วเขาก็หันกลับมาดูดนมต่อ

ขณะที่กู้เฟิงหมิงกำลังกินนมอย่างอร่อย ประตูห้องก็ถูกเปิดออก หญิงร่างผอมสูงเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าบึ้งตึง

"พี่สะใภ้! ทำอะไรอยู่? ทำไมยังไม่ไปช่วยท่านแม่ทำงานอีก?" ซุนเยว่ตะโกนเสียง

ลู่ชิงหวานที่อุ้มลูกอยู่สะดุ้งเฮือก "ข้า...ข้ากำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละ แต่ไฉ่เฟิงเพิ่งตื่น ข้าต้องให้นมเขาก่อน"

"เจ้าเด็กไร้ประโยชน์! ให้มันดูดนมเร็ว ๆ จะได้รีบไปช่วยงาน!"

ลู่ชิงหว่านพยักหน้ารัวๆ "ได้...ข้าจะรีบไป”

กู้เฟิงหมิงรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก เมื่อลู่ชิงหว่านดึงเขาออกจากอกอุ่นๆ ทั้งที่เขายังกินนมไม่อิ่ม สัญชาตญาณของทารกทำให้เขาร้องไห้โยเยด้วยความหิว

“ลูกแม่...” ลู่ชิงหว่านกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเศร้า “แม่รู้ว่าลูกยังหิว แต่แม่ต้องไปช่วยงาน ไม่อย่างนั้นย่าของลูกจะโกรธ”

‘บ้าชิบเป๋ง! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้!’ กู้เฟิงหมิงที่ตอนนี้อยู่ในร่างของไฉ่เฟิงตะโกนออกมาเสียงดัง แต่สิ่งที่ออกมาจากปากเล็กๆ ของเขากลับเป็นเพียงเสียงร้องไห้จ้า

"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะลูก" ลู่ชิงหว่านพยายามปลอบลูกชาย ก่อนจะใช้ผ้าผูกเขาไว้กับตัวอย่างระมัดระวัง นางผูกเชือกให้แน่นพอที่จะรั้งร่างเล็กๆ ไว้ที่หน้าอก แต่ไม่แน่นเกินไปจนอึดอัด

“อดทนนะลูก” นางเอ่ยขณะที่ผูกปมสุดท้าย

กู้เฟิงหมิงพยายามขยับตัวเล็กน้อยเพื่อปรับให้สบายขึ้น ความรู้สึกถูกพันธนาการทำให้เขาหงุดหงิดไม่น้อย แต่ร่างกายเล็กๆ นี้ไม่อาจทำอะไรได้มากนัก

‘เป็นเด็กทารกช่างน่าอึดอัดเหลือเกิน ร่างกายไม่สามารถทำตามที่สมองสั่งได้ ต้องพึ่งพาคนอื่นไปเสียทุกอย่าง’

ลู่ชิงหว่านค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งประคองก้นของลูกน้อยไว้ อีกมือหนึ่งจับผ้าที่ผูกไว้ให้แน่น นางสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องนอน