บทที่ 5 หัวใจเริ่มไม่ไหว

“ว้าว ๆ น้องนิ่มนี่น่ารักจังเลยนะคะ ทำเค้กวันเกิดให้แฟนด้วยตัวเองด้วย หมากโชคดีจริง ๆ ที่ได้น้องนิ่มเป็นแฟน”

ยินดีจริงหรือปลอมก็ไม่รู้แต่นิรดาขอยิ้มบางๆ รับคำชมของอิงฟ้าก่อนจะก้มหน้ามองรายการของหวานในเมนูต่อ

ไม่ใช่เธอไม่อยากคุยด้วยนะแต่ตลอดเวลาที่นั่งร่วมโต๊ะกันมาไม่มีใครคุยกับเธอเลยรวมถึงหมากภูมิด้วยที่เขาไม่ได้สนใจเธอ ความสนใจของเขาไปอยู่ที่การเลือกอาหารสุขภาพให้เพื่อนของเขามากกว่าเธอ

“แฟนลงมือทำเค้กมาให้ด้วยตัวเองขนาดนี้ต้องอร่อยถูกใจหมากแน่เลย”

“อืม ก็ตามนั้นแหละ”

หมากภูมิตอบไม่เต็มเสียงนักขณะเหลือบมองหน้าของนิรดาผ่านใบเมนูของหวานแต่เห็นว่าเธอก้มหน้าสนใจรายการของหวานในเมนูอยู่

‘ตามนั้นเหรอ หึ’ นิรดาอยากจะหัวเราะใส่หน้าตัวเองจริง ๆ เมื่อได้ยินหมากภูมิตอบแบบนั้น เขาไม่ชิมมันเลยสักคำเดียวแล้วจะมารู้ได้ยังไงว่ารสชาติเค้กอร่อยหรือเปล่า จำได้ไหมว่าครีมบนเค้กสีอะไร

“แล้วหมากขอพรวันเกิดเรื่องอะไรเหรอ”

เป็นเพราะความเคยชินที่อยากรู้อะไรก็ถามออกไปเลยจึงทำให้อิงฟ้าทำแบบนั้น และดูเหมือนว่าหมากภูมิไม่ถือสาเรื่องนี้ด้วยเพราะเขายินดีที่จะตอบ

“เราขอพรให้ฟ้าเขามีสุขภาพดีขึ้น”

“จริงปะเนี่ย วันเกิดตัวเองทั้งทีแต่ขอพรให้ฟ้า”

คนหนึ่งดีใจจนยิ้มแก้มจะแตก ส่วนอีกคนหนึ่งจุกในหัวใจราวกับมีใครเอาหนามแหลมแทงเข้ามาที่อกทะลุไปถึงก้อนเนื้อที่กำลังเต้นด้วยความอ่อนแรง

“เราเห็นฟ้าสุขภาพไม่แข็งแรงมาสองสามเดือนแล้ว ก็เลยอยากให้ฟ้ากลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม”

มันเป็นความหวังดีของเขาเพราะตอนนี้ข้างกายอิงฟ้าไม่มีใคร เธอพึ่งแยกทางกับแฟนและอาจจะเป็นเพราะเจ็บปวดจากความรักที่ต้องจบลงจึงทำให้สุขภาพของอิงฟ้าจากที่เป็นคนแข็งแรงก็กลายเป็นคนอ่อนแอ

คิดแล้วมันหน้าลากคอไอ้เพื่อนชั่วมาจัดการ ถ้าตอนนั้นไม่เห็นว่าอิงฟ้ารักมันนะ เขาคงไม่หลีกทางให้...และเพราะหลีกทางให้เพื่อนทั้งสองคนได้รักกันเขาถึงได้เจอนิรดา

แล้วถ้าตอนนั้นเขาไม่เสียสละละ?

ครืด

หมากภูมิได้ยินเสียงขยับเก้าอี้ดังขึ้นทำให้สิ่งที่อยู่ในความคิดของเขากระเจิงหายไปก่อนจะพบว่าเสียงนั้นมาจากนิรดา เธอลุกขึ้นพร้อมสะพายกระเป๋าทำท่าเหมือนต้องการจะกลับแล้วอย่างไรอย่างนั้น

“นิ่มขอตัวกลับก่อนนะคะ รู้สึกไม่ค่อยสบาย”

ร่างกายของเธอตอนนี้ยังสบายดีแต่หัวใจต่างหากที่เริ่มไม่ไหว นั่งอยู่ก็เหมือนส่วนเกินแล้วยังจะมาได้ยินอะไรที่ปวดใจอีกใครละจะทน

“ถ้างั้นหมากก็ต้องกลับแล้วสิ” อิงฟ้าทำเสียงอ่อน เหมือนเธอจะเศร้าใจนะที่ต้องเห็นหมากภูมิกลับตอนนี้

“นิ่มรออีกสิบนาทีได้ไหม” นี่ควรเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของคนที่เธอรักอย่างนั้นเหรอ?

“แต่นิ่มไม่ค่อยสบายนะคะ นิ่มอยากกลับออฟฟิศแล้ว”

“แค่สิบนาทีเองนิ่ม”

“พี่หมากพานิ่มกลับตอนนี้เลยได้ไหมคะ นิ่มอยากไปพักแล้ว”

เธอไม่เคยงอแงใส่เขาเลยนะ แต่วันนี้นิรดาจะทำ เธออยากเรียกร้องสิทธิ์ของการเป็นแฟน เป็นคู่หมั้นของเขาบ้าง เขาเห็นใจคนอื่นเป็นห่วงคนอื่นได้เขาก็ควรจะเป็นห่วงเธอบ้างเช่นกัน แต่ดูแล้วเขาคงไม่ห่วงเธอเลยเพราะถ้าห่วงกันจริงจะไม่มีคำว่า รออีกสิบนาที ออกมาจากปากของเขา

“ถ้านิ่มรอไม่ไหวจริง ๆ ก็นั่งรถกลับไปก่อนได้ไหม”

“หมาก ฟ้าว่าหมากกลับพร้อมน้องนิ่มเถอะ แฟนหมากไม่สบายนะจะปล่อยให้น้องกลับเองได้ยังไง”

อิงฟ้าช่วยพูดเหมือนจะเห็นใจนิรดาแต่แปลกนะ เหมือนนิรดาจะเห็นมุมปากที่ยกยิ้มอย่างพอใจออกมาจากอิงฟ้า แม้จะเพียงแค่เสี้ยววินาทีแต่เธอมั่นใจว่าตาไม่ฝาด

“เราว่านิ่มไหว ตอนมาก็ไม่เห็นเป็นอะไร”

เขาก็ไม่ได้จะปล่อยให้นิรดากลับเองแต่แรกสักหน่อย ก็บอกอยู่ว่าขออีกสิบนาทีเพราะเห็นว่าอิงฟ้ามีเรื่องสำคัญอยากคุยกับเขา แค่สิบนาทีเองไม่ได้เป็นเวลาที่มากมายอะไรเลย

“นิ่มกลับก่อนนะคะ”

บอกทั้งสองคนเสร็จก็เดินออกมาจากร้านทันที เขาอยากจะคุยกับเพื่อน(ที่เหมือนจะคิดไม่ซื่อ)ก็ตามใจ จะคุยต่ออีกสิบนาทีอีกชั่วโมงหรือจะคุยกันทั้งวันก็ตามใจเลย เธอมันต้องไหวอยู่แล้วนี่!

“ไปหมู่บ้านเฮมวัลเล่ย์ค่ะ”

นิรดาบอกคนขับรถแท็กซี่ให้ไปส่งที่บ้านของเธอ การกลับไปทำงานที่ออฟฟิศคงไม่ใช่เรื่องที่ดี เธอไม่อยากเจอหมากภูมิในขณะที่อารมณ์ของตัวเองอ่อนไหวแบบนี้ เธออยากกลับไปพักที่บ้านเพราะเริ่มมีอาการปวดหัวและร้อน ๆ หนาว ๆ เหมือนจะมีไข้ เฮ้อ ไม่อยากป่วยตอนนี้เลย

“อ่าวลูก ทำไมนั่งรถแท็กซี่กลับมาละ” ณวรารีบเอ่ยถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วงพร้อมเดินเข้าไปให้นิรดา

“นิ่มไม่สบายเหรอลูก ดูสิหน้าซีดเชียว แล้วพี่หมากล่ะลูกทำไมไม่ให้พี่เขามาส่ง”

เห็นใบหน้าของลูกสาวซีดเผือดแล้วคนเป็นแม่รู้สึกไม่สบายใจ เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้านยังดี ๆ อยู่เลยแล้วยิ่งเห็นว่านั่งรถแท็กซี่กลับมาคนเดียวอีกณวรายิ่งเป็นห่วงมากขึ้นไปใหญ่ แต่คิดอีกมุมหนึ่งก็ดีที่ลูกสาวของเธอไม่ฝืนขับรถกลับมาเองแต่ก็แอบสงสัยว่าทำไมว่าที่ลูกเขยถึงปล่อยให้นิรดากลับมาคนเดียวแบบนี้

“พี่หมากติดประชุมออนไลน์กับลูกค้าค่ะคุณแม่”

นิรดาจำเป็นตอบมารดากลับไปแบบนั้นเพราะการเอาเรื่องงานมาอ้างจะเป็นคำตอบที่ทำให้มารดาของเธอไม่ถามเรื่องที่หมากภูมิไม่มาส่งเธออีก เธอไม่กล้าบอกว่าเขากำลังนั่งทานของหวานกับเพื่อนสนิทของเขาอยู่

“อ่อ...”

ถ้าเป็นเรื่องงานณวราก็เข้าใจได้ เป็นเจ้านายคนเป็นเจ้าของธุรกิจย่อมให้ความสำคัญกับงานก็ทำถูกต้องแล้ว และณวราเชื่อว่าถ้าหมากภูมิไม่ติดคุยกับลูกค้าว่าที่ลูกเขยของเธอไม่มีทางปล่อยให้ลูกสาวที่เธอรักเดินทางกลับบ้านมาคนเดียวด้วยสภาพอิดโรยแบบนี้แน่

“ปะลูก รีบขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวแม่ให้ทำข้าวต้มร้อน ๆ ไปให้นะ กินซะหน่อยจะได้กินยา”

“ขอบคุณค่ะคุณแม่ นิ่มรักคุณแม่ที่สุดเลย”

โผตัวเข้ากอดมารดาเต็มรักซบหน้าลงบนบ่าของแม่ คนที่รักเธอที่สุด ในช่วงเวลาที่เธอกำลังเสียใจจากคนรักที่ไม่เหลียวแลแต่เธอยังมีแม่ คนที่พร้อมจะโอบกอดเธอเสมอ ความรักจากแม่ไม่มีสิ่งใดมาเทียบได้จริงๆ