ตอนที่ 5 ครั้งแรกของกันและกัน

คำตอบรับของภรรยาทำให้หยางเฟยยิ้มอย่างพอใจ ท่าทางของประธานหนุ่มกระตือรือร้นเกินเหตุ เขาผุดลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินตรงไปที่โต๊ะมุมห้อง รินเหล้าสีเข้มลงแก้วแล้วกระดกเข้าปากรวดเดียวราวกับต้องการเรียกความมั่นใจ ก่อนจะหันมาบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูสั่นพร่า

“รอเดี๋ยว ผมไปห้องน้ำก่อน”

หลินซวงซวงนั่งรออยู่บนเตียง มองตามร่างสูงที่เดินออกไปเข้าห้องน้ำไปอย่างงุนงง เธอได้ยินเสียงน้ำเย็นสาดกระทบตัวและเสียงถอนหายใจหนักๆ ดังลอดออกมา

หยางเฟยเดินนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวออกมา กายหนายังมีหยดน้ำเกาะพราว เขาดูเกร็งจนไหล่ตั้ง หลินซวงซวงหรี่ตามองท่าทางเงอะงะของชายตรงหน้าแล้วหลุดปากถามออกมาตรงๆ

“นี่คุณปลุกฉันมาเพื่อให้นั่งดูคุณอาบน้ำเหรอคะ” เธอถามด้วยความรำคาญ

“เอ่อ...” ความประหม่าที่ควรจะเป็นของเธอกลับไปตกอยู่ที่มหาเศรษฐีหนุ่มผู้เจนจัดในสนามธุรกิจเสียอย่างนั้น

“ถามจริงเถอะ นี่ครั้งแรกของคุณหรือคะ”

หยางเฟยชะงักกึก ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีระเรื่อ เขารีบเก๊กขรึมทันควันเพื่อรักษาหน้า

“นี่คุณเป็นผู้หญิงประเภทไหน ถามออกมาได้” เขาก้าวขึ้นเตียงด้วยท่าทางวางอำนาจ แต่หลินซวงซวงมองออกทะลุปรุโปร่งว่าเขากำลังดีแต่ปาก เธอถอนหายใจยาวพลางส่ายหัวกับความจริตเยอะของประธานหนุ่มที่ลือกันว่าหยิ่งผยองและเย็นชา

เธอไม่รอให้เขาเป็นฝ่ายรุก มือเล็กดึงร่างของเขาลงมานอนราบกับเตียงอย่างแรง ก่อนจะพลิกกายขึ้นไปนั่งคร่อมอยู่เหนือร่างกำยำของเขา กดไหล่หนาทั้งสองข้างไว้แน่น ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในตาของเขาที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

“ฉันทำเอง จะได้จบๆ ไปเสียที” เธอตัดสินใจเข้าหอให้จบไป จะได้ไม่ต้องกดดันและระแวงว่าเมื่อไหร่เขาจะลงมือ

หยางเฟยอ้าปากค้าง หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนเจรจาธุรกิจแสนหยวน เขาจ้องมองภรรยาสาวที่ดูเหมือนเสือที่กำลังจะตะปบเหยื่อ ความถือดีและมาดขรึมที่เขาสร้างไว้พังทลายลงไม่มีชิ้นดี

“ซวงซวง คุณ...”

“อยู่เฉยๆ นะคะสามี เดี๋ยวภรรยาคนนี้จะจัดให้เอง” เธอพูดเสียงเรียบ แต่ภายในใจสั่นไหว ในเมื่ออย่างไรมันก็ต้องเกิด งั้นก็ให้มันเกิดขึ้นเลยก็แล้วกัน

หญิงสาวพยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เธอก้มลงประทับริมฝีปากกับปากหยักของสามีหนุ่มอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง เธอขยับริมฝีปากไปมาอย่างเงอะงะตามสัญชาตญาณที่เคยอ่านผ่านตาในหนังสือนิยายเพียงน้อยนิด

มือเรียวเล็กของเธอกดบ่าเขาไว้แน่นจนเล็บจิกลงบนผิวเนื้อแกร่ง หัวใจของหลินซวงซวงเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวราวกับเป็นไข้

หยางเฟยนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาในลำคอ เสียงทุ้มนั้นสั่นสะเทือนไปถึงอกของคนที่อยู่ด้านบน เขาเอื้อมมือขึ้นมาเชยคางเธอให้สบตา แววตาที่เคยประหม่าของเขาบัดนี้เปลี่ยนเป็นขี้เล่นและพึงพอใจ

“หึ จูบแบบนี้ยังจะกล้าพูดว่าจะทำเอง สรุปว่าคุณก็ครั้งแรกเหมือนกันล่ะสิ ทำเป็นเก่งไปได้” เขาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หลินซวงซวงชะงัก หน้าแดงก่ำไปถึงใบหู

“ในเมื่อคุณเก่งนักก็ทำเองสิ” เธอกำลังจะขยับลงด้วยความเสียหน้า แต่หยางเฟยเร็วกว่า เขาอาศัยจังหวะที่เธอเผลอ พลิกกายเพียงครั้งเดียวให้ร่างบางลงไปนอนอยู่ใต้ร่างกำยำของเขาแทน มือหนาทั้งสองข้างรวบข้อมือเล็กไว้เหนือศีรษะเธออย่างนุ่มนวล

“งั้นเราก็เรียนรู้ไปพร้อมๆ กัน” หยางเฟยโน้มใบหน้าลงมาคราวนี้เขาไม่ได้รีบร้อน ริมฝีปากของเขาแตะแต้มลงบนปากอิ่มของเธออย่างนุ่มนวล คลึงกลีบปากนุ่มเบาๆ

หลินซวงซวงเบิกตากว้างในตอนแรก ก่อนจะค่อยๆ เคลิ้มไปกับสัมผัสที่ดูดดื่มและซับซ้อนกว่าที่เธอทำ ลิ้นร้อนของเขาแทรกเข้ามาอย่างมีชั้นเชิงจนหญิงสาวเผลอครางในลำคอ

มือหนาข้างหนึ่งผละจากข้อมือเธอ ลูบไล้จากลำคอระหงลงมาตามแนวลาดไหล่ สัมผัสของเขาไม่ได้จาบจ้วงแต่กระตุ้นไฟปรารถนาให้ค่อยๆ ติด

หลินซวงซวงหลับตาพริ้ม เลื่อนมือเล็กขึ้นไปโอบรอบลำคอหนา ดึงรั้งให้เขาแนบชิดลงมามากกว่าเดิม

“อื้ม... ประธานหยาง” เธอเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่สั่นพร่า

“เรียกชื่อผม” เขาซุกไซ้ใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนเธอขนลุกชัน

“อาเฟย...” เธอเรียกเขาเสียงพร่า

หยางเฟยเริ่มเล้าโลมอย่างลึกซึ้งขึ้น ฝ่ามือร้อนทำหน้าที่สำรวจสัดส่วนโค้งเว้าของภรรยา จังหวะการหายใจที่หอบถี่และมือที่สั่นน้อยๆ ก็ฟ้องว่าเขากำลังตื่นเต้นไม่แพ้กันกับเธอ ทั้งคู่ต่างก้าวข้ามเส้นกำแพงของคนแปลกหน้าเข้าสู่โลกของสามีภรรยาอย่างแท้จริง

“คุณหวานกว่าที่ผมคิดนะซวงซวง” เขาพึมพำขณะสบตาเธอในระยะประชิด

หลินซวงซวงมองสบตาเขา แววตาของเธอยังคงความเด็ดเดี่ยวแต่ก็แฝงไปด้วยความอ่อนไหว ชายหนุ่มยิ้มกว้างก่อนจะก้มลงปิดปากเธออีกครั้ง บทรักดำเนินไปอย่างลึกซึ้งและร้อนระอุด้วยเพลิงเสน่หา

หลังจากจูบที่ดื่มด่ำและรุกรานจนภรรยาหมาดๆ แทบจะลืมหายใจ เขาก็ถอนริมฝีปากออกมาเพียงนิดเพื่อมองสำรวจใบหน้าที่แดงซ่านและดวงตาที่ปรือฉ่ำของภรรยาสาว

“ยังอยากจะทำเองอยู่อีกไหม” เขาถามกระซิบข้างหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยล้อเลียนแต่แฝงความเอ็นดู

หลินซวงซวงทำได้เพียงหอบหายใจถี่ มือเล็กๆ ของเธอขยำไหล่หนาของเขาแน่น

“เงียบไปเลย” เธอประชดประชันกลับด้วยเสียงสั่นๆ

หยางเฟยหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเริ่มบทเรียนรักที่จริงจังขึ้น เมื่ออาภรณ์ชิ้นสุดท้ายหลุดพ้นจากกายสาว ความหนาวเหน็บจากอากาศภายนอกทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย แต่เพียงชั่วครู่ความอบอุ่นจากร่างกำยำที่ทาบลงมาก็เข้าแทนที่

เขาเริ่มเล้าโลมเธอด้วยความอ่อนโยน ราวกับกำลังสำรวจวัตถุโบราณล้ำค่าเท่าที่เคยผ่านมือ ริมฝีปากร้อนผ่าวพรมจูบลงบนลาดไหล่เล็ก ลากไล้มาจนถึงจุดอ่อนไหวที่ทำให้หญิงสาวต้องแอ่นกายขึ้นด้วยความวาบหวาม เธอไม่เคยรู้เลยว่าร่างกายของตนเองจะตอบสนองต่อสัมผัสของคนแปลกหน้าได้รุนแรงขนาดนี้

“เจ็บไหม” หยางเฟยเอ่ยถามเมื่อเห็นเธอเม้มริมฝีปากแน่น

“ไม่ แค่ไม่คุ้น” หลินซวงซวงตอบพลางลืมตาขึ้นมองเขา แววตาของเธอสั่นระริกแต่ยังคงความถือตัว

เมื่อถึงวินาทีสำคัญที่ความสาวถูกพรากไป หญิงสาวหลับตาลงแน่นพร้อมกับเสียงครางเบาๆ ในลำคอ มือของเธอจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังของเขาจนเกิดรอย หยางเฟยชะงักนิ่ง เขาโน้มตัวลงไปจูบซับหยาดน้ำตาที่คลออยู่ที่หางตาของเธออย่างอ่อนโยน

“ผมจะเบามือที่สุด” เขาปลอบประโลมด้วยเสียงทุ้มต่ำ

จังหวะรักเริ่มต้นขึ้นจากความนุ่มนวลค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหนักหน่วงและรวดเร็วตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น หลินซวงซวงเริ่มเรียนรู้ที่จะขยับกายตอบสนองเธอไม่ใช่เพียงฝ่ายรับที่ยอมจำนน แต่เธอกลับใช้เรียวขาโอบรัดเขาไว้แน่น ดึงรั้งให้เขาจมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์พร้อมกับเธอ เสียงลมหายใจหอบประสานกับเสียงเตือนของหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน

จนกระทั่งทุกอย่างสิ้นสุดลง หยางเฟยค่อยๆ ถอนกายออกมาแล้วล้มตัวลงนอนเคียงข้าง เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายให้เธอและรวบตัวภรรยาเข้ามานอนซุกที่อก

หลินซวงซวงที่บัดนี้เหนื่อยอ่อนจนแทบไม่มีแรงเถียง ซบหน้าลงกับอกอุ่นอย่างว่าง่าย

“คุณอยากแต่งงานกับฉัน เพราะอะไรคะ” เธอถามเสียงแผ่วเบาด้วยความรู้สึกปนเป

หยางเฟยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าเรื่องที่มีผู้หญิงมาติดพันเขาให้เธอฟัง อธิบายถึงความลำบากใจและมีหลายคนที่สลัดไม่หลุด เธอคงไม่เชื่อเขาหากว่าเมื่อครู่ต่างคนต่างไม่ใช่ครั้งแรกของกันและกัน และครั้งแรกของเขาก็ทำให้เธอประทับใจไม่น้อย