ตอนที่ 4 สิทธิ์ของสามี

ภายในห้องอาหารของคฤหาสน์ตระกูลหยางที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์แบบตะวันตก โต๊ะอาหารยาวถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต พ่อบ้านหานผู้ดูแลบ้าน แม่บ้านใหญ่หวังและสาวใช้ในยืนเรียงแถวรอต้อนรับนายหญิงของบ้าน

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะนายท่าน ยินดีต้อนรับค่ะนายหญิง” เสียงสาวใช้ในชุดกี่เพ้าสีเทาเรียบง่ายเอ่ยขึ้นพร้อมกัน พลางก้มศีรษะให้อย่างนอบน้อม

หลินซวงซวงรู้สึกประหม่าเล็กน้อยกับคำเรียกขานนั้น เธอเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับหยางเฟย อาหารรสเลิศหลายอย่างถูกลำเลียงมาวางตรงหน้า แต่ละจานดูพิถีพิถันจนเธอแทบไม่กล้าตัก

“กินข้าวเถอะ คุณทำงานมาทั้งวันแล้ว” หยางเฟยเอ่ยพลางคีบเนื้อปลาวางลงบนถ้วยข้าวของเธอ

“ที่นี่ไม่มีใครกล้าเสียมารยาทกับคุณ ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกป้าหวังแม่บ้านใหญ่ได้ทันที”

หญิงสาวก้มหน้าทานข้าวเงียบๆ ท่าทางของเธอสง่างามสมกับเป็นลูกสาวตระกูลใหญ่ แม้ในใจจะยังสับสนกับสถานะใหม่นี้ก็ตาม จนกระทั่งหยางเฟยวางตะเกียบลงแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เรื่องงานแต่งงาน คุณคิดว่าเราควรจะเริ่มจัดเมื่อไหร่ดี ผมอยากให้มันออกมาสมเกียรติ จะได้ประกาศให้คนทั้งเมืองรู้ว่าคุณคือคนของผม”

หลินซวงซวงหยุดชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของเธอยังคงมีความกังวลเรื่องงานที่โรงงานฉายชัด

“ช่วงนี้ฉันยังไม่พร้อมค่ะประธานหยาง โรงงานกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ เอาไว้ทุกอย่างลงตัวและโรงงานเริ่มทำกำไรได้ก่อน ค่อยมาคุยเรื่องงานแต่งงานกันดีกว่า”

หยางเฟยจ้องมองใบหน้าจริงจังของเธอครู่หนึ่ง เขาเห็นความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมแพ้ในดวงตาคู่นั้น ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาเริ่มรู้สึกพึงพอใจในตัวเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

“ก็ได้ ผมจะไม่ขัดใจคุณในเรื่องนี้ แต่มีเงื่อนไขเดียว คือห้ามหักโหมจนล้มป่วยไปก่อน เพราะถ้าภรรยาผมเป็นอะไรไป ผมคงปวดใจแย่” เขายิ้มให้กับประโยคท้ายที่ดูยียวนมากกว่าห่วงใย

“ฉันรับผิดชอบตัวเองได้ค่ะ” หลินซวงซวงตอบกลับทันควัน

“อ้อ อีกอย่าง เลิกเรียกผมเสียห่างเหินแบบนั้นเสียที เรียกผมว่า ที่รัก แบบนี้เหมาะสมกว่านะ” เขาพูดพลางยิ้มที่มุมปาก แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือสายตาที่มองค้อนของเธอ

ในตอนค่ำ หลินซวงซวงเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนผ้าแพรสีครีมที่ดูเรียบง่ายที่ทิ้งตัวตามส่วนโค้งเว้าของร่างกาย เธอเช็ดปลายผมที่ถูกน้ำขณะที่เดินเข้าไปในห้องนอน พลางกวาดสายตามองไปที่เตียงหลังใหญ่

หยางเฟยนั่งพิงหัวเตียงอยู่ก่อนแล้ว เขาอยู่ในชุดคลุมผ้าไหมสีเข้ม สาบเสื้อแหวกออกจนเห็นแผงอกกำยำ สายตาคมกริบของเขาจ้องมองภรรยาสาวไม่วางตา ก่อนจะยกมือขึ้นตบที่ว่างข้างตัวเบาๆ เป็นสัญญาณเรียก

หลินซวงซวงไม่ได้ลังเลหรือแสดงท่าทีขัดเขินอย่างที่ผู้หญิงทั่วไปในยุคนั้นควรจะเป็น เธอเดินไปที่เตียงแล้วปีนขึ้นไปนั่งลงข้างเขาด้วยท่าทางสงบนิ่งราวกับกำลังเตรียมตัวเข้าทำหน้าที่ที่เธอต้องทำ

หยางเฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขยับกายเข้าหาจนกลิ่นสบู่จางๆ ของเขาปะทะจมูกเธอ เขาวางมือหนาลงบนหัวไหล่มนแล้วเริ่มลูบไล้ลงมาตามลำแขนอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาเร่าร้อนและคุกคามอยู่ในที

“คุณดูนิ่งกว่าที่ผมคิดนะซวงซวง” เขาเอ่ยเสียงทุ้มพร่าข้างใบหู

หญิงสาวหันมามองสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอไม่มีร่องรอยของการสั่นไหว “ถ้าคุณจะทำอะไรก็รีบทำเถอะค่ะ อย่าลีลาให้เสียเวลาเลย พรุ่งนี้ฉันต้องเข้าโรงงานแต่เช้า มีงานที่ต้องทำอีกหลายอย่าง”

หยางเฟยชะงักมือที่กำลังลูบไล้อยู่ทันที เขาขมวดคิ้วพลางแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความแปลกใจ “คุณไม่กลัวผมเลยงั้นเหรอ”

“กลัวทำไมคะ คุณเป็นสามีฉันถูกต้องตามกฎหมาย เงินค่าสินสอดตั้งสามแสนหยวนนั่นก็แลกมาด้วยสถานะนี้ไม่ใช่หรือไง” หลินซวงซวงย้อนถามอย่างไม่ลดละ

ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ “ภรรยาของผมนี่มันไม่เหมือนใครจริงๆ น่าสนใจกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ”

“ขำเสร็จหรือยังคะ ถ้าจะทำก็รีบทำ ถ้าไม่ทำฉันจะนอนแล้ว ฉันง่วง” หลินซวงซวงถามเสียงเรียบ พลางจ้องหน้าเขาด้วยสายตาจริงจัง

ความใจเด็ดของเธอทำให้หยางเฟยถึงกับไปไม่เป็น เขาที่เคยถูกตามตื๊อจากผู้หญิงมานับไม่ถ้วน กลับถูกเธอเมินใส่ แล้วขณะเดียวกันก็รู้สึกว่ากำลังถูกผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ต้อนให้จนมุม

หลินซวงซวงเห็นเขานิ่งไปจึงตัดสินใจปัดมือหนาของเขาออกจากไหล่ด้วยท่าทีรำคาญใจ

“ในเมื่อคุณยังลีลาอยู่ งั้นฉันนอนนะคะ”

พูดจบเธอก็ล้มตัวลงนอนแล้วหันหลังให้เขาทันที หญิงสาวหลับตาลงพยายามบังคับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ทั้งที่ในอกซ้ายหัวใจกำลังเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมา

‘ให้ตายสิ ตื่นเต้นจะแย่’ เธอคิดในใจพลางกำผ้าห่มแน่น

หยางเฟยมองแผ่นหลังบอบบางที่เมินใส่เขาอย่างไม่ไยดี ความรู้สึกเสียหน้าปนกับความเอ็นดูพลุ่งงพล่านอยู่ในอก เขาขยับเข้าไปชิดแผ่นหลังของเธอแล้ววาดแขนโอบกอดเธอจากด้านหลัง รวบร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอดจนแผ่นหลังของเธอแนบสนิทกับอกแกร่ง

“ทำอะไรคะ” เธอขืนตัวเล็กน้อยแต่ไม่สำเร็จ

“นอนกอดเฉยๆ ไง วันนี้ผมจะปล่อยคุณไปก่อน ไว้เราคุ้นเคยกันมากกว่านี้เมื่อไหร่ ผมไม่ปล่อยให้คุณนอนหันหลังให้แบบนี้แน่ เตรียมตัวไว้ให้ดีเถอะ” เขาซุกหน้าลงกับกลุ่มผมหอมกรุ่นของเธอ

หลินซวงซวงไม่ได้ตอบโต้ เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่ดูหนักแน่นและปลอดภัยอย่างประหลาด ความเหนื่อยล้าสะสมมาทั้งวันเริ่มเข้าครอบงำ จนสุดท้ายเธอก็เผลอหลับไปในอ้อมกอดของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของตัวเอง

ค่ำคืนนี้เหมือนจะจบลงแค่นั้น ถ้าไม่ใช่ว่าคนที่กำลังแกล้งให้ภรรยาใจสั่นกำลังใจสั่นเสียเอง

หยางเฟยยังคงนอนไม่หลับ ความนุ่มนิ่มของร่างบางในอ้อมกอดและกลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นจางๆ ปลุกเร้าสัญชาตญาณของบุรุษในตัวเขาจนข่มตาหลับไม่ลง จนในที่สุดก็ต้องตัดสินใจกลืนน้ำลายตัวเอง

มือหนาเอื้อมไปเขย่าไหล่มนเบาๆ จนหญิงสาวครางงึมงำแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงีย

“มีอะไรอีกคะ เช้าแล้วเหรอ” หลินซวงซวงพึมพำพลางยันตัวขึ้นนั่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยแต่กลับดูเย้ายวนอย่างน่าประหลาด

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว” หยางเฟยเอ่ยเสียงแหบพร่า สายตาที่จ้องมองเธอเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด

“คืนนี้ เราเข้าหอกันจริงๆ เถอะ”

หญิงสาวนิ่งไปอึดใจหนึ่ง เธอสลัดความง่วงทิ้งแล้วจ้องตาเขา แววตาของเธอสงบนิ่งจนหยางเฟยใจสั่นเสียเอง

ในเมื่อมันคือพันธะที่เลี่ยงไม่ได้ และเธอก็เตรียมใจมาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าบ้านนี้ เธอจึงพยักหน้าตอบรับสั้นๆ

“ตกลงค่ะ ในเมื่อคุณต้องการ ฉันก็พร้อม”