ไขใจรัก Key of Heart

“เรื่องคืนนั้นมันผ่านมานานเท่าไรแล้วนะ หนึ่ง สอง ไม่สิ

มันผ่านมาสามหรือเกือบสี่เดือนแล้วต่างหาก”

ไม่รู้ว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างผมกับเขาในคืนนั้นคือเรื่องจริงหรือความฝัน ผมไม่รู้ว่าความสุขราวกับตกอยู่ในห้วงรักรัดรึงกับใครคนนั้นจะฝังแน่นติดลึกอยู่ในความทรงจำนานขนาดนี้ ผมคิดว่าผมอาจจะตกหลุมรักคนที่ไม่เคยเห็นหน้าและจำไม่ได้แม้กระทั่งหน้าตา แต่รู้แค่ว่าระหว่างผมกับเขา

เรามีซัมติง..

ซัมติงที่ไม่ใช่แค่พบหน้า แอบมอง หรือตกหลุมรักกันแต่มันมากกว่านั้น ผมนอนกับเขา ผมพยายามปฏิเสธความรู้สึกและคิดว่ามันอาจเป็นเพียงแค่ความฝัน มันคงไม่ใช่ความจริง แต่ผมกลับคิดถึงเขาทุกวัน ผมอยากรู้จังว่าเขาคือใคร แต่ผมไม่รู้เลยว่าเขาคือใคร...

ผมไม่รู้ ไม่รู้อะไรเลย...

ไม่รู้เลยจริงๆ...

หลายเดือนก่อน...

ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงสีจากภายนอกพาดผ่านเข้ามา ผมได้แต่ส่ายหน้าซ่อนข่มความเจ็บปวดจากเรือนร่างกำยำของใครคนหนึ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนตัวผม จังหวะเร้าระทึกสอดประสานให้ความรู้สึกเจ็บเหมือนจะตาย

แต่ผมยังไม่ตาย...

“ขยับสิ ฉันบอกให้ขยับไง”

“แต่ผม... ไม่...”

“ค่อยๆ ช้าๆ ค่อยเป็นค่อยไปนะ”

“แต่ผมเจ็บ”

“เจ็บเดี๋ยวก็หาย ฉันรู้ว่านายเก่ง”

คำชมและคำพูดปลอบประโลมของเขาไม่ได้ทำให้ผมดีขึ้น แม้ความขมขื่นนั้นจะซ่อนไว้ด้วยความอัศจรรย์ในความรู้สึกที่เหมือนจู่ๆ เอ็นโดรฟินในร่างกายก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้าแล้วร่วงหล่นลงมาราวกับดอกไม้ไฟที่สูงล้ำดำดิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดรวดร้าวที่ดื่มด่ำไปด้วยความสุขเมื่อถึงปลายทาง มันแปลกใหม่สำหรับผมมากจนอดวิตกกังวลไม่ได้

“จะทำให้ผมตายไหมฮะ”

ผมไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกมา แต่ผมได้ยินเสียงหัวเราะเคร่งขรึมในลำคอและแววตาแสดงความขบขันออกมาพร้อมคำชม “นายไม่ตายหรอกเจ้าหนู... “

“ผมกลัว”

“ผ่อนคลายตามฉันนะอย่ากังวล”

เขาปลอบประโลมราวกับว่าสิ่งที่ผมพูดมาไม่ได้เข้าหูเขาเลย นอกจากจะไม่หยุดอย่างที่บอก เขายังพยายามทำให้ผมคล้อยตามด้วยรสจูบหวานล้ำครั้งใหม่ แต่นี่เป็นครั้งแรกของผมกับใครก็ไม่รู้ที่เผอิญมาเจอกันในวันแย่ๆ

“นายเซ็กซี่ชะมัด ฉันชอบนาย”

ผมฟังคำพูดของเขาแล้วได้แต่กัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด เจ็บใจตัวเองไม่พอยังต้องป้องกันไม่ให้ลิ้นร้อนของเขาฉกฉวยเข้ามา ดูเขาชอบใจด้วยซ้ำ

“แต่คุณเอาเปรียบผม”

“เขาเรียกว่าวินวินทั้งสองฝ่ายต่างหาก”

“วินวินอะไรกัน ผมเจ็บแต่คุณไม่เห็นเจ็บเลย”

“เจ็บสิ ตรงนี้ของฉันกำลังเจ็บ”

เขาตอบพลางกำหมัดทุบเบาๆ ที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองก่อนจะเผยอยิ้มน้อยๆ ขณะก้มหน้าลงมาจะจูบผมอีกรอบ แต่คราวนี้ผมหลบแล้วสวนทันที

“ผมไม่จูบกับคนแปลกหน้า”

“ฉัน?”

“ก็คุณนั่นแหละ”

เขาเลิกคิ้วเหมือนประหลาดใจก่อนจะยืดตัวขึ้นนั่งคุกเข่าคร่อมตัวผมด้วยท่าทีที่เหมือนเสือกำลังตะครุบเหยื่อ ผมสังเกตเห็นหยาดเหงื่อไหลผ่านซิกแพ็คแน่นๆ เป็นสาย

เซ็กซี่ชะมัด!

เอ๊ย!

ผมหลับตาส่ายหน้ารัวๆ แต่กลับถูกเขาโน้มตัวลงมาจนรู้สึกถึงไอร้อนจากริมฝีปากอุ่นที่กำลังกระซิบข้างหู

“’ฉันชอบนาย คบกับฉันเถอะ”

หา!

นี่ผมฟังผิดไปใช่ไหม!

จู่ๆ เขาก็พ่นคำว่าชอบ เพราะนอนด้วยกันเนี่ยนะ!

“แต่ผมไม่ชอบคุณ”

ผมบอกไปแต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นริมฝีปากอุ่นร้อนที่ฉกฉวยริมฝีปากผมราวกับจงใจปิดปาก เหมือนเขาจะทำเป็นไม่ได้ยิน นาทีนั้นผมได้แต่หวังว่ามันจะเป็นแค่ฝันที่ตื่นมาแล้วจางหาย ฝันที่มีทั้งขมและสุข ผมไม่อยากจะคิดว่ามันเป็นเรื่องจริง ขออย่าให้มันเป็นความจริง ขอให้เป็นแค่ฝัน

แต่เปล่าเลย...

มันคือความจริงที่ว่า ผมมีอะไรๆ กับใครคนหนึ่งซึ่งไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเข้าแล้ว...

“เจ้าคี... ตื่น ตื่น จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน เจ้าคี๊!”

ผมสะดุ้งตื่นเมื่อสิ้นเสียงเสียดแทงแก้วหูคุ้นเคยของปู่ที่เรียกให้ตื่นจากฝันร้ายเมื่อหลายเดือนก่อน มันเป็นฝันร้ายที่เกิดจากใครคนหนึ่งซึ่งผมไม่รู้ว่าเขาคือใคร แต่เขาหายไปหลังจากเรามีอะไรกัน

เขาทิ้งผมไว้หน้าตาเฉย...

เพราะงานเลี้ยงบ้านั่นแท้ๆ ที่ทำให้ผมต้องจมอยู่กับฝันร้าย แล้วยังคำพูดของหมอนั่นที่บอกว่าชวนคบกันก็ช่างบ้าบอไร้สาระสิ้นดี!

“ตื่นไปตลาดได้แล้วเจ้าคี๊! ได้ยินปู่ไหม!”

“ฮะ”

ผมเบนหน้าหนีแสงยามเช้าที่ส่องเข้ามาทางม่านหน้าต่างที่ปู่เปิด ผมลุกนั่งบิดขี้เกียจบนเตียงขนาดสามฟุตที่อยู่ชิดริมผนัง มันส่งเสียงเอียดอาดเพราะความเก่าคร่ำคร่าก่อนจะเอื้อมมือปิดผ้าม่านเก่าสีขาวที่เกือบจะกลายเป็นเทาหม่นแถมฝุ่นจับเป็นทางตามซอกผ้าม่านเพราะผ่านการใช้งานมาอย่างยาวนาน

นานแค่ไหนนะเหรอ...

ก็คงพอๆ กับอายุของผมนั่นล่ะ